Adwentyści dnia siódmego jak ŚJ?

[papi777]

@Obserwator :D

Jak pokażesz choć jeden wers, że Jezus ODPOCZYWAŁ w szabat to wtedy i ja będę tak jak ty odpoczywał w szabat.

Masz jakas dziwne pojecie na temat swietowania sabatu. ..


JAK ŚWIĘTOWAĆ SABAT
Iz. 58,13-14: "Powstrzymaj swoją nogę od bezczeszczenia sabatu!"
Kiedy po raz pierwszy dociera do to wezwanie, zadajemy pytanie: "Jak mamy świętować sabat zgodnie z wolą Bożą? W jaki sposób nasze zachowanie w tym dniu powinno różnić się od naszego zachowania w powszednie dni tygodnia?"
Bóg nie pozostawił nas w nieświadomoś co do tych kwestii. On pragnie, byśmy z pozytywnym nastawieniem, mądrze i spontanicznie świętowali sabat. Dlatego dał nam obszerny zbiór wskazówek dotyczących przygotowania do sabatu i świętowania tego dnia.

1. "Świętować" sabat znaczy traktować go z szacunkiem i czcią (Ezech. 20,12.20).
2. "Pamiętać" o dniu sabatu znaczy myśleć o nim i planować go przez ły tydzień (II Mojż. 20,8-11).
3. "Święcić" sabat znaczy poświęcać go całkowicie . Dlatego powinniśmy starannie przestrzegać godzin jego rozpoczęcia i zakończenia (II Mojż. 20,8-11). Zob. Am. 8,5 jako przykład złej postawy.
4. Boży ideał sabatu zakłada, iż dzień ten ma być "rozkoszą", a nie czasem nudzenia się i zbiorem zakazów, przygnębiającym obowiązkiem (Iz. 58,13-14).
5. W tym dniu odkładamy na bok powszednie rozmowy, prace, rozrywki i troski (Iz. 58,13-14).
6. Szóstego dnia tygodnia przygotowujemy posiłki na sabat, sprzątamy mieszkanie i nastawiamy się na świętowanie (II Mojż. 16,23; Łuk. 23,53-56).
7. W sabat nie robimy zakupów i nie omawiamy spraw zawodowych (Neh. 10,31; 13,15-22).
8. Sabat trwa od zachodu słońca w piątek do zachodu słońca w sobotę (III Mojż. 23,32; Neh. 13,19). "Wieczór" oznacza "zachód łońca" (V Mojż. 16,6; Mar. 1,32). "Rozpoczynamy" i "kończymy" sabat uwielbieniem Boga i modlitwą.
9. Sabat jest dniem "świętego zgromadzenia" (III Mojż. 23,3). Zgromadzamy się na radosnym wspólnym nabożeństwie (Łuk. 4,16; Dz. 16,13).
10. Trzy księgi służą ubogaceniu godzin sabatu: Biblia, śpiewnik i księga przyrody.
11. "Wolno w sabat dobrze czynić" (. 12,12). Tak więc w tym dniu powinniśmy nieść pociechę i pomoc chorym i nieszczęśliwym.
12. Od Jezusa otrzymujemy wewnętrzny dar sabatu - "odpoczynek dla dusz" (Mat. 11,28-30; Hebr. 4,9-10). To jest ostateczna tajemnica prawdziwego świętowania sabatu.
Psalmista modlił się: "Otwórz oczy moje, abym oglądał cudowność zakonu twego" (Ps. 119,18). Jedynie wtedy, gdy nasze oczy są otwarte dzięki Duchowi Świętemu, możemy ujrzeć wartość i piękno sabatu.



Apostoł Jan napisał: "W dzień Pański popadłem w zachwycenie" (Ap.1:10). W tym wersecie, ani w kontekście nie pojawia się słowo "niedziela", ani "pierwszy dzień tygodnia". Wczytanie tej idei w tekst biblijny jest sprzeczne z zasadami hermeneutyki biblijnej.
Tekst mówi "dzień Pański", nie identyfikując dnia tygodnia. Apostoł Jan zapewne wychodził z założenia, że jest oczywiste o jaki dzień chodzi, gdyż w I wieku chrześcijanie powszechnie święcili siódmy dzień tygodnia.
Jeśli pozwolimy Biblii interpretować samą siebie, co jest najlepszą zasadą hermeneutyki, zobaczymy że "dniem Pańskim", gdy chodzi o dzień tygodnia jest w Piśmie Świętym zawsze sabat. Jezus "jest Panem sabatu" (Mk.2:28). Bóg nazywa go "swoim świętym dniem" (Iz.58:13). Przykazanie IV mówi, że sobota to "sabat Pana" (Wj.20:10). Sobota święcona będzie jako "dzień Pański" także na nowej ziemi (Iz.66:23).




Pamiatka Boza
http://www.chrystus.com.pl/lekcje/tem_c02.htm

Księga Kapłańska 23 wymienia wiele sabatów.

W 23 rozdziale III Księgi Mojżeszowej jest tam wymienionych kilka świąt.
Skoro w tych dniach nie pracowano, były więc one szabatami, lub każdy z nich szabatem, odpocznieniem, chociaż te święta wypadały w różnych dniach tygodnia ( gdyż szabat znaczy odpoczynek, a nie dzień tygodnia. )

Należy więc odróżnić siódmy dzień tygodnia - sobotę, od pozostałych świąt izraelskich, które również były nazywane szabatami.

Z chwilą złożenia przez Pana Jezusa życia w ofierze krzyżowej, symboliczne ofiary, a więc także związane z nimi święta ( szabaty ) straciły znaczenie. Zakon dodany z powodu przestępstw przestał obowiązywać. (Gal. 3:19 ). On uczył nas o nadejściu Zbawiciela, był więc Jego cieniem i przewodnikiem do Niego.

Teraz pojednanie człowieka z Bogiem następuje przez Chrystusa, a nie przez starozakonny rytuał religijny.

W Liście do Hebrajczyków 4:9 mamy wyraźnie potwierdzony nakaz święcenia szabatu [soboty].


Twoje prowokacje ominelem :)

@Bob
Tutaj masz bardzo ladnie rozrysowane(w tabelce) roznice itd

http://eliasz.dekalog.pl/goscie/dunkel/czysabat.htm

[Bobo]

Tekst mówi "dzień Pański", nie identyfikując dnia tygodnia. Apostoł Jan zapewne wychodził z założenia, że jest oczywiste o jaki dzień chodzi, gdyż w I wieku chrześcijanie powszechnie święcili siódmy dzień tygodnia.

A skąd to 'zapewne'? Termin 'dzień Pański' w Biblii niekoniecznie dotyczy jakiegoś dnia tygodnia.

wydali takiego człowieka Szatanowi ku zagładzie ciała, aby duch został WYBAWIONY W DNIU PAŃSKIM. (2 Kor 5:5)

Czyżby Bóg wybawiał tylko w soboty?

On też utwierdzi was do końca, żebyście nie podlegali żadnemu oskarżeniu w dniu naszego Pana, Jezusa Chrystusa (1 Kor 1:8)

Co to za dzień w którym Jezus będzie sądził? Sobota???

żebyście się upewniali co do rzeczy ważniejszych, tak byście aż po dzień Chrystusowy byli bez skazy i nie gorszyli drugich (Fil 1:10)

Czyżby Paweł nawoływał do czystości tylko do najbliższej soboty?

Bo w to właśnie ufam, że ten, który w was rozpoczął dobre dzieło, będzie je prowadził do zakończenia aż po dzień Jezusa Chrystusa. (Fil 1:6)

Więc Bóg będzie szkolił chrześcijan tylko do soboty?

Jak widać, dla apostołów termin 'dzień Pański' nie nawiązuje do soboty, To raczej przyszły okres w którym będzie sąd i zbawienie.

[Obserwator]

@Obserwator :D

Jak pokażesz choć jeden wers, że Jezus ODPOCZYWAŁ w szabat to wtedy i ja będę tak jak ty odpoczywał w szabat.

Masz jakas dziwne pojecie na temat swietowania sabatu. ..


JAK ŚWIĘTOWAĆ SABAT

Księga Kapłańska 23 wymienia wiele sabatów.

W 23 rozdziale III Księgi Mojżeszowej jest tam wymienionych kilka świąt.
Skoro w tych dniach nie pracowano, były więc one szabatami, lub każdy z nich szabatem, odpocznieniem, chociaż te święta wypadały w różnych dniach tygodnia ( gdyż szabat znaczy odpoczynek, a nie dzień tygodnia. )

Należy więc odróżnić siódmy dzień tygodnia - sobotę, od pozostałych świąt izraelskich, które również były nazywane szabatami.

Z chwilą złożenia przez Pana Jezusa życia w ofierze krzyżowej, symboliczne ofiary, a więc także związane z nimi święta ( szabaty ) straciły znaczenie. Zakon dodany z powodu przestępstw przestał obowiązywać. (Gal. 3:19 ). On uczył nas o nadejściu Zbawiciela, był więc Jego cieniem i przewodnikiem do Niego.

Teraz pojednanie człowieka z Bogiem następuje przez Chrystusa, a nie przez starozakonny rytuał religijny.

W Liście do Hebrajczyków 4:9 mamy wyraźnie potwierdzony nakaz święcenia szabatu [soboty].

Pokaż mi w Wj 20 o "świętowaniu" szabatu.
Ja tam mam o odpoczywaniu.
Może masz inną Biblie.

Kpł 23 mówi, że wszystkie szabaty są wieczystym obowiązkiem.
Dlaczego pozostałych szabatów nie uznajesz tylko ten jeden?

[Obserwator]

Apostoł Jan napisał: "W dzień Pański popadłem w zachwycenie" (Ap.1:10). W tym wersecie, ani w kontekście nie pojawia się słowo "niedziela", ani "pierwszy dzień tygodnia". Wczytanie tej idei w tekst biblijny jest sprzeczne z zasadami hermeneutyki biblijnej.
Tekst mówi "dzień Pański", nie identyfikując dnia tygodnia. Apostoł Jan zapewne wychodził z założenia, że jest oczywiste o jaki dzień chodzi, gdyż w I wieku chrześcijanie powszechnie święcili siódmy dzień tygodnia.

A pojawia się słowo sobota w Ap 1:10?

W kontekście "dnia Pańskiego" (Ap 1:10) pojawia się zmartwychwstanie (Ap 1:17).
Nie pojawia się natomiast odpoczywanie sobotnie.

Teraz pokaż nam świadectwa z I-II wieku, że kiedykolwiek ktoś utożsamiał "dzień Pański" z sobotą.
NIE MA ANI JEDNEGO takiego tekstu. To wymyślili w XIX wieku adwentyści.

[EMET]

Apostoł Jan napisał: "W dzień Pański popadłem w zachwycenie" (Ap.1:10). W tym wersecie, ani w kontekście nie pojawia się słowo "niedziela", ani "pierwszy dzień tygodnia". Wczytanie tej idei w tekst biblijny jest sprzeczne z zasadami hermeneutyki biblijnej.
Tekst mówi "dzień Pański", nie identyfikując dnia tygodnia. Apostoł Jan zapewne wychodził z założenia, że jest oczywiste o jaki dzień chodzi, gdyż w I wieku chrześcijanie powszechnie święcili siódmy dzień tygodnia.
Jeśli pozwolimy Biblii interpretować samą siebie, co jest najlepszą zasadą hermeneutyki, zobaczymy że "dniem Pańskim", gdy chodzi o dzień tygodnia jest w Piśmie Świętym zawsze sabat. Jezus "jest Panem sabatu" (Mk.2:28). Bóg nazywa go "swoim świętym dniem" (Iz.58:13). Przykazanie IV mówi, że sobota to "sabat Pana" (Wj.20:10). Sobota święcona będzie jako "dzień Pański" także na nowej ziemi (Iz.66:23).

EMET:
Odnośnie kwestii z Apok. 1:10, polecam moje post/y/ --
http://biblia.webd.pl/forum/viewtopic.p ... ght=#17099
http://biblia.webd.pl/forum/viewtopic.p ... 1ski#22546
http://biblia.webd.pl/forum/viewtopic.p ... ht=#128988

Stephanos, ps. EMET

[Bobo]

W kontekście "dnia Pańskiego" (Ap 1:10) pojawia się zmartwychwstanie (Ap 1:17).

Tak, tak! Pewnie zmierzasz do tego, że jak mowa o zmartwychwstaniu to... zapewne tym dniem jest niedziela (dzień zmartwychwstania)

Naciągasz/chcesz naciągnąć podobnie jak papi777?

[Obserwator]

W kontekście "dnia Pańskiego" (Ap 1:10) pojawia się zmartwychwstanie (Ap 1:17).

Tak, tak! Pewnie zmierzasz do tego, że jak mowa o zmartwychwstaniu to... zapewne tym dniem jest niedziela (dzień zmartwychwstania)

Naciągasz/chcesz naciągnąć podobnie jak papi777?

A nie pojawiają się słowa?

"Jam jest Pierwszy i Ostatni i żyjący. Byłem umarły, a oto jestem żyjący..." Ap 1:17-18

[Obserwator]

Bobo jak obalisz moje ponizsze dowodzenie to przyjme, że dzień Pański z Ap 1:10 to czasy od roku 1914:

Interpretacja dnia Pańskiego (Ap 1:10), jako czasu od 1914 r., nie była znana ani Apostołom, ani nikomu innemu, poza ŚJ. Określenie „dzień Pański” oznacza w Biblii dzień zwycięski Boga. Takim dniem dla Jezusa, naszego Boga (J 20:28), był dzień zwycięstwa nad śmiercią. Nie mają racji ŚJ, że określenie „dzień Pański” (Ap 1:10) musi mieć znaczenie eschatologiczne, a nie służy dla oznaczenia konkretnego dnia, to znaczy niedzieli. W Iz 58:13 szabat jest nazwany „dniem Jahwe” - „jeśli nazwiesz szabat rozkoszą, a święty dzień Jahwe czcigodnym”. Szabat był więc dniem świętym dla Izraelitów. Analogicznie dzień Pański jest dla ludu Chrystusowego dniem świętym i jest to niedziela (Ap 1:10). W Biblii greckiej dzień Pański jako dzień powrotu Chrystusa określony jest innymi słowami niż niedziela z Ap 1:10, czego język polski nie ukazuje. W pierwszym przypadku stosowane są słowa hemera tou kyriou lub hemera kyriou (1Tes 5:2, 1Kor 1:8, 5:5; por. w LXX Iz 2:12, 13:6, Ez 13:5, 30:3, Jl 2:1, 11, 3:4, Am 5:18, 20, So 1:14, Ml 3:23), a w drugim kyriake hemera (Ap 1:10), które to określenie pada tylko jeden raz w Biblii. W pierwszym przypadku odnośnie greckiego słowa „Pański” użyto dopełniacza (dosłownie: dzień Pana), a w drugim przymiotnika (dosłownie: Pański dzień). Jan nie musiał znaleźć się w dniu eschatologicznym, aby dawać wskazówki dla konkretnych kościołów jego czasów, które na dodatek znał osobiście (patrz Ap 1:11 i 2:1-3:22). Mógł to być konkretny dzień - niedziela.
Niedzielę nazwali „dniem Pańskim” też: Klemens Aleksandryjski (ur. 150) „Kobierce” VII:76,4; Ireneusz (ur. 130-140) Fragment 7; Orygenes (ur. 185) „Homilie o Księdze Wyjścia” 7:5, „Przeciw Celsusowi” 8:22; Tertulian (ur. 155) „O wieńcu” 3:4, „O modlitwie” 23, „O chrzcie” 19; Meliton z Sardes (II w.) „Dzień Pański”; Dionizy (II w.) „List Dionizego do Rzymian” i „Didaskalia” (tuż po 200) 2:25,2, 2:47,1. Nawet apokryficzne „Ewangelia Piotra” (IX:35, XII:50) z około 130-150 r. i „Dzieje Piotra” (frag, koptyjski) z około 190 r. oraz heretyk z II w. Teodos (u Klemensa Aleksandryjskiego [ur. 150] „Wypisy z Teodota” III:63,1) używa na oznaczenie niedzieli określenia „dzień Pański”. Widać więc, że nawet środowisko nie całkiem ortodoksyjne wobec nauki Kościoła, zachowało ten święty dzień. Do dziś w języku greckim niedziela jest zwana dniem Pańskim. Przy tak wielu świadectwach niekorzystnych dla ŚJ musieli oni przyznać: „Dopiero po śmierci apostołów nadano niedzieli takie znaczenie i zaczęto ją nazywać ‘dniem Pańskim’. Stanowiło to element odstępstwa...” (Strażnica Nr 8, 1991 s. 27). Tymczasem ŚJ nie mają żadnego dowodu dla swego wniosku. Ks. H. Pietras SJ podaje: „Być może pierwotnie mówiono tylko ‘Wieczerza Pańska’, jak to poświadcza Paweł w Pierwszym Liście do Koryntian (11,20), a jako że spożywano ją w niedzielę, przymiotnik ‘Pańska’ zaczął oznaczać także sam dzień, być może dołączyło się do tego poczucie własnej odrębności i chęć przeciwstawienia się dniom świąt pogańskich, lub też jeszcze doszło eschatologiczne wyczekiwanie ostatniego ‘dnia Pańskiego’, czyli powtórnego przyjścia Chrystusa, czego niedziela była znakiem” („Dzień Święty” s. 13).

A dla adwentystów mam osobne opracowanie o Ap 1:10,

[Bobo]

A nie pojawiają się słowa?

"Jam jest Pierwszy i Ostatni i żyjący. Byłem umarły, a oto jestem żyjący..." Ap 1:17-18
_________________

Pojawiają, tylko, że może chodzić też o piątek, bo o umarłym Jezusie też mowa. A umarł ponoć w piątek, stosując tego typu argumentację

Kontekst wskazuje też na klucze hadesu, które ma w ręku Jezus. Klucz ten będzie użyty nie w konkretnym dniu tygodnia tylko podczas dnia sądu. Dlaczego nie?

Po drugie, kontekst (bliższy) wskazuje na ciekawy szczegoł towarzyszący Janowi zachwyconemu w dniu Pańskim: odgłos trąby.

W natchnieniu znalazłem się w dniu Pańskim i usłyszałem za sobą silny głos jakby trąby (Obj 1:10)

Raczej trąby to wydarzenia dot. wyroków i sądów Bożych w dniach końca a nie w konkretnym dniu tygodnia.

[Obserwator]

A nie pojawiają się słowa?

"Jam jest Pierwszy i Ostatni i żyjący. Byłem umarły, a oto jestem żyjący..." Ap 1:17-18
_________________

Pojawiają, tylko, że może chodzić też o piątek, bo o umarłym Jezusie też mowa. A umarł ponoć w piątek, stosując tego typu argumentację

Kontekst wskazuje też na klucze hadesu, które ma w ręku Jezus. Klucz ten będzie użyty nie w konkretnym dniu tygodnia tylko podczas dnia sądu. Dlaczego nie?

Po drugie, kontekst (bliższy) wskazuje na ciekawy szczegoł towarzyszący Janowi zachwyconemu w dniu Pańskim: odgłos trąby.

W natchnieniu znalazłem się w dniu Pańskim i usłyszałem za sobą silny głos jakby trąby (Obj 1:10)

Raczej trąby to wydarzenia dot. wyroków i sądów Bożych w dniach końca a nie w konkretnym dniu tygodnia.

No to jeszcze pokaż świadectwa z pierwszych wieków, że rozumiano tak jak ty i wszystko będzie jasne.

Bo ja ci pokaże, że Towarzystwo przez wiele lat wierzyło tak jak my:

„[Obj. 1:10] W dniu Pańskim: w dniu jego zmartwychwstania, w naszą niedzielę. (Z. ’94-348) Pierwszy dzień tygodnia, będący typem ery Millenijnej, dzień Chrystusa (Z. ’05-168) Obecnie żyjemy we wczesnym brzasku tego dnia (Z. ’16-343)…”. ([Rev. 1:10] On the Lord’s day: The day of his resurrection, our Sunday. (Z.’94-348) The first day of the week, typifying the Millennial age, the day of Christ. (Z.’05-168) We today are living in the early dawn of this day. (Z.’16-343)... – The Revelation of Jesus Christ – According to the Sinaitic Text 1918 s. 44).

„Przypuszczalnie Jan nawiązał do pierwszego dnia tygodnia powszechnie zwanego niedzielą. On jest w sposób szczególny dniem Pańskim, dniem w którym nasz Pan zmartwychwstał…” (ang. Strażnica 01.02 1920 s. 43).

„Pierwszy Dzień – Dniem Pana
(...) W rzeczywistości, o ile nam wiadomo, ilekroć się ukazał uczniom po swoim zmartwychwstaniu, czynił to zawsze w pierwszym dniu tygodnia. Nic też dziwnego, że zaczęli dzień ten nazywać Dniem Pana” (Strażnica 15.02 1921 s. 60 [ang. 15.10 1920 s. 319]).

„Czas zmierza ku końcowi, kiedy wszystkie osoby powinny mieć prawo uwielbiać Pana i przestrzegać »dnia Pańskiego« w sposób, który wydaje się najbardziej odpowiedni dla nich” (ang. Złoty Wiek 11.05 1932 s. 508).

[Obserwator]

W natchnieniu znalazłem się w dniu Pańskim i usłyszałem za sobą silny głos jakby trąby (Obj 1:10)
)

A którego dnia znalazł się w natchnieniu by znaleźć się w dniu Pańskim?

[Eliot]

Obstawiam poniedziałek

[Obserwator]

Obstawiam poniedziałek

A ja w tym wypadku uwierzę, choć raz, Strażnicy.

„Chociaż słowa »dzień Pański« mogą być rozsądnie zrozumiane w znaczeniu, że Jan w wizji został przeniesiony w strumieniu czasu do wielkiego Dnia Millenium, Dnia Chrystusa, Dnia Pańskiego, niemniej jednak sądzimy, że rozsądnym jest rozumieć to również w znaczeniu, iż ujrzał tę wizję pierwszego dnia tygodnia. I jak właściwym było, że nasz Pan, który powstał pierwszego dnia tygodnia, w tym dniu najczęściej ukazywał swoją moc zmartwychwstania, powinien tego samego dnia objawiać siebie i niechybność wspaniałych instrukcji Kościołowi poprzez Jana, honorując tenże dzień tygodnia” (ang. Strażnica 01.06 1901 s. 2826 [reprint]).

[Bobo]

Określenie „dzień Pański” oznacza w Biblii dzień zwycięski Boga.

Sprecyzuj. Tak lakoniczny wniosek udowadnia wszystko i nic. Jakie zwycięstwa są związane z 'dniem Pańskim'. Zacytuj wszystkie fragmenty z Biblii, które nawiązują do tego dnia i zwycięstwa. Zobaczysz jak bardzo błądzisz.

Nie mają racji ŚJ, że określenie „dzień Pański” (Ap 1:10) musi mieć znaczenie eschatologiczne, a nie służy dla oznaczenia konkretnego dnia, to znaczy niedzieli.

Argumentacja chybiona, gdyż ŚJ rozgraniczają dzień Jehowy i dzień Chrystusowy. Usunięcie imienia Bożego czy też mieszanie tych dwóch pojęć/terminów powoduje sieczkę na którą dałeś się złapać. Pudło.

Analogicznie dzień Pański jest dla ludu Chrystusowego dniem świętym i jest to niedziela (Ap 1:10).

Kolejne pudło. Biblia nie stosuje analogii: sabat w ST -> dzień Pański w NT. To dwie różne rzeczy. Wnioski zbudowane na tym są tym bardziej błędne.

W Biblii greckiej dzień Pański jako dzień powrotu Chrystusa określony jest innymi słowami niż niedziela z Ap 1:10, czego język polski nie ukazuje. W pierwszym przypadku stosowane są słowa hemera tou kyriou lub hemera kyriou (1Tes 5:2, 1Kor 1:8, 5:5; por. w LXX Iz 2:12, 13:6, Ez 13:5, 30:3, Jl 2:1, 11, 3:4, Am 5:18, 20, So 1:14, Ml 3:23), a w drugim kyriake hemera (Ap 1:10), które to określenie pada tylko jeden raz w Biblii. W pierwszym przypadku odnośnie greckiego słowa „Pański” użyto dopełniacza (dosłownie: dzień Pana), a w drugim przymiotnika (dosłownie: Pański dzień). Jan nie musiał znaleźć się w dniu eschatologicznym, aby dawać wskazówki dla konkretnych kościołów jego czasów, które na dodatek znał osobiście (patrz Ap 1:11 i 2:1-3:22). Mógł to być konkretny dzień - niedziela.

Pokrętne i... nieprawdziwe (żeby nie powiedzieć: kłamliwe). Dlaczego?
Jesli chodzi o gramatykę to mamy tu do czynienia z przymiotnikiem: Pański. Co ciekawe, taki przymiotnik w Biblii oprócz Obj 1:10 występuje TYLKO JEDEN RAZ w 1 Kor 11:20, gdzie mowa o Wieczerzy Pańskiej. Jeśli więc sugerować się gramatyką to owym dniem powinien być piątek a nie niedziela. Podobnej argumentacji używa D.Stern w swoim Komentarzu do NT. Oczywiście Bobo też nie zgadza się z jego argumentem, ale... gramatyczne wyjaśnienia jakie zastosowano u Obserwatora (choć podejrzewam, ze odgapił od kogoś?) są... niewiele warte.

Jan nie musiał znaleźć się w dniu eschatologicznym, aby dawać wskazówki dla konkretnych kościołów jego czasów, które na dodatek znał osobiście (patrz Ap 1:11 i 2:1-3:22). Mógł to być konkretny dzień - niedziela.

Wątpię czy znał osobiście skoro był na wyspie jako niewolnik. No chyba, że popływał sobie jako uciekinier i nikt go nie złapał

Mógł? Wprowadzasz wątek przypuszczający. Więc jednak faktów nie masz a tylko przypuszczenie
Natomiast to co oglądał Jan wskazuje na wydarzenia dotyczące PRZYSZŁOŚCI. Początek zaczyna się tak:

Objawienie od Jezusa Chrystusa, które dał mu Bóg, aby pokazać swym niewolnikom, co ma się stać wkrótce (Obj 1:1)

Skoro mowa o przyszłości to... dlaczego eliminuje się akcent eschatologiczny? Wątpię aby ktoś inaczej odczytywał ks. Objawienia

Niedzielę nazwali „dniem Pańskim” też: Klemens Aleksandryjski (ur. 150) „Kobierce” VII:76,4; Ireneusz (ur. 130-140) Fragment 7; Orygenes (ur. 185) „Homilie o Księdze Wyjścia” 7:5, „Przeciw Celsusowi” 8:22; Tertulian (ur. 155) „O wieńcu” 3:4, „O modlitwie” 23, „O chrzcie” 19; Meliton z Sardes (II w.) „Dzień Pański”; Dionizy (II w.) „List Dionizego do Rzymian” i „Didaskalia” (tuż po 200) 2:25,2, 2:47,1. Nawet apokryficzne „Ewangelia Piotra” (IX:35, XII:50) z około 130-150 r. i „Dzieje Piotra” (frag, koptyjski) z około 190 r. oraz heretyk z II w. Teodos (u Klemensa Aleksandryjskiego [ur. 150] „Wypisy z Teodota” III:63,1) używa na oznaczenie niedzieli określenia „dzień Pański”.

Jak napisał D.Stern, to dowodzi tylko jak szybko chrześcijanie stali się odstępcami

Przy tak wielu świadectwach niekorzystnych dla ŚJ musieli oni przyznać: „Dopiero po śmierci apostołów nadano niedzieli takie znaczenie i zaczęto ją nazywać ‘dniem Pańskim’. Stanowiło to element odstępstwa...” (Strażnica Nr 8, 1991 s. 27).

Zgadzam się. Apostołowie i Jezus zapowiadali odstępstwo. Szybko, prawda? Już Jan w wizjach to dostrzegał.

Tymczasem ŚJ nie mają żadnego dowodu dla swego wniosku. Ks. H. Pietras SJ podaje: „Być może pierwotnie mówiono tylko ‘Wieczerza Pańska’, jak to poświadcza Paweł w Pierwszym Liście do Koryntian (11,20), a jako że spożywano ją w niedzielę, przymiotnik ‘Pańska’ zaczął oznaczać także sam dzień, być może dołączyło się do tego poczucie własnej odrębności i chęć przeciwstawienia się dniom świąt pogańskich, lub też jeszcze doszło eschatologiczne wyczekiwanie ostatniego ‘dnia Pańskiego’, czyli powtórnego przyjścia Chrystusa, czego niedziela była znakiem” („Dzień Święty” s. 13).

Nie biblijnego dowody, że Wieczerzę Pańską spożywano w niedzielę. No i ten zwrot: 'Być może' nie stanowi dowodu jako takiego, tylko przypuszczenie (wiadomo skąd ono się bierze).

Choć Obserwator nawiązuje do Strażnicy to szkoda, że nie cytuje z niej wypowiedzi innych biblistów:

Dlatego Hans Bruns w dokonanym przez siebie przekładzie Pism Greckich z komentarzem (Das Neue Testament [Nowy Testament]) słusznie napisał: „Niektórzy utrzymują, iż [Jan] mówi tu o niedzieli, ale jest znacznie bardziej prawdopodobne, że ma na myśli sławny Dzień Pana, do którego odnosi się przecież cały dalszy opis”. W. E. Vine pisze: „‛Dzień Pana’ (...) to Dzień Jego sądu nad światem”. A w dziele Lexikon zur Bibel (Leksykon biblijny) Fritza Rieneckera czytamy, iż określenie „dzień Pański” bezspornie odnosi się do „dnia sądu”.

[Bobo]

Bo ja ci pokaże, że Towarzystwo przez wiele lat wierzyło tak jak my:

I co z tego? Tylko, że Towarzystwo zmieniło a wy nie

A którego dnia znalazł się w natchnieniu by znaleźć się w dniu Pańskim?

Nie kiedy miał natchnienie tylko który dzień widział w natchnieniu.

A ja w tym wypadku uwierzę, choć raz, Strażnicy.

Tylko, że... nie wierzysz w innych rzeczach i co to daje? Dziś SJ nie uważają, że Russell miał rację No to zostań Badaczem Pisma