Pytanie postawione w tytule może się jawić jako... nonsens [ew. absurd] i tzw. 'kiepski żart', ale...
Czytamy w Rodzaju 49:17: "17 Niech Dan okaże się wężem na skraju drogi, wężem rogatym na skraju gościńca, kąsającym pęciny konia, tak iż jego jeździec spada do tyłu." - PNŚ.
Oto oddanie w 'Interlinii Vocatio': "49.17 I_będzie_Dan wężem [po hebrajsku: < jehi-dhan nachasz >] na_drodze, żmiją [po hebrajsku: < szephiphon > /= < szefifon >/] na_ścieżce, która_kąsa [po hebrajsku: < hannoszekh > /= < hannoszech >/] pęciny_konia, i spada jeździec_jego (na)_plecy." -- Tom PIĘCIOKSIĄG, tłum. Anna Kuśmirek.
A przecież ani syn 'Jakuba' ['Izraela'] - "Dan" - nie był ani 'wężem', ani 'wężem rogatym', ani 'żmiją' czy tp. jakimś 'gadem jadowitym'. W liczbie mnogiej: pokolenie 'Dana' nie składało się z 'gadów jadowitych', wszak.
Mamy również unaocznienie takie: "31 Nie patrz na wino, gdy się czerwieni, gdy się skrzy w kielichu, gdy gładko spływa. 32 W końcu kąsa jak wąż i wydziela jad niczym żmija." - Przysłów 23:31, 32; PNŚ.
'Int. Voc.' oddaje w. 32: "23.32 (Bo)_w_końcu_(swoim) jak_wąż ukąsi [po hebrajsku: < kenachasz jiszszakh > /= < kenachasz jiszszach >/] i_jak_żmija wypuści_jad [po hebrajsku: < ukheciph'oni jephrisz > /= < uchecif'oni jefrisz >/]." - Tom PISMA, tłum. Karol Madaj.
Każdy wie, iż 'wąż' ani 'żmija' nie są 'winem' i na odwrót - też nie.
Takie jeszcze unaocznienia --
(1) "34 Nebukadreccar, król Babilonu, pożarł mnie; wprawił mnie w zamieszanie. Postawił mnie jak puste naczynie. Połknął mnie jak wielki wąż [po hebrajsku: < bela'ani kattannin >]; napełnił swój brzuch moimi smakołykami. Spłukał mnie." - Jeremiasza 51:34, PNŚ.
"Ich wino jest jadem wielkich wężów i straszną trucizną kobr." -- Powtórzonego Prawa 32:33, PNŚ. Po hebrajsku: < chamath tanninim jenam vero'sz phethanim 'akhzar > /= < chamath tanninim jenam vero'sz fethanim 'achzar >/.
(2) "3 Niegodziwcy już od wyjścia z łona są zwyrodnialcami;
już od wyjścia z brzucha się błąkają;
mówią kłamstwa.
4 Jad ich niczym jad węża,
głuchego jak kobra, która zatyka swe ucho," -- Psalm 58:3, 4/4, 5/; PNŚ [w. 4/5/].
(3) "1 Ratuj mnie, Jehowo, od ludzi złych,
zechciej mnie też strzec od męża dopuszczającego się aktów przemocy,
2 od tych, którzy uknuli złe rzeczy w swym sercu,
którzy przez cały dzień atakują jak na wojnach.
3 Wyostrzyli swój język jak wężowy;
pod ich wargami — jad żmii rogatej. Sela." -- Psalm 140:1 - 3/2 - 4/; PNŚ. Werset 3/4/ - por. do Rzymian 3:13.
(4) "13 Po młodym lwie i kobrze będziesz stąpać; podepczesz młodego grzywiastego lwa i wielkiego węża." - Psalm 91:13, PNŚ.
(5) "22 Głos jego jest jak głos sunącego węża; bo pójdą pełni energii życiowej i z siekierami przybędą do niego, jak zbierający drewno." - Jeremiasza 46:22, PNŚ.
(6) "17 Będą zlizywać proch jak węże; rozdygotane niczym gady ziemi, wyjdą ze swoich wałów obronnych. Przyjdą ze drżeniem do Jehowy, naszego Boga, i będą się ciebie bać." - Micheasza 7:17, PNŚ.
Ileż unaocznień proroczych czy jakichś zobrazowań, gdzie wymieniono /posłużono się w wypowiedziach owymi gadami/ 'węże' i 'żmije' czy tp. Literalnie dosłownie wiadomo, że nie chodziło o owe 'gady' jako takie. Np. w Izajasza 59:5.
A słowa samego Jezusa, znane skądinąd, które mamy w: wg Mateusza 3:7; 12:34; 23:33; wg Łukasza 3:7. Mamy także, wspomnianą już, wypowiedź z do Rzymian 3:13.
Zobrazowania Jezusa zanotowane w wg Mateusza 7:10 [por.: Łuk 11:11]; 10:16; wg Jana 3:14.
W [Liście] Jakuba 3:7, 8 mamy: "7 Bo wszelki gatunek dzikich zwierząt oraz ptaków i stworzeń pełzających, i stworzeń morskich da się ujarzmić i został ujarzmiony przez rodzaj ludzki. 8 Języka zaś nikt z ludzi ujarzmić nie potrafi. Szkodliwa to, krnąbrna rzecz, pełna śmiercionośnego jadu." - PNŚ. w. 8 - jest znamienny.
A symbolika Ks. Apokalipsy a Szatan jako "wąż starodawny"...
Należy pamiętać, że: ilekroć przywołujemy jakieś unaocznienia i zobrazowania ze <świata zwierząt> {odnosząc do ludzi i ich zachowań [ogólnie pisząc]} -- w tym też i np. gadów /wężów -- są takowe zasadne: o ile mamy uwarunkowanie w kontekście sytuacyjnym oraz cel zapodania takiego unaocznienia i zobrazowania służy wyłącznie dla nadania wyrazistości takowego odniesienia [nie stając się <celem samym w sobie> czy też próbą epatowania nadmiernego].
Stephanos, ps. EMET
