tropiciel pisze:Otóż, ci którzy sfałszowali Dekalog próbują ten fakt zatuszować przez przyjęcie różnej numeracji Przykazań. Mącicielem w tym wypadku był Augustyn z Hippony, który połączył Pierwsze Przykazanie zakazujące kultu obcych Bogów z Drugim Przykazaniem zakazującym kultu jakichkolwiek wizerunków, natomiast Dziesiąte Przykazanie zakazujące żądzy posiadania cudzej żony i jakiejkolwiek własności bliźniego - rozbił na dwa przykazania, aby zgadzała się liczba dziesięć.
Poza tym namieszali też Żydzi talmudyczni, których numeracja stała się przysłowiową "wodą na młyn" dla katolików, gdyż słowa wstępne Boga proklamującego Dekalog zostały potraktowane przez nich jako pierwsze przykazanie, a tymczasem mają one sens tylko w połączeniu z zakazem oddawania czci komukolwiek innemu poza Bogiem, który sam się przedstawia jako JEHOWAH.
Przeciw jawnemu fałszowaniu numeracji Przykazań Dekalogu przemawia fakt, że każdy zakaz lub nakaz tworzy pewną logiczną całość i tak np. czym innym jest zakaz oddawania czci innym Bogom niż JEHOWAH , a czym innym zakaz tworzenia jakichkolwiek podobizn w celach kultowych i wykorzystywania tych przedmiotów do kultu.
Również Przykazanie dotyczące zakazu pożądania stanowi logiczną całość i nie ma potrzeby rozbijać tego przykazania za dwa przykazania, dotyczące w sumie tej samej kwestii zabronionej przez Boga.
Zarówno pisma Józefa Flawiusza jak i Filona z Aleksandrii są dowodem na to, że prawidłowy podział Przykazań Bożych był inny niż ten, który został później przyjęty przez katolicyzm, prawosławie, niektórych protestantów ( luteranów ) oraz Żydów talmudycznych.
Józef Flawiusz w Ἰουδαϊκὴ ἀρχαιολογία ( Dawne Dzieje Izraela księga III, V, 5 ) pisze : Pierwsze Przykazanie poucza nas, że Bóg jest jeden, i że tylko Jemu należy oddawać cześć. Drugie zabrania nam czynić wizerunków jakichkolwiek żywych stworzeń dla oddawania im czci. Trzecie nakazuje, byśmy nigdy nie przysięgali na Boga w błahej sprawie, czwarte - byśmy świecili każdy siódmy dzień powstrzymując się od wszelkiej pracy, piąte - byśmy szanowali rodziców, szóste - zabrania nam morderstwa, siódme - cudzołóstwa, ósme - kradzieży, dziewiąte - dawania fałszywego świadectwa, a dziesiąte nakazuje, byśmy nie pożądali żadnej rzeczy, która należy do innego człowieka.
Podobne stanowisko reprezentował Filon z Aleksandrii w dziele pt. ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΔΕΚΑ ΛΟΓΩΝ. Świadectwo więc dwóch starożytnych Żydów jest całkowicie wystarczające, że utrwalony obecnie podział Przykazań Bożych w katolicyzmie, prawosławiu, luteranizmie i niektórych środowiskach żydowskich jest błędny.
Do tego faktu przyznaje się profesor Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego ks. dr Stanisław Łach, który w swym komentarzu do Księgi Wyjścia ( 20, 1 ) tak pisze : W kwestii sposobu podziału dekalogu ma poszczególne przykazania mamy w Biblii najrozmaitsze rozbieżności. Ta sama rozbieżność istnieje i w tradycji. Gdy Józef Flawiusz, Filon oraz większość Ojców Kościoła uważają oddawanie czci obrazom za oddzielne przykazania, to inni pisarze kościelni, począwszy od Orygenesa łączą te dwa przykazania w jedno. Natomiast zakaz pożądania rozdzielają oni na dwa przykazania, z których jedno zabraniało pożądania cudzej żony, a drugie pożądania cudzej własności. Klasyfikacja ta rozpowszechniła się od św. Augustyna i przyjęła się zarówno w Kościele katolickim, jak i u luteranów. Rabini i Żydzi dopatrują się we wstępie do dekalogu przykazania pierwszego ( w.2 ), w w. 3 - 6 zakazujących czci obcych bogów i czci obrazów przykazania drugiego, a w w 17. zakazującym poządania cudzej żony i cudzej własności widzą przykazanie dziesiąte. ( Księga Wyjscia, Pallotinum , Poznań 1964 str. 181. ).
Znany dogmatyk kościoła katolickiego ks. Franciszek Spirago w Katolickim Katechizmie Ludowym napisał : Dekalog żydowski pierwotny obejmował następujące przykazania : 1. Przykazanie oddawania czci tylko prawdziwemu Bogu. 2. Zakaz czczenia obrazów i posoągów. 3. Zakaz znieważania imienia Bożego. 4. Nakaz święcenia sabatu. 5. Nakaz czci dla rodziców. 6. Zakaz zabijania. 7. cudzołóstwa. 8. Kradzieży. 9. Falszywego świadectwa. 10. Zakaz pożądania rzeczy cudzych. Nie naruszając istoty przykazań, poczynił w nich Kościół następujące zmiany formalne. Drugie przykazanie dotyczące czci obrazów złączył z pierwszym, natomiast dziesiąte przykazanie Boże rozdzielił na dwa osobne przykazania. (…) Nakaz święcenia sabatu przemienia Kościół na nakaz święcenia niedzieli. ( ks. Franciszek Spirago : Katechizm Katolicki dla Ludu Bożego wyd. 1911 r. )
A więc katechizm wyraźnie stwierdza, kto dokonał zmian. Wprawdzie ks. Spirago traktuje wymienione zmiany jako " formalne " i nie naruszające " istoty przykazań ", lecz trudno się z tym zgodzić, ponieważ tam gdzie wymazuje się z Dekalogu Święte Imię Boga co sprawia brak czytelności pierwszego i trzeciego przykazania, gdzie następuje faktyczne uchylenie drugiego przykazania, rozdzielenie dziesiątego i całkowita zmiana treści czwartego przykazania - trudno mówić tylko o zmianach formalnych. Mamy tu do czynienia ze zmianami merytorycznymi naruszającymi istotę Bożego Dekalogu - co w języku potocznym nazywa się po prostu fałszerstwem.
______________________________
Pisząc tropicielu
_______________
Józef Flawiusz w Ἰουδαϊκὴ ἀρχαιολογία ( Dawne Dzieje Izraela księga III, V, 5 ) pisze :
Pierwsze Przykazanie poucza nas, że Bóg jest jeden, i że tylko Jemu należy oddawać cześć. Drugie zabrania nam czynić wizerunków jakichkolwiek żywych stworzeń dla oddawania im czci. Trzecie nakazuje, byśmy nigdy nie przysięgali na Boga w błahej sprawie, czwarte - byśmy świecili każdy siódmy dzień powstrzymując się od wszelkiej pracy, piąte - byśmy szanowali rodziców, szóste - zabrania nam morderstwa, siódme - cudzołóstwa, ósme - kradzieży, dziewiąte - dawania fałszywego świadectwa, a dziesiąte nakazuje, byśmy nie pożądali żadnej rzeczy, która należy do innego człowieka.
_______________
chyba niechcąco wytropiłeś że
faktycznym twórcą Dekalogu był Faryzeusz Józef Flawiusz, a NIE Mojżesz, czy sam Bóg.
Józef Flawiusz pierwszy
dokonał podziału 22 poleceń relacji Mojżesza na dziesięć przykazań, tworząc pierwszą wersję Dekalogu.
Po raz pierwszy w historii Dekalog został sformułowany w dziele Faryzeusza Józefa Flawiusza -
Ἰουδαϊκὴ ἀρχαιολογία ( Dawne Dzieje Izraela księga III, V, 5 ) a NIE w Biblii.
A kim był Józef Flawiusz ???
Faryzeusz Józef Flawiusz to postać BARDZO enigmatyczna.
Razem z Faryzeuszem Pawłem,
i żydowską żoną Cesarza Nerona - Papieżycą (Pope’ą) Sabiną (POPE w języku angielskim = PAPIEŻ),
w połowie lat 60’ pierwszego wieku n.e. zniszczyli oni w Rzymie Kościół Katolicki założony przez Apostoła Piotra,
i w jego miejsce stworzyli mesjanistyczny żydo-chrześcijański kościół, ten który dziś okupuje oryginalny Katolicki Kościół Boga utworzony przez Apostoła Piotra w Rzymie na początku lat 40’.
Przyjrzyjmy się dokładniej temu Faryzeuszowi.


Józef Flawiusz
https://pl.m.wikipedia.org/wiki/Józef_Flawiusz
Józef Flawiusz (hebr.
Josef ben Matatia, stgr.᾿Ιώσηπος Φλαύιος, łac.Iosephus Flavius, ur. 37, zm. po 94) – żydowski historyk pochodzący z rodu kapłańskiego.
Józef pochodził z klasy Joariba, pierwszej klasy kapłańskiej w Izraelu. Jego pradziadek, Mattias Garbaty (ur. 135 p.n.e.), był po kądzieli wnukiem Jonatana Machabeusza. Był synem Mattiasa syna Józefa, jerozolimskiego kapłana. Urodził się w Jerozolimie w 37 roku,
a w roku 64 przybył do Rzymu, gdzie przebywał trzy lata. Do kraju powrócił w roku 66,
w czasie gdy wybuchło powstanie żydowskie... .
Flawiusz przyłączył się do powstania, objął dowództwo nad powstańcami w Galilei, a w roku 67 dostał się do niewoli.
Po dwóch latach uwolnił go
Cesarz Wespazjan, który jako jego nowy patron nadał mu nazwisko Flavius, obdarzając go również obywatelstwem rzymskim. Józef poświęcił się wówczas całkowicie pracy literackiej.
Hieronim określił go „greckim Liwiuszem”[1]. Jego zagorzałym przeciwnikiem politycznym był inny historyk żydowski, Justus z Tyberiady, z którym Józef polemizuje w swojej Autobiografii (7 - 74)[2]. Data jego śmierci nie jest znana, wiadomo jednak,
że żył jeszcze w 94 roku. Był trzykrotnie żonaty i doczekał dwóch synów − Justusa i Symonidesa.
Zenon Kosidowski tak charakteryzuje tę postać: „Józef Flawiusz to postać fascynująca i zarazem enigmatyczna (...) Jego psychika była tak zawiła i znaczona paradoksalnymi sprzecznościami, że do dnia dzisiejszego nikt właściwie nie zdołał jej rozszyfrować do końca, a opinie wydawane o nim przez kolejne pokolenia historyków wahają się od najwyższych pochwał aż do pomawiania go o najszpetniejsze bezeceństwa”[3]. ...
Dzieła Flawiusza
* Ἰουδαϊκὴ ἀρχαιολογία (Iudaike archaiologia – Dawne dzieje Izraela, znane też pod tytułem Starożytności żydowskie – Antiquitates Iudaicae)[4]
* Περὶ τοῦ Ἰουδαϊκοῦ πολέμου (Peri tu Iudaiku polemu – Wojna żydowska)
* Πρὸς Ἀπίωνα (Pros Apiona – Przeciw Apionowi)
* Βίος (Bios – Autobiografia)
* O wszechświecie (inne tytuły: O przyczynie wszechświata, O istocie wszechrzeczy) – autorstwo wątpliwe. Focjuszomawiający ten traktat jako napisany przez Józefa, informuje, że z marginesowych zapisków wynika, iż autorem jest Gajusz, kapłan z Rzymu (II/III w.)[5][6]
Wkład Flawiusza w rozwój religii
Józef Flawiusz jako jeden z pierwszych[7]
dokonał podziału 22 poleceń relacji Mojżesza na dziesięć przykazań, tworząc pierwszą wersję Dekalogu:
"Pierwsze słowo poucza nas, że Bóg jest jeden i że tylko Jemu należy oddawać cześć. Drugie zabrania nam czynić wizerunków jakichkolwiek żywych stworzeń dla oddawania im czci. Trzecie nakazuje, byśmy nigdy nie przysięgali na Boga w błahej sprawie, czwarte – byśmy święcili każdy siódmy dzień powstrzymując się od wszelkiej pracy, piąte – byśmy szanowali rodziców, szóste zabrania nam morderstwa, siódme – cudzołóstwa, ósme – kradzieży, dziewiąte – dawania fałszywego świadectwa, a dziesiąte nakazuje, byśmy nie pożądali żadnej rzeczy, która należy do innego człowieka”[8].
W dziele Dawne dzieje Izraela, w przypisywanym mu przez Euzebiusza, lecz mocno wątpliwym fragmencie Testimonium Flavianum wspominać ma o postaci zwanej Jezus, żyjącej za czasów Heroda Antypasa. Tutaj Flawiusz również wspomina o Janie Chrzcicielu, który „...nie chrzcił ludzi dla oczyszczenia ducha, lecz dla oczyszczenia ciała; dusza już przez wcześniejsze sprawiedliwe życie była odgrzeszona”.
Zobacz więcej w artykule Jezus Chrystus, w sekcji Dokumenty niechrześcijańskie.
