EMET:
Wyjściowym tekstem do analizy tego „dezyderatu” jest zapis w grece koine => z wg Jana 19:19 [też ww. 20b, 21b].
Jak czytamy w 19:20b, jednym z języków [napisu na staurosie] był hebrajski.
Wiadomo, iż -- o ile teraz przywołujemy hipotetyczną [bo w istocie tak] postać napisu po hebrajsku -- bierzemy pod uwagę wariantowość translacji w hebrajskich wersjach translacyjnych Nowego Przymierza.
Zatem: osoby gorąco pragnące, iżby achrostychiczna postać była „JHVH” [ew. „JHWH”], będą uporczywie szukały takiej wersji HNT, która biegnie w sukurs takowym oczekiwaniom.
Gwoli: Posiadam niejedną taką wersję, jednak w żadnej [przynajmniej z tych wersji, które posiadam] nie ma układu akrostychicznego ku opcji "JHVH". Ktoś może jednak tryumfalnie rzec: »taka to a taka wersja translacyjna poświadcza układ JHVH«. Będzie to jednak racja w obrębie tejże wersji [ew. więcej niż 1.].
Tekst grecki z J 19:19: Ἰησοῦς ὁ Ναζωραῖος ὁ βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων. Trans.: < Iēsūs ho Nadzōraios ho basileus tōn Iūdaiōn > = literalnie dosłownie: „Jezus [ten] Nazarejczyk, [ten] król [tych] Judejczyków”. I o ile mamy na względzie - jako tekst wyjściowy - postać w grece koine, to nie dostrzeżemy tutaj spójnika pomiędzy „Nazarejczyk” a „król”.
Np. wersja ‘DHNT’ יֵשׁוּעַ הַנָּצְרִי מֶלֶךְ הַיְּהוּדִים trans.: < jeszua‛ hannocri melech hajjehudhim > = “Jeszua ten Nazarejczyk, król tych Judejczyków”. Zatem nie mamy spójnika ‟ve” [= "i"], wszakże otrzymujemy „JHMH” [postać w tym zapisie do znalezienia w BH.
Stephanos, ps. EMET