teska pisze: ↑16 wrz 2025, 10:14
Łukasza 1:37,38
Bo nie ma niczego, co Bóg by oznajmił, a nie mógł spełnić”.
Na to Maria odrzekła: „Jestem niewolnicą Jehowy!Niech mi się stanie tak, jak powiedziałeś”. Wtedy anioł od niej odszedł.
Więc Maria też uważała się za niewolnicę Jehowy.
Niewolnik nie jest słowem pejoratywnym ,gdyż to z własnej woli staje się niewolnikiem Boga i z miłości do Niego.
Wyjścia 21:5,6
Jeżeli jednak niewolnik będzie usilnie zapewniał: ‚Kocham swojego pana, swoją żonę i dzieci i nie chcę odchodzić, to jego pan przyprowadzi go przed prawdziwego Boga. Potem przy drzwiach lub węgarze przekłuje mu ucho szydłem. I ten niewolnik będzie służył swojemu panu do końca życia.
Czy Maria była niewolnicą Jehowy?
Szybciej uwierzył bym w tą wersję, chociaż wymaga ona sporej ilości objaśnień’
„Maria została oddana przez swoją matkę Hannę do służby w świątyni w Sephoris, gdzie wychowywała się jako młoda nowicjuszka pod opieką wuja.
Nie była ona tylko zwykłą kapłanką oddaną do czynnej służby na grecki sposób, ale została wychowana by służyć jako dziewicza wyrocznia.
Zanim osiągnęła pełnoletność, księża rzucili losy, aby wyznaczyć jej opiekuna, gdy osiągnie pełnoletność.
Postanowiono, że mężczyzna powinien mieć honorowy charakter i być szlachetnie urodzony, żonaty i z dobrej rodziny.
Los padł na Józefa II, wnuka Józefa Fazaela, efraimickiego (Idumejskiego) namiestnika Jerozolimy, którego żoną była Salome, córka Heroda Wielkiego.”
============
„Gdy w 39 roku p.n.e. Senat rzymski uznał Heroda Wielkiego za króla żydowskiego, miasto Cippori odmówiło poddania się jemu i okazało poparcie Antygonowi, ostatniemu władcy z dynastii Machabeuszy. W wyniku tej decyzji doszło do krwawego oblężenia i zajęcia miasta w 37 roku p.n.e. Zmieniono wtedy nazwę miasta na helleńskie Seforis (gr. Σεπφώρις), co odpowiadało hebrajskiemu słowu „cippori”.
Gdy w 4 roku p.n.e. zmarł król Herod Wielki, w mieście doszło do buntu i spalenia pałacu królewskiego. Rzymski namiestnik Syrii, Publiusz Kwinktyliusz Warus spalił wtedy Seforis, a jego mieszkańców sprzedał w niewolę[4].
Mapa ukazująca starożytną Galileę
Widok na wioskę Saffurija, 1859 r.
Ruiny fortyfikacji w Saffuriji, 1875 r.
Tetrarcha Galilei Herod Antypas odbudował miasto w stylu grecko-rzymskim, zmieniając jego nazwę na Autocratoris na cześć cesarza Oktawiana Augusta.
Przez 23. lata było jego stolicą, aż w 19 roku n.e. wybudował Tyberiadę. Było to wielkie miasto, które w I wieku było najważniejszym ośrodkiem politycznym Galilei[5]. "
„W okresie babilońskim, perskim i hellenistycznymmiasto było ważnym centrum administracyjnym regionu, jednak Biblia ani razu o nim nie wspomina[1].
Jedynie tradycja chrześcijańskamówi, że było to rodzinne miasto rodziców matki Jezusa Chrystusa (miejsce zamieszkania Świętej Anny i Świętego Joachima)[2][3].
W 104 roku p.n.e. król Judei Arystobul I podbił Galileę, w wyniku czego miasto przyłączono do państwa Machabeuszy.”
https://pl.wikipedia.org/wiki/Seforis
============
Czyim synem był Chrystus?
Dosyć ciekawie (choć nie koniec nie poprawne religijno - polityczne spojrzenie na Marię znalazłem kiedyś w 'Rodovid'.
Rodzice Chrystusa
# Józef II Fazael (Josephus Phaselus) [Herodian] ur. -40
# Miryam Al Imran (Il Arauna) (Parthénos) [Dom Dawida - Arauna] ur. 8 września -15? d. ~ 42
Miryam / Maria została oddana przez swoją matkę Hannę do służby w świątyni w Sephoris, gdzie wychowywała się jako młoda nowicjuszka pod opieką wuja.
Nie była ona tylko zwykłą kapłanką oddaną do czynnej służby na grecki sposób, ale została wychowana by służyć jako dziewicza wyrocznia.
Zanim osiągnęła pełnoletność, księża rzucili losy, aby wyznaczyć jej opiekuna, gdy osiągnie pełnoletność.
Postanowiono, że mężczyzna powinien mieć honorowy charakter i być szlachetnie urodzony, żonaty i z dobrej rodziny.
Los padł na Józefa II, wnuka Józefa Fazaela, efraimickiego (Idumejskiego) namiestnika Jerozolimy, którego żoną była Salome, córka Heroda Wielkiego.
Warto zauważyć, że Salome towarzyszyła świętej rodzinie w ich podróży do Egiptu.
Dom Al Imrana (chodzi tu raczej o Safara Metropolis, miasto krórego ruiny znajdują się dziś w południowym Omanie).
Dom Imrana jest odniesieniem Minejczyków (Hyksosów) którzy wyemigrowali do Egiptu, a następnie powrócili z Egiptu do Lewantu około <1500 pne>, przenosząc się później do Południowej Arabii.
Wezwanie domu Imrana ma na celu legitymizację misji Mesjasza jako prawowitego reformatora, którego koneksje kapłańskie jako „wyświęcone w łonie matki” zostały odziedziczone po jego matce Marii (ponieważ został spontanicznie poczęty przez Boga i nie miał ziemskiego ojca).
Al Imran jest zarówno szerszą klasyfikacją, jeśli chodzi o objęcie narodu Hebrajczyków / Minejczyków - <nie Izraelitów>, którzy powrócili z Egiptu, jak i węższą, jeśli chodzi o odniesienie do władzy kapłańskiej.