Czy palenie papierosów to grzech ?

[Wiedźmin123]

a jeżeli tak to jakiej kategorii ?

[radek]

Jeśli w Dobrej wierze, to jest nic Złego

[Bobo]

Można palić w 'dobrej wierze'?

[RN]

a jeżeli tak to jakiej kategorii ?

Kategoria ciężka, tracisz zdrowie i pieniądze.

[radek]

Można palić w 'dobrej wierze'?

Jeśli Biblia sugeruje, że niektóre wojny były prowadzone w Dobrej wierze, to wydaje się, że palenie papierosów mogłoby się odbywać w Dobrej wierze. Przykładowo, całkiem hipotetycznie, mogła by istnieć choroba, którą leczyć można by było dzięki substancjom smolistym wydzielanym przy paleniu papierosów. Przychodzi mi na myśl hipotetyczny problem z lepkością w płucach. Oczywiście to gdybanie, bo nie słyszałem, z tego co pamiętam, do tej pory o takiej chorobie, ale myślę, że logicznie odpowiedziałem na pytanie

[Queza]

a jeżeli tak to jakiej kategorii ?

Palenie papierosów to nie grzech, ale może sprowadzić grzech.

[Nowa wuka]

Takich głupot dawno nie czytałam. Kto w ogóle stawia takie pytania?
Chcesz to pal. Ale nie szukaj usprawiedliwienia u forumowiczów.
I te kategorie grzechów...
Krótko powiedziano, że grzech to grzech i nie ma kategorii; kto miałby je stopniować, w jaki sposób; oczywiście , jak zwykle księżulo według własnego widzimisię - z jednym wskazaniem: wam - ludowi:nic nie wolno; nam-klerowi-wszystko wolno. Ten sam grzech popełniony przez zwyklaka jest karalny, przez kler - nie liczy się wcale i szukać go można co najwyżej pod dywanami biskupstwa.

[Bobo]

No... Biblia stwierdza, że są dwie kategorie grzechów...

[wszyscy zginiemy]

Na pewno jest poważnym grzechem według adwentystów dnia siódmego - którzy uważają, że należy traktować własne ciało jak świątynię, i wprowadzać do niego to, co mu służy, a unikać tego, co mu szkodzi.
Tu akurat adwentyści mają rację.
Palenie papierosów jest przeciwieństwem traktowania własnego ciała jak świątyni - jest traktowaniem go jak śmietnik.
Skoro papieros ma ponad cztery tysiące trujących substancji, w tym kilkadziesiąt rakotwórczych, bardzo zwiększa ryzyko zawału i wylewu, powoduje przewlekłą obturacyjną chorobę płuc, osłabia odporność, do tego przyśpiesza starzenie się, sprawia, że wygląda się starzej i ma się starzej brzmiący głos, a przy tym palenie uzależnia, czyli powoduje swego rodzaju chorobę psychiczną, to palenie jest przeciwieństwem dbania o siebie i dobrego traktowania własnego ciała.
Podobne stanowisko w kwestii palenia, choć może troszkę mniej rygorystyczne od adwentystów, mają Świadkowie Jehowy - przynajmniej od 1973.
Mormoni też uznają palenie za grzech - choć oni nie są chrześcijanami, tylko sektą okołochrześcijańską.

[Felek]

Papieros — ten mały walec cywilizacji, który potrafi zrobić więcej zamieszania moralnego niż niejeden traktat teologiczny.

Bo pytanie „czy palenie to grzech?” brzmi niewinnie tylko z pozoru. W istocie jest to pytanie z gatunku tych, które człowiek zadaje, gdy chce mieć jednocześnie sumienie czyste i dymek w płucach.

Kościół — ten stary, doświadczony komentator ludzkich słabości — nie rzuca tu gromów jak na herezję. Nie mówi: „palisz, idziesz do piekła”. Co to, to nie. Kościół ma bowiem doświadczenie z rzeczami, które same w sobie nie są nazwane wprost grzechem, ale potrafią człowieka zrobić w konia.

I tu wchodzi cała ta moralna architektura, trochę jak biurokracja wieczności. Z jednej strony mamy piąte przykazanie Boże: „Nie zabijaj” — szeroko rozumiane, nie tylko jako zakaz spektakularnych zbrodni, ale także jako wezwanie do poszanowania życia, również własnego. Z drugiej strony mamy nauczanie Kościoła, które dopowiada spokojnym tonem urzędnika sumienia: człowiek ma obowiązek troszczyć się o zdrowie, nie niszczyć go lekkomyślnie i nie zamieniać ciała w poligon dla własnych nawyków.

I w tym miejscu papieros przestaje być niewinnym rekwizytem z filmu i zaczyna być pytaniem o odpowiedzialność. Bo nie chodzi o sam dym. Chodzi o to, co ten dym robi z człowiekiem, który z czasem przestaje mówić „chcę”, a zaczyna mówić „muszę”.

W tej logice Kościół nie zamyka sprawy jednym wyrokiem. Raczej rozkłada ją na czynniki pierwsze, jak księgowy duszy: okazjonalne palenie — jeszcze nie dramat. Nałóg, który niszczy zdrowie i wolność — już poważna sprawa moralna. Bo grzech nie zawsze zaczyna się od czynu spektakularnego. Czasem zaczyna się od utraty kontroli nad czymś, co miało być drobiazgiem.

I tu nie jeden z Was pewnie by się krzywo uśmiechnął i powiedział, że człowiek to jedyna istota, która potrafi zbudować sobie własne więzienie z rzeczy, które nazywa „przyjemnością”.

Bo w gruncie rzeczy problem nie siedzi w papierosie. Siedzi w człowieku, który wie, że coś go osłabia, i negocjuje sam ze sobą jak drobny polityk: jeszcze dziś, jeszcze jeden, jeszcze nie teraz.

A potem okazuje się, że to „jeszcze” ma wyjątkowo długą karierę — i dłuższą niż niejeden nałóg.

[booris]

Można palić w 'dobrej wierze'?

Mozna,Bobo.Znasz takie pojecie-fajka pokoju? W Amerykach sprzed konkwisty tyton byl swieta roslina i uzywano go zupelnie inaczej i w innych celach niz wspolczesnie.

[Andej]

Można palić w 'dobrej wierze'?

Nie sądzę.
Bo jakie dobro może wypływać z palenia papierosów?
Jest, przede wszystkim, grzechem, albowiem zdrowiu szkodzi.
Ale jeśli wykażesz, że palenie (słowo "palenie" odnosi się do czynności stale powtarzalnej, a nie incydentalnej) przynosi jakieś konkretne dobro, to odpowiem pozytywnie. Oczywista po przeanalizowaniu uzasadnieniu i uznaniu argumentów.

[wszyscy zginiemy]

Czasem zaczyna się od utraty kontroli nad czymś, co miało być drobiazgiem.

Dlatego dobrze jest podchodzić z uważnością, ostrożnością i szacunkiem do własnego ciała, do tego co się robi ze sobą.
Z 1 Kor 3,16-17 wynika, że ludzkie ciało jest świątynią Boga, której nie należy niszczyć - zatem robienie rzeczy powodujących raka i inne choroby, czyli m.in. palenie, jest sprzeczne z tym moralnym nakazem.

W Amerykach sprzed konkwisty tyton byl swieta roslina i uzywano go zupelnie inaczej i w innych celach niz wspolczesnie

Owszem, prekolumbijskie społeczności obwarowali używanie tytoniu ceremonialnym kontekstem, uznając tytoń za dar od bogów zasługujący na odpowiedni szacunek, a biali spłycili i strywializowali ten zwyczaj i zrobili z niego codzienną, masową, szkodliwą rozrywkę, odrzucając duchowy kontekst. Widać u białych jedynym środkiem psychoaktywnym, który oni en masse akceptowali w ceremonialnym kontekście, było mszalne wino, czyli etanol w towarzystwie soku z winogron.
Według Indian, palenie dla przyjemności i wdychanie dymu do płuc w trywialnym celu zaspokojenia nałogu jest profanacją.
Zresztą, tytoń to nie jedyna roślina, której różne ludy używały w rytualnych czy religijnych celach, a biali po zetknięciu się z nią odrzucili duchowy kontekst i zaczęli używać dla trywialnych, rozrywkowych, rekreacyjnych celów. Ot, wynik zderzenia kultur.