Pierwszy list do Tymoteusza

[Miłujący prawdę]

Usilne zachęty do okazywania wiary i zachowania dobrego sumienia (1:1-20).

Paweł pozdrawia Tymoteusza jako „prawdziwe dziecko w wierze”, po czym zachęca go do pozostania w Efezie.
Ma skorygować tych, którzy głoszą „odmienną naukę”, gdyż nie umacnia to wiary, lecz rodzi bezużyteczne pytania.
Paweł wyjaśnia, że celem tego nakazu jest „miłość z czystego serca i z dobrego sumienia, i z nieobłudnej wiary”. Dodaje też: „Odstąpiwszy od tych rzeczy, niektórzy zwrócili się ku czczej gadaninie” (1:2,3,5,6).

Chociaż Paweł poprzednio był bluźniercą i prześladowcą, niezasłużona życzliwość Pana „niezmiernie obfitowała wraz z wiarą i miłością związaną z Chrystusem Jezusem”, dzięki czemu okazano mu miłosierdzie.
Był pierwszym spośród grzeszników, toteż Chrystus Jezus, który „przyszedł na świat wybawić grzeszników”, mógł pokazać na nim swą wielkoduszną cierpliwość.
Król Wieczności z całą pewnością zasługuje na szacunek i chwałę na wieki!
Paweł nakazuje Tymoteuszowi, by toczył szlachetny bój, „mając wiarę i dobre sumienie”.
Nie może przypominać tych, których „wiara uległa rozbiciu niczym okręt”, na przykład Hymeneusza i Aleksandra, skarconych przez Pawła za bluźnierstwo (1:14,15,19).