Efez

[wyznawca_]

Najważniejsze miasto w azjatyckiej prowincji Rzymu (dzis. zachodnia Turcja). Efez stanowił pomost między Wschodem i Zachodem. Położony był u ujścia rzeki Kaistros, na końcu wielkiego szlaku handlowego, wzdłuż którego karawany przemierzały Azję. W czasach Pawła port ulegał już procesowi zamulania, lecz mimo to miasto było wspaniałe, z ulicami wyłożonymi marmurem, Jaźniami, bibliotekami, rynkiem i teatrem mogącym pomieścić ponad 25 000 ludzi. Świątynia Artemidy w Efezie była jednym z siedmiu cudów starożytnego świata i była cztery razy większa niż Partenon w Atenach. Pierwsza osada w tym miejscu powstała przed XII wiekiem przed Chr. W czasach Nowego Testamentu Efez zamieszkiwało około 300 000 ludzi, w tym liczni Żydzi. Wkrótce Efez stał się ważnym ośrodkiem wiary chrześcijańskiej.
W czasie swej drugiej podróży misyjnej Paweł odwiedził na krótko to miasto. Jego przyjaciele, Akwila i Pryscylla, pozostali w Efezie. W czasie swej trzeciej podróży Paweł spędzi) tutaj ponad dwa lata, dzięki czemu Dobra Nowina rozpowszechniła się w całej prowincji. Sprzedaż srebrnych posążków Artemidy gwałtownie spadła, dochody wyrabiających je rzemieślników byty zagrożone, i ludzie ci wszczęli w mieście rozruchy przeciw Pawiowi. W Efezie pisał Paweł swe listy do Koryntian. Być może też niektóre z jego listów więziennych (do Filipian itd.) powstały w tym mieście. Po wyjeździe Pawła w Efezie pozostał Tymoteusz, by sprawować pieczę nad tamtejszym Kościołem. Do chrześcijan z Efezu Pawel napisał później list. W Apokalipsie jeden z listów do siedmiu Kościołów adresowany był do Kościoła w Efezie. Istnieje tradycja, że w Efezie zamieszkał Jan Apostoł.
Dz 18,19; 19; 20,17; 1 Kor 15,32; 16,8-9; Ef 1,1; 1 Tm 1,3; Ap 2,1-7

(material pochodzi z programu Theophilos)