Imię Boga. Ankieta

[Queza]

A tak wogóle to Pan Bóg nie jest na tyle kreatywny by mógł zmienić sobie Imię?

a czy to by nie znaczyło,że tamte poprzednie było gorsze ? Przeciez Bóg jest doskonały

Nie wszyscy myślą dobrze o Bogu, a co za tym idzie jest wiele bluźnierstw i nadużyć wobec Jego Imienia, choćby dla tej przyczyny mogłby zmienić lub być poprostu anonimowy.

[Anowi]

wszystko zależy od żywionych uczuć do danej osoby - takie ma imię

[Queza]

wszystko zależy od żywionych uczuć do danej osoby - takie ma imię

uczuć, czy kluczowych wydarzeń z jego życia?

[Anowi]

jeśli kogoś kochasz mówisz do Niego czule, jeśli to Twój wróg wyrażasz się oschle, z pogardą (nie mówię, że Ty tak robisz)

[Iwona19]

Dla mnie wypowiadanie tego imienia jest ryzykowne i tak zaznaczyłam

[Anowi]

ja mówię "Ojcze, Boże mój" - wiem, że jeśli ON rozpoznaje mój głos to przyzna się do mnie

[Rethel]

Dla mnie wypowiadanie tego imienia jest ryzykowne i tak zaznaczyłam

A dlacego...?

[bartek212701]

Iwona19, Niewypowiadanie też,wypowiadac się można z szacunkiem

[ShadowLady86]

Zaznaczyłam opcję inne

Dlaczego? Otóż kiedyś z Parmenidesem w jakiś temacie o tym dyskutowaliśmy. Moim zdaniem Bóg, zapytany przez Mojżesza o imię powiedział po prostu, że JEST. Mojżesz wychował się w Egipcie, gdzie wyznawano wielu bogów. Nadawano więc im imiona, by odróżnić ich od siebie i by było wiadomo, do kogo się modlić. Dlatego też Mojżesz, przyzwyczajony do takiej koncepcji zapytał także Boga Izraela o imię. Bóg mu odpowiedział, iż JEST. Co może to znaczyć? Moim zdaniem Bóg dał Mojżeszowi do zrozumienia, że nie potrzebuje imienia jako takiego, gdyż on JEST, a innych bogów nie ma. Jest jedynym Bogiem, toteż nie potrzebuje imion.
Dlatego moim zdaniem, nie ważne jak nazywasz B(b)oga. Czy JHWH, czy Allah (co de facto znaczy Bóg). I tak modlisz się do tego jedynego Boga, który JEST.

[Gunnar]

Moim zdaniem Bóg, zapytany przez Mojżesza o imię powiedział po prostu, że JEST. Mojżesz wychował się w Egipcie, gdzie wyznawano wielu bogów. Nadawano więc im imiona, by odróżnić ich od siebie i by było wiadomo, do kogo się modlić. Dlatego też Mojżesz, przyzwyczajony do takiej koncepcji zapytał także Boga Izraela o imię. Bóg mu odpowiedział, iż JEST. Co może to znaczyć? Moim zdaniem Bóg dał Mojżeszowi do zrozumienia, że nie potrzebuje imienia jako takiego, gdyż on JEST, a innych bogów nie ma. Jest jedynym Bogiem, toteż nie potrzebuje imion.
Dlatego moim zdaniem, nie ważne jak nazywasz B(b)oga. Czy JHWH, czy Allah (co de facto znaczy Bóg). I tak modlisz się do tego jedynego Boga, który JEST.

Spotkałem się z takim wyjaśnieniem. Pewnie masz na myśli ten fragment:
Wyjścia 3:14 Odpowiedział Bóg Mojżeszowi: «JESTEM, KTÓRY JESTEM». I dodał: «Tak powiesz synom Izraela: JESTEM posłał mnie do was». (BTII)

Jednak Bóg kontynuuje swoją wypowiedź w kolejnym wersecie:
Wyjścia 3:15 Mówił dalej Bóg do Mojżesza: «Tak powiesz Izraelitom: "Jahwe, Bóg ojców waszych, Bóg Abrahama, Bóg Izaaka i Bóg Jakuba posłał mnie do was. To jest imię moje na wieki i to jest moje zawołanie na najdalsze pokolenia. (BTII)

Chyba więc Bogu nie chodziło w wersie 14 o to, że nie jest mu potrzebne imię jeśli już w kolejnych słowach (wers 15) podaje to imię i na dodatek mówi że jest to jego imię na zawsze.

Pozdrawiam

[Parmenides]

Parmenides, czym jest dla Ciebie Twoje imię?

Niczym specjalnym. Z punktu widzenia emocjonalnego, to jest to jakiś rodzaj pamięci po rodzicach i dzieciństwie. Z punktu widzenia życiowego czy praktycznego zestaw dźwięków czy liter użytecznych dla osób, które chcą abym zwrócił na nich swoją uwagę, bądź używany przez różne systemy o charakterze administracyjnym czy zajmujących się segregacją. Bo nie wiem do końca dlaczego nadano mi takie a nie inne, a przede wszystkim nie wiem do końca jaką rolę pełni, czy miało lub powinno pełnić w moim życiu (jak i każdego innego człowieka) każde imię i jaki jest związek/relacja między nim, a moją świadomością.

[Queza]

jeśli kogoś kochasz mówisz do Niego czule, jeśli to Twój wróg wyrażasz się oschle, z pogardą (nie mówię, że Ty tak robisz)

Za to, że najmłodsza córka Henryka Mądrego powiedziała, że kocha swego ojca jak sól została wygnana z królestwa, a oto cała historia:


Żył sobie kiedyś pewien król, który nosił szlachetne imię Henryk Mądry. Posiadał trzy córki, o imionach: Alba, Bettina i Szarlota. W skrytości król najbardziej uwielbiał Szarlotę. Będąc zmuszony do tego, aby zdecydować o tym, która z nich będzie następczynią tronu, wezwał je wszystkie do siebie i zapytał: "Moje kochane córki, jak bardzo mnie kochacie?".

Najstarsza odpowiedziała mu: "Ojcze, kocham cię jak światło dnia, jak słońce, które obdarowuje drzewa swoim ciepłem. Ty jesteś moim światłem!".

Szczęśliwy król, kazał usiąść Albie przy swojej prawicy, po czym zawołał drugą córkę. Bettina powiedziała mu: "Ojcze, kocham cię jak największy skarb świata, twoja mądrość jest o wiele cenniejsza od złota i drogocennych kamieni. Ty jesteś moim bogactwem!".

Pocieszony i uszczęśliwiony wyznaniem córki ojciec, kazał jej usiąść po swojej lewicy. Potem zawołał Szarlotę. "A ty, moja malutka, jak bardzo mnie kochasz?" - zapytał ją z czułością. Dziewczyna spojrzała mu prosto w oczy i powiedziała bez żadnego wahania: "Ojcze, kocham cię tak bardzo jak sól kuchenną!".

Król zaniemówił: "Co powiedziałaś?"

"Ojcze, kocham cię jak sól kuchenną?".

Król nie zdołał powstrzymać swego gniewu i krzyknął ze złością: "Niewdzięcznico! Jak śmiesz traktować mnie w ten sposób ty, która byłaś jasnością moich oczu. Precz ode mnie! Pozbawiam się mojego ojcostwa i każę ci się wynieść!".

Biedna Szarlota, nie mogąc powstrzymać się od płaczu, musiała opuścić dwór i królestwo swego ojca. Zaczęła więc pracować w kuchni ościennego króla. A że była piękna, dobra i umiała wspaniale gotować, już w niedługim czasie została główną kuchmistrzynią króla.

Pewnego dnia przybył z wizytą do pałacu król Henryk. Wszyscy mówili o nim, że był bardzo smutny i samotny. Miał trzy córki, ale pierwsza z nich uciekła z pewnym kalifornijskim gitarzystą. Druga wyjechała do Australii, aby hodować kangury, a najmłodsza z nich została wygnana przez samego króla.

Szarlota natychmiast rozpoznała swojego ojca. Poszła zaraz do kuchni i zaczęła przygotowywać najwspanialsze potrawy. Jednak zamiast dodawać do nich soli dosypywała cukier.

Podczas całego obiadu wszyscy kręcili nosami i robili miny: każdy próbował jakieś danie i w chwilę po tym w nieprzyzwoity sposób wypluwał je w serwetkę.

Rozwścieczony król nakazał przywołać do siebie kucharkę.

Wezwana Szarlota powiedziała wtedy spokojnie: "Kiedyś mój ojciec wygnał mnie z domu za to, że powiedziałam mu, iż kocham go jak sól kuchenną, która nadaje smaku wszystkim potrawom. Właśnie dlatego nie chcąc mu robić kolejnej przykrości dodałam do wszystkich potraw cukier".

Król Henryk podniósł się ze łzami w oczach: "To sól mądrości przemawia przez twoje słowa, moja córko. Przebacz mi i przyjmij moją koronę".

Zarządzono wielkie przyjęcie, a wszyscy zaproszeni płakali z radości: ówczesne królewskie kroniki zaświadczają, że wszystkie ich łzy były słone.

Źródło: http://adonai.pl/opowiadania/rodzinne/?id=65

[leszed]

Dzindybry
Tak dzisiaj sielankowo, że aż zielono mi, chociaż kupy rzeczy nie wiem.
Idę się powiesić.

uczyniłem podobnie ;)

Queza30 napisał/a:

A tak wogóle to Pan Bóg nie jest na tyle kreatywny by mógł zmienić sobie Imię?

a czy to by nie znaczyło,że tamte poprzednie było gorsze ? Przeciez Bóg jest doskonały

ja mam świat biało czarny

ja mam taki za oknem. Szarzeją mi więc oczy.

Ostatnia księga Biblii nie podaje Imienia Bożego, Jan pisze:

A oto w niebie stał tron
i na tronie [ktoś] zasiadał.
A Zasiadający był podobny z wyglądu do
jaspisu i do krwawnika,
a tęcza dokoła tronu - podobna z wyglądu
do szmaragdu. Ap 4.2-3

A tak wogóle to Pan Bóg nie jest na tyle kreatywny by mógł zmienić sobie Imię?

Bardzo słusznie. Beczka soli jest Twoja.
Baga zmienne jest.
->bog
->bóg
->boh
(pewnie znane na wschodzie)

Nie wszyscy myślą dobrze o Bogu, a co za tym idzie jest wiele bluźnierstw i nadużyć wobec Jego Imienia, choćby dla tej przyczyny mogłby zmienić lub być poprostu anonimowy.

to żydowskie jakieś takie podejście do sprawy, całkiem całkiem.

ja mówię "Ojcze, Boże mój" - wiem, że jeśli ON rozpoznaje mój głos to przyzna się do mnie

To jest dla Ciebie wystarczające.

ShadowLady86 napisał/a:

Moim zdaniem Bóg, zapytany przez Mojżesza o imię powiedział po prostu, że JEST. Mojżesz wychował się w Egipcie, gdzie wyznawano wielu bogów. Nadawano więc im imiona, by odróżnić ich od siebie i by było wiadomo, do kogo się modlić. Dlatego też Mojżesz, przyzwyczajony do takiej koncepcji zapytał także Boga Izraela o imię. Bóg mu odpowiedział, iż JEST. Co może to znaczyć? Moim zdaniem Bóg dał Mojżeszowi do zrozumienia, że nie potrzebuje imienia jako takiego, gdyż on JEST, a innych bogów nie ma. Jest jedynym Bogiem, toteż nie potrzebuje imion.
Dlatego moim zdaniem, nie ważne jak nazywasz B(b)oga. Czy JHWH, czy Allah (co de facto znaczy Bóg). I tak modlisz się do tego jedynego Boga, który JEST.

Spotkałem się z takim wyjaśnieniem. Pewnie masz na myśli ten fragment:
Wyjścia 3:14 Odpowiedział Bóg Mojżeszowi: «JESTEM, KTÓRY JESTEM». I dodał: «Tak powiesz synom Izraela: JESTEM posłał mnie do was». (BTII)

Jednak Bóg kontynuuje swoją wypowiedź w kolejnym wersecie:
Wyjścia 3:15 Mówił dalej Bóg do Mojżesza: «Tak powiesz Izraelitom: "Jahwe, Bóg ojców waszych, Bóg Abrahama, Bóg Izaaka i Bóg Jakuba posłał mnie do was. To jest imię moje na wieki i to jest moje zawołanie na najdalsze pokolenia. (BTII)

Chyba więc Bogu nie chodziło w wersie 14 o to, że nie jest mu potrzebne imię jeśli już w kolejnych słowach (wers 15) podaje to imię i na dodatek mówi że jest to jego imię na zawsze.

no i zebrawszy to wszystko do kupy, to czyż Bóg nie jest zmienny, i w końcu ma już ze 2 imiona, z czego jedno jest dziwne? nietypowe? święte? a drugie nabiera tych samych cech? Tak czuję.

No bo czym jest określenie siebie jak nie imieniem/nickiem/...? Do imienia kiedyś dodawano syn X, córka X. Tytuł zaś potrafi przejąć znaczenie imienia np. mama. Dziecko nie wypowiada przez grzeczność imienia rodzica w wielu kulturach. Wobec obcych prędzej. Z drugiej strony wobec macochy ani po imieniu ani mamo może nie być najodpowiedniejsze w sytuacjach szczególnych. Dawniej mówiono kobieto (niewiasto), później może na pani? Teraz często na ty.

Tak więc mając jakieś imiona możemy lub nawet musimy się obywać nieraz bez nich. Mi jednak nie jest wszystko jedno czy powiem Allach w modlitwie czy Ojcze. To nasuwa koran na myśl albo Biblię, a to różnica. Także arabski albo polski, zupełnie inne języki.

Pozostanę przy swoim zdaniu. Nie muszę ale mogę. Wszystko czyńcie zgodnie z wolą Bożą, Pana Boga Jah.

[Iwona19]

Dla mnie wypowiadanie tego imienia jest ryzykowne i tak zaznaczyłam

A dlacego...?

Bo skąd wiesz jak się wypowiada tetragram JHWH prawidłowo skoro nawet w starożytności tego nie wiedzieli? U nas jest Jahwe, u was Jehowa, ale skąd wiemy czy tak to się wymawia?

Iwona19, Niewypowiadanie też,wypowiadac się można z szacunkiem

No fakt. I ja jakoś wolę mówić "Pan", "Ojciec miłosierny" itp. Żydzi mówili i mówią nadal Adonaj z szacunku właśnie

[bartek212701]

No fakt. I ja jakoś wolę mówić "Pan", "Ojciec miłosierny" itp. Żydzi mówili i mówią nadal Adonaj z szacunku właśnie

Czemu wzorujesz się na Żydach,skoro według Katolików to naród, który jest zły,zabił Jezusa i nie zna Boga ?