Czytania aktualne

[Andej]

Niedziela, 02.08.2026

Pierwsze czytanie (Iz 55, 1-3a)
To mówi Pan Bóg: „Wszyscy spragnieni przyjdźcie do wody, przyjdźcie, choć nie macie pieniędzy. Kupujcie i spożywajcie, dalejże, kupujcie bez pieniędzy i bez płacenia za wino i mleko. Czemu wydajecie pieniądze na to, co nie jest chlebem? I waszą pracę na to, co nie nasyci? Słuchajcie mnie, a jeść będziecie przysmaki i dusza wasza zakosztuje tłustych potraw. Nakłońcie wasze ucho i przyjdźcie do mnie, posłuchajcie mnie, a dusza wasza żyć będzie”.

Psalm (Ps 145, 8-9. 15-16. 17-18)
Pan jest łagodny i miłosierny,
nieskory do gniewu i bardzo łaskawy.
Pan jest dobry dla wszystkich,
a Jego miłosierdzie nad wszystkim, co stworzył.
Otwierasz rękę, karmisz nas do syta
Oczy wszystkich zwracają się ku Tobie,
a Ty karmisz ich we właściwym czasie.
Ty otwierasz swą rękę
i karmisz do syta wszystko, co żyje.
Otwierasz rękę, karmisz nas do syta
Pan jest sprawiedliwy na wszystkich swych drogach
i łaskawy we wszystkich swoich dziełach.
Pan jest blisko wszystkich, którzy Go wzywają,
wszystkich wzywających Go szczerze.
Otwierasz rękę, karmisz nas do syta

Drugie czytanie (Rz 8, 35. 37-39)
Bracia: Któż nas może odłączyć od miłości Chrystusowej? Utrapienie, ucisk czy prześladowanie, głód czy nagość, niebezpieczeństwo czy miecz?
Ale we wszystkim tym odnosimy pełne zwycięstwo dzięki Temu, który nas umiłował. I jestem pewien, że ani śmierć, ani życie, ani aniołowie, ani zwierzchności, ani rzeczy teraźniejsze, ani przyszłe, ani potęgi, ani co wysokie, ani co głębokie, ani jakiekolwiek inne stworzenie nie zdoła nas odłączyć od miłości Boga, która jest w Chrystusie Jezusie, Panu naszym.

Aklamacja (Mt 4, 4b)
Nie samym chlebem żyje człowiek,
lecz każdym słowem, które pochodzi z ust Bożych.

Alleluja, alleluja, alleluja
Ewangelia (Mt 14, 13-21)
Gdy Jezus usłyszał o śmierci Jana Chrzciciela, oddalił się stamtąd w łodzi na miejsce pustynne, osobno. Lecz tłumy zwiedziały się o tym i z miast poszły za Nim pieszo. Gdy wysiadł, ujrzał wielki tłum. Zlitował się nad nimi i uzdrowił ich chorych. A gdy nastał wieczór, przystąpili do Niego uczniowie i rzekli: „Miejsce tu jest puste i pora już spóźniona. Każ więc rozejść się tłumom: niech idą do wsi i zakupią sobie żywności”. Lecz Jezus im odpowiedział: „Nie potrzebują odchodzić; wy dajcie im jeść”. Odpowiedzieli Mu: „Nie mamy tu nic prócz pięciu chlebów i dwóch ryb”. On rzekł: „Przynieście mi je tutaj”. Kazał tłumom usiąść na trawie, następnie wziął te pięć chlebów i dwie ryby, spojrzał w niebo, odmówił błogosławieństwo i połamawszy chleby, dał je uczniom, uczniowie zaś tłumom. Jedli wszyscy do sytości i zebrano z tego, co pozostało, dwanaście pełnych koszy ułomków. Tych zaś, którzy jedli, było około pięciu tysięcy mężczyzn, nie licząc kobiet i dzieci.

-=-=-=-=-=-=-
Cud rozmnożenie chleba. Pierwszą myślą jest skojarzenie z Ostatnią Wieczerzą oraz Eucharystią. Tak jak w Eucharystii chleb jest błogosławiony, łamany, rozdawany.
Tam był zwykły chleb, w Eucharystii jest Chleb Życia.
Gest nakarmienia odwołuje się też do manny na pustyni.
Nakarmienie jest też wyrazem troski Boga o człowieka. Zapewnienia najbardziej podstawowych potrzeb.
No i udział uczniów w rozdawaniu pokarmu. Kojarzy się z dzieleniem się Ewangelią z innymi ludźmi. Z "rozdawaniem" Dobrej Nowiny napotkanym ludziom. A jest to cały czas obowiązkiem każdego chrześcijanina. Kościół już dwa tysiące lat dzieli się Dobrą Nowiną z napotkanymi ludźmi.

[Andej]

Wtorek, 04.08.2026

Pierwsze czytanie (Jr 30, 1-2. 12-15. 18-22)
Słowo, z którym Pan zwrócił się do Jeremiasza: „To mówi Pan Bóg Izraela: «Napisz w księdze wszystkie słowa, jakie powiedziałem do ciebie». To bowiem mówi Pan: «Dotkliwa jest twoja klęska, nieuleczalna twoja rana. Nikt się nie troszczy o twoją sprawę, nie ma lekarstwa, by cię uzdrowić. Wszyscy, co cię kochali, zapomnieli o tobie, nie szukają już ciebie, gdyż dotknąłem ciebie, tak jak się rani wroga, surową karą. Przez wielką twą nieprawość pomnożyły się twoje grzechy. Dlaczego krzyczysz z powodu twej rany, że ból twój nie da się uśmierzyć? Przez wielką twoją nieprawość i liczne twoje grzechy tak tobie uczyniłem». To mówi Pan: «Oto przywrócę znowu namioty Jakuba i okażę miłosierdzie nad jego siedzibami. Miasto zostanie wzniesione na swych ruinach, a pałace staną na swoim miejscu. Rozlegną się stamtąd hymny pochwalne i głosy pełne radości. Pomnożę ich, by ich nie ubywało, przysporzę im chwały, by nimi nikt nie pogardzał. Jego synowie będą tak jak dawniej i jego zgromadzenie powstanie wobec Mnie; ukarzę natomiast wszystkich jego ciemięzców. A jego władca będzie z niego, panujący jego będzie od niego pochodził. Zapewnię mu dostęp do siebie, tak że się zbliży do Mnie. Bo kto inaczej miałby odwagę zbliżyć się do Mnie?» - mówi Pan. Wy będziecie moim narodem, a Ja będę waszym Bogiem”.

Psalm (Ps 102, 16-18. 19-20a i 21. 29 i 22-23)
Poganie będą się bali imienia Pana,
a Twej chwały wszyscy królowie ziemi.
Bo Pan odbuduje Syjon i ukaże się w swym majestacie,
przychyli się ku modlitwie opuszczonych
i nie odrzuci ich modłów.
Lud wyzwolony niech wychwala Pana
Należy to spisać dla przyszłych pokoleń,
lud, który się narodzi, niech wychwala Pana.
Bo spojrzał Pan z wysokości swego przybytku,
aby usłyszeć jęki uwięzionych,
aby skazanych na śmierć uwolnić.
Lud wyzwolony niech wychwala Pana
Synowie sług Twoich bezpiecznie mieszkać będą,
a ich potomstwo będzie trwało w Twej obecności.
By imię Pana głoszono na Syjonie i Jego chwałę w Jeruzalem,
kiedy zgromadzą się razem narody i królestwa, by służyć Panu.
Lud wyzwolony niech wychwala Pana

Aklamacja (Ps 130, 5)
Pokładam nadzieję w Panu,
ufam Jego słowu.

Alleluja, alleluja, alleluja
Ewangelia (Mt 15, 1-2. 10-14)
Do Jezusa przyszli z Jerozolimy faryzeusze i uczeni w Piśmie z zapytaniem: „Dlaczego twoi uczniowie postępują wbrew tradycji starszych?” Bo nie myją sobie rąk przed jedzeniem. Jezus przywołał do siebie tłum i rzekł do niego: „Słuchajcie i chciejcie zrozumieć: Nie to, co wchodzi do ust, czyni człowieka nieczystym, ale co z ust wychodzi, to go czyni nieczystym”. Wtedy przystąpili do Niego uczniowie i rzekli: „Wiesz, że faryzeusze zgorszyli się, gdy usłyszeli to powiedzenie”. On zaś odrzekł: „Każda roślina, której nie sadził mój Ojciec niebieski, będzie wyrwana. Zostawcie ich. To są ślepi przewodnicy ślepych. Lecz jeśli ślepy ślepego prowadzi, obaj w dół wpadają”.

-=-=-=-=-=-=-
Nie to, co wchodzi do ust, czyni człowieka nieczystym, ale co z ust wychodzi, to go czyni nieczystym. To dość oczywiste. Tym bardziej, że rytualne obmywanie rąk niekoniecznie sprowadzało się go higieny. Było raczej symbolem. A Jezus nauczał praktycznie. Drugim aspektem i to ważniejszym, jest to, że będziemy sądzeni z naszych czynów, a nie z czynów innych osób. Będziemy sądzeni na podstawie faktów, a nie pozorów.
To, co pochodzi z zewnątrz nie może nas skalać. Bo nie wynika z naszych decyzji. Winę można zaciągnąć jedynie wtedy, gdy świadomie podejmujemy decyzje sprzeczne z wolą Bożą.

[Bobo]

Moje przemyślenia do w/w tekstów podanych przez Andeja.
We wskazanych fragmentach z Jeremiasza aż 5 razy występuje imię Jehowa/Jahwe/JHWH (jak kto woli). Na pewno nie jest to słowo Pan.
W Psalmie podobnie, wiele razy. Aż zaskakuje tekst: "Poganie będą się bali imienia Pana" ale... tego Imienia nie podano, przynajmniej w tym przekładzie, jaki stosuje Andej...

[Andej]

Moje przemyślenia do w/w tekstów podanych przez Andeja.
We wskazanych fragmentach z Jeremiasza aż 5 razy występuje imię Jehowa/Jahwe/JHWH (jak kto woli). Na pewno nie jest to słowo Pan.
W Psalmie podobnie, wiele razy. Aż zaskakuje tekst: "Poganie będą się bali imienia Pana" ale... tego Imienia nie podano, przynajmniej w tym przekładzie, jaki stosuje Andej...

Niestety, jesteś w błędzie. W Biblii, dokładniej w ST, pojawia się tetragram, ale nie słowo Jehowa. Nie przeczę, że istnieje prawdopodobieństwo tego, że JHWH mogło być odczytywane jako Jehowa. Albo Jahwe. Jednak wymowa nie ma znaczenia, ważne jest pojęcie. Ważna jest Osoba, do której się odnosi. W NT nie jest używany tetragram. Tak, że nie ma żadnych podstaw, aby w NT używać słowa Jehowa.
Nie ma co się dziwić unikaniu używania imienia Boga. Wystarczy postudiować zwyczaje starożytnych Żydów. Oni generalnie używali imion zastępczych. Chociaż w ST wielokrotnie pojawia się tetragram, to Żydzi czytając Pismo nie wymawiali JHWH, tylko zastępowali tetragram słowami Adonai lub Elohim. W zwykłych rozmowach nawet tych określeń unikali z szacunku dla Boga Jedynego. A w Biblii Hebrajskiej występują jeszcze inne wyrazy (imiona) odnoszące się do Stwórcy.
Andej korzysta najczęściej z BT. Ale też często porównuje tekst podany w BT z tekstami (m.in.) z BW, NBG, BToruńska, BB, Biblia Gdańska (trzy przekłady) Biblia Wujka ... Generalnie korzystam z przekładów z języków oryginalnych. Nie korzystam z przekładów dokonanych z angielskiego czy niemieckiego. Nie korzystam z żadnych przekładów z języków współczesnych, albowiem zawierają najwięcej zakłamań. Każde tłumaczenie jest jakimś zniekształceniem oryginału. Dlatego korzystam tylko z przekładów z języków oryginalnych.

[Sławomir59]

Niestety, jesteś w błędzie. W Biblii, dokładniej w ST, pojawia się tetragram, ale nie słowo Jehowa. Nie przeczę, że istnieje prawdopodobieństwo tego, że JHWH mogło być odczytywane jako Jehowa. Jednak wymowa nie ma znaczenia, ważne jest pojęcie. Ważna jest Osoba, do której się odnosi. W NT nie jest używany tetragram. Tak, że nie ma żadnych podstaw, aby w NT nie używać słowa Jehowa. Nie ma co się dziwić unikaniu używania imienia Boga. Wystarczy postudiować zwyczaje starożytnych Żydów. Oni generalnie używali imion zastępczych. Chociaż w ST wielokrotnie pojawia się tetragram, to Żydzi czytając Pismo nie wymawiali JHWH, tylko zastępowali tetragram słowami Adonai lub Elohim. W zwykłych rozmowach nawet tych określeń unikali z szacunku dla Boga Jedynego. A w Biblii Hebrajskiej występują jeszcze inne wyrazy (imiona) odnoszące się do Stwórcy. Andej korzysta najczęściej z BT. Ale też często porównuje tekst podany w BT z tekstami (m.in.) z BW, NBG, BToruńska, BB, Biblia Gdańska (trzy przekłady) Biblia Wujka ... Generalnie korzystam z przekładów z języków oryginalnych. Nie korzystam z przekładów dokonanych z angielskiego czy niemieckiego. Nie korzystam z żadnych przekładów z języków współczesnych, albowiem zawierają najwięcej zakłamań. Każde tłumaczenie jest jakimś zniekształceniem oryginału. Dlatego korzystam tylko z przekładów z języków oryginalnych.

W dobie Reformacji upowszechnił się łaciński zapis Iehovah (stąd bezpośrednio polskie Jehowa). Marcin Luter w 1626 r. w kazaniu na temat Jeremiasza 23 : 1- 8 napisał: To imię Iehouah, Pan należy wyłącznie do prawdziwego Boga. - M. Luter : Ain Epiftel aufz dem Prophete Jeremia, Wittemberg 1527.
Gdy William Tyndale opublikował swój przekład Biblii, Imię Boże wymawiane Iehouah pojawiło się w wersetach : Gen. 15:2; Ex 6:3; 15:3; 17:16; 23:17; 33:19; 34:23; Dt.3:24. W uwagach do tej edycji napisał: Iehovah jest Bożym Imieniem. Zwrócił on uwagę na to, że jak często pojawia się angielskie słowo LORD pisane wielkimi literami - to w języku hebrajskim występuje - Iehovah. Podobnie w Matthew's Bible z 1537 r. tłumacz wyjaśnia Exodus 6:3, że Iehouah jest Imieniem Boga i żadne stworzenie nie może być nazwane w taki sposób. Bardzo znany unitarianin Miguel Servet (1511-1553) preferował imię Iehouah. Hebraiści tacy jak Francois Vatable (1485-1547) i Paul Fagius (1504-1549) używali formy Iehouah, co zachęciło Roberta Estienne (1503-1559) do systematycznego użycia formy Iehouae czy Iehoua kiedy opublikował Psalmy po łacinie w 1556 r., a Marcin Bucer postąpił podobnie kilka lat wcześniej w 1547 r.
Imię Boże rozsławili natomiast unitarianie, a wśród nich t.zw. Bracia Polscy szczególnie zajadle atakowani przez katolicki kler, zwłaszcza przez jezuitów. Imię w formie polskiej Jehowa pojawia się w przekładzie Szymona Budnego (1530-1593) Biblii Nieświeskiej z 1572 r. oraz w przekładzie Nowego Testamentu Łoskiego z 1574 r., a również w jego dziele wydanym w Łosku w 1576 r. pt. O Przedniejszych Wiary Chrystyjańskiej Artykulech.
Imię Boże Jehowa pojawia się również w Katechizmie Rakowskim wydanym w 1604 r. pt. Katechizm Zboru tych ludźi, którzy w Królestwie Polskim / y w Wielkim Xięstwie Litewskim, y w innych Państwach do Korony należących / twierdzą i wyznawáią / że nikt inszy, iedno Oćiec Pana naszego Jezusa Christusa / iest onym iedynym Bogiem Izraelskim: á on człowiek J e z u s Nazareński / który się z Panny narodził/ á nie żaden inszy oprocz niego / ábo przed nim / iest jednorodzonym Synem Bożym.

Katechizm przetłumaczony na łacinę przez Hieronima Moskorzowskiego, wydany ponownie w latach 1605-1609 i zadedykowany angielskiemu królowi Jakubowi I wywołał oburzenie władcy przeciwnemu antytrynitaryzmowi, który zakazał rozpowszechniania edycji w Anglii, a książkę publicznie spalono w 1614 r. Ale nie skończyła się na tym jego historia. Kolejna burza wokół niego rozpętała się w roku 1652, gdy 10 lutego zaprezentowano go Izbie Gmin na dowód jawnej działalności Braci Polskich. Izba wyznaczyła tzw. Komitet Czterdziestu w skład którego wchodził m. in. Oliver Cromwell. Na liście podejrzanych znalazł się również John Milton, wówczas tajny sekretarz Rady Stanu i nie bez powodu. John Milton – późniejszy sekretarz Cromwella i działacz obozu republikańskiego w czasach rewolucji, poeta, którego „Raj utracony” zalicza się do arcydzieł literatury światowej, miał zapewne do czynienia z publikacjami Braci Polskich i są dowody, że przejął się ich treścią. Dopiero w roku 1825 odkryto jego nie opublikowany traktat De doctrina Christiana, w którym zajął wybitnie antytrynitarne i unitariańskie stanowisko. Izba nakazała spalić publicznie w Londynie wszystkie znalezione i dostarczone egzemplarze katechizmu, co też miało miejsce dwukrotnie: 6 i 8 kwietnia 1652 roku. W odpowiedzi już kwartał później ukazał się znowu Katechizm, i to na dodatek w angielskim tłumaczeniu Johna Bidle'a. Katechizm posiadało w swoich zbiorach wiele znanych osobistości w Anglii. Mieli go w swoich bibliotekach zarówno Izaak Newton, jak i John Locke, a ten ostatni nawet dwa: edycję z roku 1665 i 1681.
Na język niemiecki Katechizm przełożył i wydał w 1608 r. Walenty Smalc. Dzieło to wywarło duży wpływ na Europę zachodnią przez zawarte w nim hasła racjonalizmu i tolerancji. Nawet Thomas Jefferson powoływał się na tekst Katechizmu jako na jedno ze źródeł Konstytucji USA.

Rozwścieczony kler zaczął więc podawać w wątpliwość formę Jehowa. Robiono tak dlatego, aby zdyskwalifikować unitarian, którzy taką formą posługiwali się zdecydowanie częściej od pozostałych wykazując, że doktryna trynitarna jest niebiblijna i odnosząc Imię Boże wyłącznie do Ojca Niebiańskiego.

Więcej: https://biblia-odchwaszczona.webnode.pa ... jawniona-/

[Andej]

Rozwścieczony kler zaczął więc podawać w wątpliwość formę Jehowa. Robiono tak dlatego, aby zdyskwalifikować unitarian, którzy taką formą posługiwali się zdecydowanie częściej od pozostałych wykazując, że doktryna trynitarna jest niebiblijna i odnosząc Imię Boże wyłącznie do Ojca Niebiańskiego.

Czy Ty to tak na poważnie, czy dla jaj, czy nie zrozumiałeś? Bo nie wiem, jak zareagować.

[Andej]

CZytania na środę, 05.08.2026.

Pierwsze czytanie (Jr 31, 1-7)
„W tamtych czasach, mówi Pan, będę Bogiem dla wszystkich pokoleń Izraela, one zaś będą moim narodem”. To mówi Pan: „Znajdzie łaskę na pustyni naród ocalały od miecza; Izrael pójdzie do miejsca swego odpoczynku. Pan się mu ukaże z daleka. Ukochałem cię odwieczną miłością, dlatego też zachowałem dla ciebie łaskawość. Znowu cię zbuduję i będziesz odbudowana, Dziewico-Izraelu. Przyozdobisz się znów swymi bębenkami i wyjdziesz wśród tańców pełnych wesela. Będziesz znów sadzić winnice na wzgórzach Samarii; uprawiający będą sadzić i zbierać. Nadejdzie bowiem dzień, kiedy strażnicy znów zawołają na wzgórzach Efraima: «Wstańcie, wstąpmy na Syjon, do Pana, Boga naszego!»
To bowiem mówi Pan: « Wykrzykujcie radośnie na cześć Jakuba, weselcie się pierwszym wśród narodów! Głoście, wychwalajcie i mówcie: «Pan wybawił swój lud, Resztę Izraela!»”

Psalm (Jr 31, 10. 11-12ab. 13)
Słuchajcie, narody, słowa Pana,
głoście na dalekich wyspach i mówcie:
„Ten, co rozproszył, zgromadzi Izraela
i będzie czuwał nad nim jak pasterz nad swą trzodą”.
Pan nas obroni, tak jak pasterz owce
Pan bowiem uwolni Jakuba,
wybawi go z ręki silniejszego od niego.
Przyjdą i będą wykrzykiwać radośnie na wyżynie Syjonu
i rozradują się błogosławieństwem Pana.
Pan nas obroni, tak jak pasterz owce
Wtedy ogarnie dziewicę radość wśród tańca
i młodzieńcy cieszyć się będą ze starcami.
Zamienię bowiem ich smutek w radość,
pocieszę ich i rozweselę po ich troskach.
Pan nas obroni, tak jak pasterz owce

Aklamacja (Łk 7, 16)
Wielki prorok powstał między nami
i Bóg nawiedził lud swój.

Alleluja, alleluja, alleluja
Ewangelia (Mt 15, 21-28)
Jezus podążył w strony Tyru i Sydonu. A oto kobieta kananejska, wyszedłszy z tamtych okolic, wołała: „Ulituj się nade mną, Panie, Synu Dawida! Moja córka jest ciężko dręczona przez złego ducha”. Lecz On nie odezwał się do niej ani słowem. Na to zbliżyli się do Niego uczniowie i prosili: „Odpraw ją, bo krzyczy za nami”. Lecz On odpowiedział: „Jestem posłany tylko do owiec, które poginęły z domu Izraela”. A ona przyszła, upadła przed Nim i prosiła: „Panie, dopomóż mi”. On jednak odparł: „Niedobrze jest zabrać chleb dzieciom i rzucić psom”. A ona odrzekła: „Tak, Panie, lecz i szczenięta jedzą z okruszyn, które spadają ze stołu ich panów”. Wtedy Jezus jej odpowiedział: „O niewiasto, wielka jest twoja wiara; niech ci się stanie, jak chcesz”. Od tej chwili jej córka została uzdrowiona.

-=-=-=-=-=-
Czy nie oburza Was takie postępowanie Jezusa? Takie poniżenie tej kobiety? Porównanie do psa?
Ciężka to próba. Ale też wielka wiara i wielka miłość. I wielkie zaufanie do Jezusa. W Jego moc. W Jego sprawstwo.
Czy Jezus chciał ją zmieszać z błotem? Czy chciał pokazać wspaniały przykład swoim uczniom. Pokazać im, jak wielka jest wiara i miłość tej kobiety. I pewność, że Jezus jednak ustąpi. Konsekwentnie prosiła. Zbijała Jego argumenty. Swoją żarliwością uczyła nas modlitwy. Uczyła nas tego, abyśmy nigdy nie ustawali w modlitwie. Prosili codziennie. I dziękowali codziennie. Abyśmy nigdy nie zaprzestawali rozmowy z Jezusem. Abyśmy namolnie, natarczywie wzywali Go modlitwami.
Bóg wysłuchuje wszystkich modlitw. Słyszy je, ale działa tak, jak jest dla nas najlepiej. Bo Bóg wie, co jest dla każdego z nas najlepsze. To my czasem zapominamy, że ważniejsze jest zbawienie od zdrowia czy powodzenia. Modlimy się często o drobnostki, a tymczasem najważniejsze jest zbawienie. I wiara. A którą też trzeba się modlić. Jeśli apostołowie prosili: Panie, przymnóż nam wiary, to co dopiero my? Jeszcze bardzie musimy błagać o wiarę. Głęboką, mądrą.

[RN]

Ewangelia (Mt 15, 21-28)
Jezus podążył w strony Tyru i Sydonu. A oto kobieta kananejska, wyszedłszy z tamtych okolic, wołała: „Ulituj się nade mną, Panie, Synu Dawida! Moja córka jest ciężko dręczona przez złego ducha”. Lecz On nie odezwał się do niej ani słowem. Na to zbliżyli się do Niego uczniowie i prosili: „Odpraw ją, bo krzyczy za nami”. Lecz On odpowiedział: „Jestem posłany tylko do owiec, które poginęły z domu Izraela”. A ona przyszła, upadła przed Nim i prosiła: „Panie, dopomóż mi”. On jednak odparł: „Niedobrze jest zabrać chleb dzieciom i rzucić psom”. A ona odrzekła: „Tak, Panie, lecz i szczenięta jedzą z okruszyn, które spadają ze stołu ich panów”. Wtedy Jezus jej odpowiedział: „O niewiasto, wielka jest twoja wiara; niech ci się stanie, jak chcesz”. Od tej chwili jej córka została uzdrowiona.

No to na co liczycie Europejczycy - poganie, skoro Jezus został posłany tylko do zaginionych owiec z domu Izraela
Na to, że będąc sprowadzonymi do poziomu psów uda się Wam znależc okruszek pod stołem wybranych dzieci ( Żydów )
Kto się wywyższa będzie poniżony....

[Andej]

Nie wszyscy Europejczycy są poganami, choć jest ich wielu. Ale jest też wielka ilość wierzących. Oni stanowią Nowy Izrael.
Choć początkowo Jezus skupiał się na Żydach, to za czasem rozszerzył swoją misję na wszystkie narody. I taki nakaz przekazał apostołom.

Mt 28.19 Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.
Mt 24.14 A ta Ewangelia o królestwie będzie głoszona po całej zamieszkanej ziemi na świadectwo wszystkim narodom.
My 25.31–32 Gdy Syn Człowieczy przyjdzie w swej chwale [...], zgromadzą się przed Nim wszystkie narody...
Ap 7.9 Potem ujrzałem: oto wielki tłum, którego nikt nie mógł policzyć, z każdego narodu i wszystkich pokoleń, ludów i języków, stojący przed tronem i przed Barankiem.
Ap 15.4 Wszystkie narody przyjdą i oddadzą pokłon przed Tobą, bo ujawniły się Twoje sprawiedliwe wyroki.

[Sławomir59]

A oto kobieta kananejska, wyszedłszy z tamtych okolic, wołała: „Ulituj się nade mną, Panie, Synu Dawida! Moja córka jest ciężko dręczona przez złego ducha”.

Chciałbym zauważyć, że Kananejczycy składali swe dzieci w ofierze. Biblia wielokrotnie wspomina o takim zwyczaju, zwłaszcza w związku z kultem bożków, takich jak Moloch i Baal. Przykłady:
Kpł 18:21 : zakaz oddawania dzieci Molochowi.
Pwt 12:31 : opis narodów, które „palą w ogniu swoich synów i córki swoim bogom”.
2 Krl 16:3 i 21:6 : niektórzy królowie Judy naśladowali te praktyki.
Jr 7:31 : potępienie palenia synów i córek w ogniu.
Poza Biblią istnieją również świadectwa archeologiczne. Szczególnie znane są odkrycia w Kartagina, kolonii fenickiej wywodzącej się z kultury kananejskiej. Znaleziono tam cmentarzyska (tzw. tophety) z urnami zawierającymi szczątki niemowląt i małych dzieci.
Izraelici byli konsekwentnie ostrzegani przed przejmowaniem tego rodzaju praktyk.

No to na co liczycie Europejczycy - poganie..

Niektórzy autorzy chrześcijańscy używają określenia „nowe pogaństwo” w znaczeniu metaforycznym. Mają na myśli społeczeństwo, które ich zdaniem odchodzi od chrześcijańskich norm moralnych i od uznania Boga jako najwyższego autorytetu. W takim ujęciu legalizacja aborcji bywa przedstawiana jako jeden z przejawów tego zjawiska.

[Andej]

Na czwartek, 06.08.2026.

Pierwsze czytanie (Dn 7, 9-10. 13-14)
Patrzałem, aż postawiono trony, a Przedwieczny zajął miejsce. Szata Jego była biała jak śnieg, a włosy Jego głowy jakby z czystej wełny. Tron Jego był z ognistych płomieni, jego koła to płonący ogień. Strumień ognia się rozlewał i wypływał sprzed Niego. Tysiąc tysięcy służyło Mu, a dziesięć tysięcy po dziesięć tysięcy stało przed Nim. Sąd zasiadł i otwarto księgi. Patrzałem w nocnych widzeniach, a oto na obłokach nieba przybywa jakby Syn Człowieczy. Podchodzi do Przedwiecznego i wprowadzają Go przed Niego. Powierzono Mu panowanie, chwałę i władzę królewską, a służyły Mu wszystkie narody, ludy i języki. Panowanie Jego jest wiecznym panowaniem, które nie przeminie, a Jego królestwo nie ulegnie zagładzie.

Psalm (Ps 97, 1-2. 5-6. 9 (R.: por. 1a i 9a))
Pan króluje, wesel się, ziemio, *
radujcie się, liczne wyspy!
Obłok i ciemność wokół Niego, *
prawo i sprawiedliwość podstawą Jego tronu.
Pan wywyższony króluje nad ziemią
Góry jak wosk topnieją przed obliczem Pana, *
przed obliczem władcy całej ziemi.
Jego sprawiedliwość rozgłaszają niebiosa, *
a wszystkie ludy widzą Jego chwałę.
Pan wywyższony króluje nad ziemią
Ponad całą ziemię *
Tyś bowiem wywyższony
i nieskończenie wyższy *
ponad wszystkich bogów.
Pan wywyższony króluje nad ziemią

Drugie czytanie (2 P 1, 16-19)
Najmilsi: Nie za wymyślonymi mitami postępowaliśmy wtedy, gdy daliśmy wam poznać moc i przyjście Pana naszego Jezusa Chrystusa, ale nauczaliśmy jako naoczni świadkowie Jego wielkości. Otrzymał bowiem od Boga Ojca cześć i chwałę, gdy taki oto głos Go doszedł od wspaniałego Majestatu: «To jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie». I słyszeliśmy, jak ten głos doszedł z nieba, kiedy z Nim razem byliśmy na górze świętej. Mamy jednak mocniejszą, prorocką mowę, a dobrze zrobicie, jeżeli będziecie przy niej trwali jak przy lampie, która świeci w ciemnym miejscu, aż dzień zaświta, a gwiazda poranna wzejdzie w waszych sercach.

Aklamacja (Mt 17, 5c)
To jest mój Syn umiłowany,
w którym mam upodobanie,
Jego słuchajcie.

Alleluja, alleluja, alleluja
Ewangelia (Mt 17, 1-9)
Jezus wziął z sobą Piotra, Jakuba i brata jego, Jana, zaprowadził ich na górę wysoką, osobno. Tam przemienił się wobec nich: Twarz Jego zajaśniała jak słońce, odzienie zaś stało się białe jak światło. A oto im się ukazali Mojżesz i Eliasz, którzy rozmawiali z Nim. Wtedy Piotr rzekł do Jezusa: «Panie, dobrze, że tu jesteśmy; jeśli chcesz, postawię tu trzy namioty: jeden dla Ciebie, jeden dla Mojżesza i jeden dla Eliasza». Gdy on jeszcze mówił, oto obłok świetlany osłonił ich, a z obłoku odezwał się głos: «To jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie, Jego słuchajcie». Uczniowie, słysząc to, upadli na twarz i bardzo się zlękli. A Jezus zbliżył się do nich, dotknął ich i rzekł: «Wstańcie, nie lękajcie się». Gdy podnieśli oczy, nikogo nie widzieli, tylko samego Jezusa. A gdy schodzili z góry, Jezus przykazał im mówiąc: «Nie opowiadajcie nikomu o tym widzeniu, aż Syn Człowieczy zmartwychwstanie».

-=-=-=-=-=-=-=-
Nie opowiadajcie nikomu o tym widzeniu, aż Syn Człowieczy zmartwychwstanie. Dlaczego nie chciał, aby o tym mówić, zanim nie zmartwychwstanie? Było kilka przyczyn. Polityczna, rozumienie misji i tajemnicy Ofiary. Gdyby zaczęli rozpowiadać, to Żydzi staraliby się Go zmusić, aby stanął na czele zbrojnego powstania przeciw okupantowi. A to przekreśliłoby Boży plan zbawienia. Po drugie oni jeszcze nie rozumieli misji. Wciąż wydawało im się, że jednak stanie sie przywódcą politycznym. A na dodatek nie mieściło im się to pałach, że może zostać zamordowany. A już przyjęcie tego, że zmartwychwstanie, przekraczało ich najśmielszą fantazję. To musiało się najpierw stać, aby zaczęli cos pojmować. No i trzecia przyczyna. Zobaczyli boskość Jezusa, ale nie rozumieli. Nie rozumieli, że do chwały musi przejść przez mękę krzyżową. Bo taki jest plan zbawienia. A oni nie widzieli zbawienie na innej drodze niż ta, którą głosili uczeni w Piśmie. Może coś podejrzewali na podstawie Nauki Jezusa, ale daleko było do rzeczywistego zrozumienia.
Do największej chwały musiało dojść przez tajemnicę krzyża. Dopiero Zmartwychwstanie miało im pozwolić zrobić krok w rozumieniu.

[Andej]

Czytania na piątek, 07.08.2026

Pierwsze czytanie (Na 2, 1. 3; 3, 1-3. 6-7)
Oto na górach stopy zwiastuna ogłaszającego pokój. Święć, Judo, twe uroczystości, wypełnij twe śluby, bo nie przejdzie już więcej po tobie nikczemnik, całkowicie został zgładzony. Bo przywrócił Pan świetność Jakuba, jak świetność Izraela, ponieważ łupieżcy ich splądrowali i wyniszczyli ich latorośle. Biada miastu krwawemu, całe kłamliwe i grabieży pełne, a nie ustaje rabunek. Trzask biczów i głos turkotu kół, i konie galopujące, i szybko jadące rydwany. Jeźdźcy szturmujący, i połysk mieczy, i lśnienie oszczepów. I mnóstwo poległych, i moc trupów, i bez końca ciał martwych, tak że o zwłoki ich się potykają. I rzucę na ciebie obrzydliwości, i zelżę ciebie, i wystawię cię na widowisko. I każdy, kto cię ujrzy, oddali się od ciebie, i zawoła: „Spustoszona Niniwa!” Któż ulituje się nad nią? Skąd mam szukać pocieszy cieli dla ciebie?

Psalm (Pwt 32, 35cd-36ab. 39abcd. 41)
Nadchodzi dzień klęski,
los ich gotowy, już blisko.
Bo Pan swój naród obroni,
litość okaże swym sługom.
Ja, Pan, zabijam i Ja sam ożywiam
Patrzcie teraz, że Ja jestem, Ja jeden,
i nie ma ze Mną żadnego boga.
Ja zabijam i Ja sam ożywiam,
Ja ranie i Ja sam uzdrawiam.
Ja, Pan, zabijam i Ja sam ożywiam
Gdy miecz błyszczący wyostrzę
i wyrok wykona ma ręka,
na swoich wrogach się pomszczę,
odpłacę tym, którzy Mnie nienawidzą.
Ja, Pan, zabijam i Ja sam ożywiam

Aklamacja (Mt 5, 10)
Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości,
albowiem oni będą nazwani synami Bożymi.

Alleluja, alleluja, alleluja
Ewangelia (Mt 16, 24-28)
Jezus powiedział do swoich uczniów: „Jeśli kto chce pójść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech weźmie krzyż swój i niech Mnie naśladuje. Bo kto chce zachować swoje życie, straci je; a kto straci swe życie z mego powodu, znajdzie je. Cóż bowiem za korzyść odniesie człowiek, choćby cały świat zyskał, a na swej duszy szkodę poniósł? Albo co da człowiek w zamian za swoją duszę? Albowiem Syn Człowieczy przyjdzie w chwale Ojca swego razem z aniołami swoimi, i wtedy odda każdemu według jego postępowania. Zaprawdę powiadam wam: Niektórzy z tych, co tu stoją, nie zaznają, śmierci, aż ujrzą Syna Człowieczego, przychodzącego w królestwie swoim”.

-==-=-=-=-=-=-=-=-=-
Jeśli kto chce pójść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech weźmie krzyż swój i niech Mnie naśladuje. Krzyż, symbol Męki. Symbol klęski. Ale klęski, która przekształciła się w zwycięstwo. Symbol upadku, po którym się wstaje, aby z jeszcze większą mocą wypełniać wolę Boga. Krzyż to moment przełomowy. Tak, jak kryzys w chorobie, po którym następuje zdrowienie. Ale ten krzyż w naszym życiu, to seria tysięcy małych krzyżyków. To seria różnych trudności, niedogodności, upadków. Przez które musimy przejść. I ofiarować je Panu. Jako wyraz naszego oddania. Jako wyraz solidarności w Jego Męce.
Te krzyżyki to proza naszego życia. Na drodze do zbawienia.

Albowiem Syn Człowieczy przyjdzie w chwale Ojca swego razem z aniołami swoimi, i wtedy odda każdemu według jego postępowania. Dokąd przyjdzie? Czy może przyjść w sposób niezauważony? Po cichutku? Czy też będzie to totalny przełom? Taki, w którym każdy będzie musiał się jasno zadeklarować, czy jest za, czy przeciw.

[Andej]

Czytania na sobotę, 08.08.2026.

Pierwsze czytanie (Ha 1, 12 – 2, 4)
Czyż nie jesteś odwieczny, o Panie, Boże mój, Święty? Przecież nie pomrzemy! Na sąd przeznaczyłeś, o Panie, lud Chaldejczyków, dla wymiaru kary zachowałeś, Skało moja. Zbyt czyste oczy Twoje, by na zło patrzyły, a nieprawości pochwalać nie możesz. Czemu jednak spoglądasz na ludzi zdradliwych i milczysz, gdy bezbożny niszczy uczciwszego od siebie? Obchodzi się z ludźmi jak z rybami morskimi, jak z gromadą płazów, którą nikt nie rządzi. Wszystkich łowi na wędkę, zagarnia swoim niewodem albo w sieci gromadzi, krzycząc przy tym z radości. Przeto ofiarę składa swojej sieci, pali kadzidło niewodowi swemu, bo przez nie zdobył sobie łup bogaty, a pożywienie jego stało się obfite. Ciągle na nowo zarzuca swe sieci, mordując ludy bez litości. Na moich czatach stać będę, udam się na miejsce czuwania, śledząc pilnie, by poznać, co przemówi do mnie, jaką odpowiedź da na moją skargę. I odpowiedział Pan tymi słowami: „Zapisz widzenie, na tablicach wyryj, by można było łatwo je odczytać. Jest to widzenie na czas oznaczony, lecz wypełnienie jego niechybnie nastąpi; a jeśli się opóźnia, ty go oczekuj, bo w krótkim czasie przyjdzie niezawodnie. Oto zginie ten, co jest ducha nieprawego, a sprawiedliwy żyć będzie dzięki swej wierności”.

Psalm (Ps 9, 8-9. 10-11. 12-13)
A Pan zasiada na wieki,
przygotował swój tron, by sądzić.
Sam będzie sądził świat sprawiedliwie,
rozstrzygał bezstronnie sprawy narodów.
Pan nie opuszcza tych, co Go szukają
Pan jest schronieniem dla uciśnionego,
schronieniem w czas utrapienia.
Ufają Tobie znający Twe imię,
bo nie opuszczasz, Panie, tych, co Cię szukają.
Pan nie opuszcza tych, co Go szukają
Psalm śpiewajcie Panu, co mieszka na Syjonie,
głoście Jego dzieła wśród narodów,
bo Mściciel krwi pamięta o nich,
nie zapomniał wołania ubogich.
Pan nie opuszcza tych, co Go szukają

Aklamacja (por. 2 Tm 1, 10b)
Nasz Zbawiciel Jezus Chrystus śmierć zwyciężył,
a na życie rzucił światło przez Ewangelię.

Alleluja, alleluja, alleluja
Ewangelia (Mt 17, 14-20)
Pewien człowiek zbliżył się do Jezusa i padając przed Nim na kolana, prosił: „Panie, zlituj się nad moim synem. Jest epileptykiem i bardzo cierpi; bo często wpada w ogień, a często w wodę. Przyprowadziłem go do twoich uczniów, lecz nie mogli go uzdrowić”. Na to Jezus odrzekł: „O plemię niewierne i przewrotne! Dopóki jeszcze mam być z wami; dopóki mam was cierpieć? Przyprowadźcie mi go tutaj”. Jezus rozkazał mu surowo i zły duch opuścił go. Od owej pory chłopiec odzyskał zdrowie. Wtedy uczniowie zbliżyli się do Jezusa na osobności i pytali: „Dlaczego my nie mogliśmy go wypędzić?” On zaś im rzekł: „Z powodu małej wiary waszej. Bo zaprawdę powiadam wam: Jeśli będziecie mieć wiarę jak ziarnko gorczycy, powiecie tej górze: «Przesuń się stąd tam», i przesunie się. I nic niemożliwego nie będzie dla was”.

-=-=-=-=-=-=-=-
Wtedy uczniowie zbliżyli się do Jezusa na osobności i pytali: „Dlaczego my nie mogliśmy go wypędzić?” On zaś im rzekł: „Z powodu małej wiary waszej. Bo zaprawdę powiadam wam: Jeśli będziecie mieć wiarę jak ziarnko gorczycy, powiecie tej górze: «Przesuń się stąd tam», i przesunie się. I nic niemożliwego nie będzie dla was”. Cóż rzec można? Poza błagalną modlitwą o wiarę. Jeśli oni, apostołowie stale przebywający z Jezusem jej nie mieli, to co dopiero ja? Jaką ja mam wiarę, skoro nie jestem w stanie nic uczynić? Nikogo nie mogę uzdrowić.
Jakim ziarnem jest moja wiara? Czy coś z niej wyrasta? Z gorczycy wyrasta wielki krzew (w sprzyjających warunkach). A ja swoje ziarenko podlewam, pielęgnuję. A rezultaty niezbyt widoczne.
Jaki jest miernik wiary? Czy jest jakiś miernik? Wiem tylko, że cały czas muszę się starać. I staram się. Walczę o wzrost w wierze.
Tylko sam Bóg może ocenić. I starania. I postępy. Wierzę w Jego miłość i miłosierdzie.
Panie, przymnóż mi wiary! Błagam!

[Queza]

Chcesz przenosić góry Andej? Przecież to co powiedział Jezus to hiperbola.

[Andej]

A Ty nie chcesz? Nie chcesz skutecznie wypraszać łaski uzdrowienia?
Czy wiesz, co znaczyło dla ówczesnych ludzi przenoszenie gór? Nie chodziło o fizyczne przenoszenie materiały skalnego, ale o pokonywanie własnych słabości, które wydawały się nie do przekroczenia. Pokonywanie tego, co wydaje się niemożliwe do pokonania własnymi siłami. Tymi górami może być brak przebaczenia, może być nałóg, zaakceptowanie kalectwa ... A wiara i zaufanie Bogu daje siłę do pokonywania tych gór.