Rzym

[wyznawca_]

Stolica Cesarstwa Rzymskiego nad rzeką Tybr w dzis. Włoszech. Za datę założenia miasta przyjmuje się 753 r. przed Chr. Miasto położone jest na siedmiu wzgórzach. W czasach Nowego Testamentu Rzym zamieszkiwało w wielopiętrowych, często przeludnionych budynkach ponad milion mieszkańców pochodzących z terenów całego Cesarstwa. Cesarz i jego rząd organizowali wiele rozrywek, by uzyskać przychylność mas. Miasto przyciągało wielu artystów i pisarzy. Do Rzymu sprowadzano z całego imperium atrakcyjne i drogocenne produkty. W Rzymie zbiegały się drogi prowadzące ze wszystkich zakątków imperium. W leżącym w pobliżu porcie, Ostii, prowadzono handel żywnością i luksusowymi towarami. Cesarze wybudowali w Rzymie wiele wspaniałych budowli użyteczności publicznej, jakimi nie mogły się. poszczycić inne miasta. Żydzi mieszkający w Rzymie przybyli do Jerozolimy na Dzień Pięćdziesiątnicy i słyszeli mowę Piotra. Chociaż Paweł przybył do Rzymu dopiero po swoim uwięzieniu, to jednak wydaje się, że chrześcijańska wspólnota powstała tu dużo wcześniej. Akwila i Psyscylla, chrześcijańscy małżonkowie, z którymi spotkał się Paweł w Koryncie, pochodzili z Rzymu. Do Koryntu przybyli, gdyż musieli opuścić Rzym, kiedy cesarz Klaudiusz wypędzał ze stolicy Żydów. List Pawła do Rzymian wymienia wiele chrześcijańskich rodzin z tego miasta. Rzymianie wyszli na powitanie Pawła, gdy przybył po długiej podróży z Cezarei. W Rzymie przebywał Paweł pod strażą przez dwa lata. Pisał stąd listy do chrześcijan z innych miejscowości.
Jak mówi tradycja, nauczali tutaj Piotr i Paweł i obaj ponieśli tu śmierć męczeńską. Z pewnością było tu wielu chrześcijan aż do 64 r., kiedy cesarz Neron zaczął ich okrutnie prześladować. Zło i zepsucie panujące w Rzymie przedstawione są w Księdze Apokalipsy. Miasto (nazwane Wielkim Babilonem) ukazane jest tu jako nierządnica pijana krwią ludu Bożego.
Dz 2,10; 18,2; 19,21; 28,14-30; Rz 1,7.15; 16; 2 Tm 1,16-17; Ap 17,5-18

(material pochodzi z programu Theophilos)