David77 pisze:Marek MRB,
Obie zmiany imienia – Abram na Abraham i Szymon na Piotr (Kefas) mają tę samą genezę – zawarcie przymierza. Tak jak Abraham stał się nauczycielem, protoplastą i prawodawcą Ludu Wybranego - Izraela, podobnie Piotr staje się dla Ludu Wybranego Nowego Przymierza (Izraela duchowego Rz 2,28-29):
Jeżeli chcesz doszukiwać się pewnych podobieństw powinieneś sięgnąć głębiej
Jakb miał 12 synów od których to wywodzi się 12 pokoleń Izraela
Jezus również wybrał 12 apostołów na ich czela stał nie jeden z wybranej 12 stki lecz właśnie sam Jezus . Na czela 12 pokoleń Izraela pozostaje również Jakub a nie jeden z jego synów . Czy dostrzegasz logiczną analogię ?
Owszem. Jahwe wybrał Jakuba i postawił go na czele 12 pokoleń Izraela. Sam nie stanął na ich czele.
Czy dostrzegasz logiczną analogię ?
Jezus mówi wprost - "Ty jesteś [czymś, nieważne czym] i na tym założę Kosciół"
a Wy wylewacie morze atramentu (komputerowego...) by "udowodnić" że jest inaczej.
Starasz się na siłę wmawiać sobie coś czego tak naprawdę nie ma w tekście greckim
Wersja biblijna
σὺ εἶ Πέτρος καὶ ἐπὶ ταύτῃ τῇ πέτρᾳ
Ty jesteś Piotr i na tej skale
Twoja wersja
σὺ εἶ πέτρᾳ καὶ ἐπὶ ταύτῃ τῇ πέτρᾳ
Ty jesteś skała i na tej skale
Po pierwsze - nie wiem skąd wziąłeś "drugą wersję" - z pewnoscią nei ode mnie.
Po drugie - w obu wersjach tym, na kim Jezus opiera Kosciół jest ten, któremu nadaje imie w pierwszej części zdania. A czy jest to "skała" czy "kamień" o to mniejsza.
Skoro Jezus mówi o sobie : ἐγὼ εἰμι ἡ θύρα τῶν προβάτων. to co stało na przeszkodzie aby wprost do Piotra powiedzieć σὺ εἶ πέτρᾳ ?
Przeszkoda była banalna - nie mógł Piotrowi - który był mężczyzną - nadać imienia żeńskiego. Petros jest rodzaju męskiego, petra - żeńskiego.
Czy dostrzegasz różnicę ? jak ci się wydaje dlaczego nie ma ani jednej wzmianki w tekstach NT które by jednoznacznie wskazywały że Piotr wśród pozostałych chrześcijan zajmował przodujące stanowisko ?
Żartujesz?
A powierzenie pasterzowania Piotrowi J 21,15-19 ?
Pozwól że posłużę się spisem wypisanym przez Bednarskiego:
Bednarski pisze: 1) Tylko on otrzymuje klucze do Królestwa Niebieskiego od Chrystusa i jako pierwszy władzę związywania i rozwiązywania (Mt 16:19). Użyte w tym wersecie słowo "cokolwiek" ukazuje powagę misji Piotra. Por. "cokolwiek" dot. Jezusa (J 2:5).
2) Jego jako pierwszego wymieniają wszystkie spisy apostolskie (Mt 10:2, Mk 3:16, Łk 6:14, Dz 1:13, J 21:2).
3) Jego NT nazywa "pierwszym" wśród Apostołów (Mt 10:2). Nie pisze o innych Apostołach "drugi Andrzej", "trzeci Jakub" itd. (por. Mt 22:25n., Ap 4:7, 16:2-17), lecz tylko "pierwszy Piotr" Mt 10:2. Widać, że Mateusz przekazał nam fakt przodownictwa Piotra pośród pozostałych Apostołów w czasie gdy pisał Ewangelię.
4) Do niego zwraca się Chrystus mówiąc o Kościele nazywając go Jego opoką (Mt 16:18). Patrz pkt 18.2. i 18.3.
5) Jego NT wyróżnia spośród uczniów i Apostołów:
Dz 2:14 "Piotr razem z Jedenastoma".
Dz 2:37 "Zapytali Piotra i pozostałych Apostołów".
Mk 16:7 "Powiedzcie Jego uczniom i Piotrowi".
Dz 5:29 "Odpowiedział Piotr i Apostołowie".
1Kor 9:5 "Apostołowie oraz bracia Pańscy i Kefas".
Mk 1:36 "Pospieszył za Nim Szymon z towarzyszami".
Łk 9:32 "Piotr i towarzysze".
Dz 1:15 "Piotr w obecności (...) 120 osób".
Dz 15:6n. "Apostołowie i starsi (...) przemówił do nich Piotr".
6) Jego pierwszego powiadomiono o Zmartwychwstaniu Pana (J 20:2).
7) Jemu, pierwszemu z Apostołów, ukazuje się Jezus Zmartwychwstały (1Kor 15:5, Łk 24:34).
8) On przemawia w Zielone Świątki w imieniu Kościoła (Dz 2:14, 3:12), decyduje o wyborze dwunastego Apostoła (Dz 1:15), kieruje pierwszą gminą chrześcijańską (Dz 5:3) i broni jej przed Sanhedrynem (Dz 4:8).
9) On pierwszy po zesłaniu Ducha Św. uzdrawia (Dz 3:6) - nawet jego cień - i wskrzesza (Dz 9:40, 5:15). Dzieje Apostolskie ukazują Piotra, (jak Ewangelie Chrystusa), który działa jak Jezus, od Niego czerpiąc moc (Dz 3:1-11 por. J 9:1-7; Dz 5:15 por. Mt 14:36; Dz 5:16 por. Mk 1:34, 6:55; Dz 9:40 por. Mk 5:41). Nawet Strażnica Nr 9, 1970 s.23 podaje: "Wydaje się ponadto, iż Piotr miał większą moc uzdrawiania niż inni, gdyż czytamy, że nawet jego cień przyczyniał się do uleczenia".
10) Jego dom jest pierwszym z domów apostolskich nawiedzonych przez Jezusa (Mk 1:29).
11) Z jego łodzi naucza Chrystus (Łk 5:2n.).
12) On dostaje widzenie dot. nawracania pogan (Dz 10:3, 35, 15:7 - "Bóg już dawno wybrał mnie spośród was, aby z moich ust poganie usłyszeli słowa Ewangelii i uwierzyli". Paweł nie protestuje) oraz decyduje o ochrzczeniu pierwszego poganina (Dz 10:47n.).
13) Do niego kieruje swe kroki Paweł po nawróceniu (Ga 1:18).
14) Od niego, Jakuba i Jana Paweł otrzymuje misję głoszenia wśród pogan (Ga 2:9n.).
15) Piotr kieruje Soborem Jerozolimskim (Dz 15:7), choć Jakub jest biskupem tego miasta (Dz 21:17n.).
16) Na jego autorytet powołuje się Jakub w swej mowie (Dz 15:13n.).
17) Jego najczęściej poucza i sprawdza Chrystus, przygotowując do pasterzowania (Mt 14:29, 26:34n., Łk 5:4n.).
18) Jemu nakazuje utwierdzanie braci w wierze i za niego szczególnie się modli (Łk 22:32).
19) Jemu nakazuje ponawianie "połowu" ludzi (Łk 5:4n., 10).
20) On w imieniu Apostołów zwraca się do Chrystusa, gdy mają wątpliwości (Mt 15:15, 19:27, 18:21, 16:15n., Łk 12:41, J 6:68).
21) On najczęściej odpowiada na pytania Chrystusa (kierowane do wszystkich) Mt 16:15n., Łk 8:45. Gdy Jezus stawia pytania dot. ogółu ludzi odpowiadają Apostołowie ("A oni odpowiedzieli" Mt 16:14) ale w imieniu Apostołów odpowiada Piotr ("Odpowiedział Szymon Piotr" Mt 16:16).
22) Do niego, a nie innych Apostołów przychodzą poborcy po podatek za Pana (Mt 17:24). Jezus płaci go za siebie i za Piotra (Mt 17:27).
23) On zawsze wymieniany jest z imienia, choć inni uczniowie występują anonimowo np. J 18:15, 20:2, 21:2, 13:5n., Mk 16:7, 1:36 por. pkt 5 powyżej.
24) Nazwanie Andrzeja "bratem Szymona Piotra" w J 1:40, choć Piotr wcześniej w tej Ewangelii nie występuje, wskazuje na wielki autorytet tego drugiego. Zawsze Andrzej zwany jest bratem Piotra, a nie odwrotnie (Mt 4:18, J 6:8).
25) Piotr z Jakubem i Janem byli uprzywilejowani u Pana, ale Piotr występuje w ich imieniu (Mt 17:1, Mk 5:37, 14:37, 9:2, 5, 13:3, 14:33, Łk 8:51, 9:28).
26) Jemu Jezus Najwyższy Pasterz przekazuje pasterzowanie (J 21:15nn.).
27) On czuje się upoważniony upominać innych starszych (1P 5:1 ks.Kow., NP).
28) Jemu, a nie innym, zwraca uwagę Paweł (inni łącznie z Barnabą brali w tym udział), gdy postąpiono "nieszczerze" (Ga 2:13). On tym samym wsłuchuje się w głos Kościoła (Ga 2:11-14). Piotra upomniano, bo miał on wpływ na innych, przez co widać też jego prymat. O postępku Piotra Tertulian (ur.155) pisał: "był to błąd postępowania a nie przepowiadania" ("Preskrypcja przeciw heretykom" 23).
29) Tylko jemu spośród Apostołów złożono pokłon (choć tego nie pragnął) Dz 10:25n.
30) On występując obok innych Apostołów wymieniany jest jako pierwszy. Wyjątek pozorny od tej reguły to Ga 2:9: "Jakub, Kefas i Jan uważani za filary". Jednak Kodeks D (Bezy), ma w tym przypadku kolejność "Piotr, Jakub i Jan" (por. protestancki przekład SN). Jakub był biskupem Jerozolimy (Dz 21:17n., por. Ga 2:1), więc dlatego wymieniając te miasto wspomniano o nim na pierwszym miejscu. Kiedy indziej Piotr wymieniany jest zawsze jako pierwszy (patrz pkt 25). Por. Dz 3:1-4, 11, 4:13, 19, 8:14, Łk 22:8. To, że wszyscy trzej Apostołowie są "filarami" nie musi oznaczać ich równości. Wszystkich zwycięzców Chrystus uczyni "filarami w świątyni Boga" (Ap 3:12), co nie oznacza ich równych zasług w pracy Pańskiej. Nawet Strażnica Nr 9, 1970 s.22 przyznała: "kiedy imię Piotra pojawia się obok imion tych pozostałych apostołów, zawsze nieodmiennie występuje na pierwszym miejscu - bez względu na to, czy wymienieni są wszyscy dwunastu (reszta nie zawsze w tej samej kolejności), czy tylko czterech, trzech, czy choćby dwóch apostołów".
31) Od niego oczekuje Chrystus miłości większej niż od innych Apostołów (J 21:15).
32) Nawet tzw. krótkie zakończenie Ew. Marka zamieszczone w NT ŚJ ukazuje prymat Piotra: "tym, którzy byli wokół Piotra".
33) Od niego szczególnie Chrystus domaga się czuwania (Mk 14:37).
34) Liczba 12 Apostołów nawiązuje do 12 plemion Izraela, wśród których jedno (Lewiego) było najbardziej uprzywilejowane, bo otrzymywało od wszystkich dziesięcinę (Lb 18:21, 35:2, Joz 21:1nn.). Tak samo uprzywilejowaniem darzy się Piotra, jednego z Dwunastu. Tertulian (ur.155) nazwie następcę Piotra "biskupem biskupów" (De pudicitia 1), a Orygenes nazwał Piotra "księciem Apostołów" ("Homilie o Ewangelii św. Łukasza" 17:6).
35) Tylko o Piotrze imiennie powiedział Jezus, że jest błogosławionym i tylko jemu rzekł, że to co wie on o nim objawił mu Bóg (Mt 16:17).
36) On przemawia w imieniu i w obecności innych Apostołów (Dz 2:14, 5:2-3).
W Dz ap apostoł Piotr jest przedstawiany jako ktoś kto posłusznie wykonuje polecenia pozostałych apostołów , to nie inni dostosowują się do jego decyzji lecz na odwrót to Piotr jest posłuszny w wykonywaniu tego co mu było zlecane ..
Może konkretnie? Mam nadzieję, że nie masz na mysli Dz 8,14 ?;)
ShadowLady86 pisze:Marek MRB pisze:Zadziwiająca wypowiedź - kto tu "komplikuje rzeczy oczywiste"?
Jezus mówi wprost - "Ty jesteś [czymś, nieważne czym] i na tym założę Kosciół"
a Wy wylewacie morze atramentu (komputerowego...) by "udowodnić" że jest inaczej.
Nie ma co udowadniać, bo zwyczajnie tekst nie podaje tego, co napisałeś. W tekście nie ma, Ty jesteś Piotr i na tobie zbuduję Kościół mój. Tekst podaje: Ty jesteś Piotr (kamień) a na tej Skale zbuduje Kościół mój.
Ty natomiast uważasz, że zdanie posiadające konstrukcję:
Ty jesteś Marek, a na tym stole postawię kubek mój z góry implikuje, że Marek i stół to jeden i ten sam byt.
Bible twisting. Zdanie jest spójne i nie ma żadnego powodu by sądzić, że w jego środku Jezus zmienił podmiot.
Pragnę dodatkowo przypomnieć, że ojcowie Kościoła przeważającą większością twierdzili, że Skałą jest wyznanie Piotra, a nie sam Piotr. Zapewne kombinowali.
No proszę, to zupełnie jak Katechizm Kościoła Katolickiego ;)
Kanon 424 KKK
Poruszeni przez łaskę Ducha Świętego i pociągnięci przez Ojca, wierzymy i wyznajemy o Jezusie: „Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga żywego” (Mt 16,16). Na skale tej wiary, wyznanej przez św. Piotra, Chrystus założył swój Kościół.
Marek MRB pisze:Dziwię się, że całkowicie pomijacie milczeniem najważniejsze co jest w omawianym wersecie. Istota Mt 16:18 leży w nadaniu Szymonowi nowego imienia
Jezus zmienił Szymonowi imię w momencie, jak został jego uczniem.
(42) I przyprowadził go do Jezusa. A Jezus wejrzawszy na niego rzekł: Ty jesteś Szymon, syn Jana, ty będziesz nazywał się Kefas - to znaczy: Piotr. [Petros] [J 1: 42]
Wprawdzie to nic nie zmienia, ale z rzetelności w stosunku do Biblii, musżę zaprzeczyć. Jezus
zapowiedział zmianę imienia w tym momencie/
Marek MRB pisze:Co ciekawsze, Abraham został – podobnie jak Piotr – nazwany „skałą” :
„Wejrzyjcie na skałę, z której was wyciosano, i na gardziel studni, z której was wydobyto. Wejrzyjcie na Abrahama, waszego ojca, i na Sarę, która was zrodziła.”/Iz 51,1b-2a/
Jest to tak interpretowane przez Chrześcijan, doszukujących się w tym podobieństwa do Abrahama. Ale nie jest to tak interpretowane.
Jakie są żydowskie interpretacje tego fragmentu? Jedna z wcześniejszych znajduje się w dziele Pseudo-Filona
The Biblical Antiquities (
Liber Antiquitatum Biblicarum). Jest to żydowskie dzieło datowane na rok 70 n. e. lub nawet wcześniej. Zostało najprawdopodobniej napisane po hebrajsku, a potem przetłumaczone na Grekę i Łacinę. W rozdziale XXIII znajduje się interpretacja wersetów z Księgi Izajasza.
3. And as the people waited there that night, the Lord appeared unto Jesus in a vision and spake saying: According to all these words will I speak unto this people. 4. And Jesus came in the morning and assembled all the people and said unto them: Thus saith the Lord: One rock was there from whence I digged out your father, and the cutting of that rock brought forth two men, whose names were Abraham and Nachor, and out of the chiseling of that place were born two women whose names were Sara and Melcha. And they dwelled together beyond the river. And Abraham took Sara to wife and Nachor took Melcha. 5. And when the people of the land were led astray, every man after his own devices, Abraham believed in me and was not led aside after them. And I saved him out of the fire and took him and brought him over into all the land of Chanaan. And I spake unto him in a vision saying: Unto thy seed will I give this land. [The Biblical Antiquities XXIII: 3-5]]
Bóg mówi Jozuemu, że zanim powstał Abraham, istniała jedna skała. Z tej skały wyciosani zostali Abraham i Nahor. Na skutek owego „dłutowania/ kopania” miejsca pozostałego po skale (aluzja do studni) powstały także Sara i Milka. Widać że autor zrobił tutaj pewną aluzję do płci czterech biblijnych postaci. Abraham na skutek swojej wiary dostał obietnicę, że jego potomstwo będzie narodem wybranym.
Jak widzimy z tego rozdziału, to nie Abraham był skałą, ale z owej skały wyciosano Abrahama, Nahora, a z „dołu” po skale „wydobyto” Sarę i Milkę. Skałą mógł być Bóg.
Tyle napisałaś, a tu ciach -
Yalkut Szim’oni 766:
„Gdy Gdy Bog zamierzal stworzyc swiat – pominal wszystkie pokolenia od Enocha az do potopu; ale gdy ujrzal Abrahama, który mial powstac powiedzial: Oto znalazlem skale na ktorej moge zbudowac i ustanowic swiat. Dlatego nazwal Abrahama skala, jak jest powiedziane (Izajasz 51:1) – Spojrzcie na skale, z ktorej jestescie wyciosani.”
;)
Dodatkowo wszelkie źródło: ortodoksyjne, ebonitów a nawet gnostyków informują, że to Jakub był ustanowiony przez Jezusa na biskupa i przywódcę.
No proszę, "sola scriptura" w działaniu - jak się to co jest w Piśmie nie podoba, to jednak nie "sola" :) :)
Ale dobrze, jak tak się bawimy, to ja też - z tym że nie jestem w stanie podać wszystkich cytatów ze świadectw wczesnochrześcijańskich, więc tylko garść:
- Klemens Rzymski, List do Koryntian (95 rok) rozstrzyga spór Kościoła w Koryncie. Rozpoczyna od słów: ”Kościół Boży w Rzymie do Kościoła Bożego w Koryncie (...) nie mogliśmy zająć się wcześniej sprawami, o jakie się spieracie...” . Upomnienie kończy papież ostrzeżeniem, że nieposłuszeństwo może być grzechem: „Gdyby zaś niektórzy nie usłuchali tego, co Bóg przez nas powiedział, niech wiedzą, że dopuszczają się przewinienia i narażają na niebezpieczeństwo niemałe; my zaś wolni będziemy od tego grzechu” [/color]
- św.Ignacy (+107) „Ignacy, zwany również Teoforem, Kościołowi, który dostąpił miłosierdzia w majestacie Ojca Najwyższego i Jezusa Chrystusa, jedynego Syna Jego; umiłowanemu i oświeconemu wolą Tego, który chciał to wszystko, co istnieje, dla miłości Jezusa Chrystusa, Boga naszego; Kościołowi, który pierwsze dzierży miejsce, a leży w miejscowości przez Rzymian zamieszkałej; który jest godny Boga, godny czci, godny chwały, godny uwielbienia, godny powodzenia, godny świętości; który pierwsze miejsce zajmuje w miłości związku, który posiada zakon Chrystusowy i nosi imię Ojcowskie: pozdrawiam go w imię Jezusa Chrystusa, Syna Ojcowskiego” (List do Rzymian)
- Św.Ireneusz (ur.130-40): „Z Kościołem bowiem rzymskim musi co do wiary zgadzać się każdy inny kościół, to jest wszyscy zewsząd wierni, gdyż w nim wiernie przechowała się tradycja apostolska”
„Z wymienionym bowiem Kościołem Rzymskim, jako przewyższającym wszelkie inne dostojeństwem swego apostolskiego pochodzenia, zgadza się na pewno cały Kościół tj. wszyscy wierni na całym świecie.”
„Gdy błogosławieni apostołowie założyli i zbudowali Kościół, przekazali urząd biskupowi Linusowi. Tego Linusa wspomina Paweł w Listach do Tymoteusza (2 Tm 4,21). Następcą jego był Anaklet. Po nim na trzecim miejscu po apostołach został biskupem Klemens, który również widział błogosławionych apostołów i z nimi obcował, a słowa ich dźwięczały jeszcze w uszach jego, a naukę i tradycję ich miał przed oczyma, i to nie tylko on sam, albowiem jeszcze wielu żyło z tych, co naukę brali od apostołów. [...]
Następcą Klemensa był Ewaryst, a Ewarysta Aleksander, a potem jako szósty po apostołach nastał Ksystus (Sykstus), po nim zaś Telesfor, który świetne poniósł męczeństwo. Potem był Hygin, następnie Pius, a po nim Anicet, następcą Aniceta był Soter, a teraz na dwunastym miejscu po apostołach, dzierży urząd biskupi Eleuteros. Tym porządkiem i takim następstwem tradycja apostolska w Kościele i opowiadanie prawdy przeszło do naszych czasów.
Taki oto jest najpełniejszy dowód, że jest jedna i ta sama wiara ożywiająca, zachowana w Kościele od apostołów aż do dziś i przekazywana w prawdzie”
(Wszystkie cytaty z dzieła Przeciw heretykom)
- Hegezyp (początek II wieku) „Gdym był w Rzymie ustaliłem sukcesję [Piotrową] aż do Aniceta”
- Tertulian (ur.155):
„Jeśli zaś jesteś w sąsiedztwie Italii, masz tam Rzym, którego powagę i my uznajemy. Jak szczęśliwy ten Kościół. Jemu to Apostołowie całą naukę razem z krwią swą przelali..” (Preskrypcja przeciw heretykom)
- Hipolit (ur. przed 170):
„prawdziwa nauka przechowała się do czasów Wiktora [papież w latach 89-98], trzynastego z rzędu po Piotrze biskupa rzymskiego” (Przeciw herezji Artemona)
- Jan Chryzostom (347-407)(O Piotrze)
„On, wyróżniony spośród Apostołów, był ich rzecznikiem i głową Kolegium Apostolskiego.”
- Augustyn z Hippony (354-430)"Roma locuta – causa finita!” (czyli „Rzym powiedział – sprawa skończona!" )
- Ambroży z Mediolanu (339-397): „Gdzie Piotr, tam Kościół”
- Zyzom (418 rok): „Tradycja Ojców Kościoła przekazała taki autorytet Stolicy Apostolskiej, że nikt nie ośmielił się podważać jej orzeczeń."
- Sobór Efeski (431), przemówienie legata: „Nikt nie powątpiewa i całemu światu jest dobrze wiadomo, że święty, błogosławiony Piotr, książę i głowa Apostołów, filar wiary i fundament Kościoła otrzymał od Pana naszego Zbawiciela i Odkupiciela rodzaju ludzkiego, klucze królestwa niebieskiego, że jemu powierzono władzę odpuszczania lub zatrzymywania grzechów i że on aż do tego czasu i na zawsze żyje i rozstrzyga w swych następcach. Tego Piotra następca i dziedzic, biskup nasz Celestyn, mnie dziś na ten synod przysłał."
- Gelazjusz (495): "Święty Rzymski Kościół przewodniczy innym Kościołom nie według jakichkolwiek ustaleń synodalnych, lecz na mocy ustanowienia Pana i Zbawiciela, od którego otrzymał prymat"/Dekret o Księgach Kanonicznych/
O prymacie Rzymu świadczą także liczne odwołania do papieża w sprawach spornych. Oto garść przykładów:
- Juliusz I wyrzucał biskupom Antiochii (341): „Czy nie słyszeliście iż jest w zwyczaju pisać najpierw do nas i stąd rozstrzygać co jest słuszne? Jeśli padło jakieś podejrzenie na biskupa miasta, trzeba było napisać do tutejszego [Rzym – przyp.M.P] Kościoła.”
- Synod w Sardynce (343r): "Jeżeli biskup, który został zdjęty ze swego urzędu decyzją biskupów znajdujących się w okolicy, odpowie, że należy mu się wyrok wyższej instancji dla obrony, nie należy powoływać na opróżniony przez niego tron nowego biskupa, zanim biskup Rzymu, zbadawszy sprawę, wyda orzeczenie. Wydaje się rzeczą dobrą i najbardziej wskazaną, aby ze wszystkich prowincji kapłani zwracali się do głowy, to jest stolicy apostoła Piotra."
- Anatolius został biskupem w Konstantynopolu, Maksymus w Antiochii a Donatus w Afryce dzięki „łaskawej zgodzie” Leona I (390-461). Tenże pisał: "Poprzez błogosławionego Piotra głową Apostołów Święty rzymski Kościół dzierży prymat nad wszystkimi Kościołami świata."
- Innocenty I (rok 417): „W poszukiwaniu bożych rozwiązań zwróciliście się do nas o wyrażenie naszego poglądu, wiedząc, że do Stolicy Apostolskiej, na której zasiadający pełnią posługę samego Apostoła, od którego episkopat i cała władza pochodzi."
- Bonifacy I (422r): "Do synodu w Koryncie wysłaliśmy pismo, by wszyscy bracia zrozumieli, że nie wolno odwoływać naszego wyroku. Nigdy bowiem nie było wolno rostrząsać na nowo tego, co zostało raz postanowione przez Stolicę Apostolską." / List do Rufusa biskupa Tesalonik/
- Symplicjusz (468-483) pozwolił Zeononowi pozostać na biskupstwie w Sewilli
- Damazy (papież 366-384) zatwierdził nominację Aleksandrinusa
- Sokrates Scholastyk (380-450) pisał „prawo kanoniczne wyraźnie zabrania Kościołom podejmować uchwały bez zgody ze strony biskupa Rzymu ”
- Afrykańska wspólnota chrześcijańska choć miała nałożony synodem zakaz apelacji do siedzib zamorskich, to jednak zwracała się do Rzymu w sprawie zatwierdzenia swoich uchwal synodalnych z Kartaginy i Milewe z roku 416 i 417.
- W roku 431 ojcowie Soboru Efeskiego (w większości biskupi Kościoła Wschodniego) przyjęli jednogłośnie oświadczenie: „Nikt nie wątpi i całemu światu jest znane, że święty i błogosławiony Piotr, głowa i książę Apostołów, filar wiary i fundament Kościoła katolickiego, otrzymał od Pana naszego Jezusa Chrystusa, Zbawcy rodu ludzkiego i Odkupiciela, klucze królestwa oraz władzę odpuszczania i zatrzymywania grzechów. On to [Piotr] aż do tej chwili i na zawsze w osobach swych następców żyje i sprawuje władzę sądzenia”
Jachu pisze:A rozumie się przez to FUNDAMENT
1 Kor 3:11
11. Fundamentu bowiem nikt nie może położyć innego, jak ten, który jest położony, a którym jest Jezus Chrystus.
(BT)
Duże litery niestety nie pomogą
Jak pisałem Biblia tak nie działa. Wypowiedź w jednym miejscu w którym ktoś (nawet Jezus) jest nazwany XXX wcale nie oznacza że w innym miejscu słowo to nie zostanie użyte wobec kogoś innego.
Chyba że zamierzasz wyrzucić z Biblii Ef 2,19-22:
„A więc nie jesteście już obcymi i przychodniami, ale jesteście współobywatelami świętych i domownikami Boga - zbudowani na fundamencie apostołów i proroków, gdzie kamieniem węgielnym jest sam Chrystus Jezus. W Nim zespalana cała budowla rośnie na świętą w Panu świątynię, w Nim i wy także wznosicie się we wspólnym budowaniu, by stanowić mieszkanie Boga przez Ducha.”
oraz Apokalipsę:
„A mur Miasta ma dwanaście warstw fundamentu, a na nich dwanaście imion dwunastu Apostołów Baranka.” (Ap. 21,14)
W sumie to Luter już to usiłował uczynić (co prawda w stosunku do Apokalipsy, Listu Jakuba i paru innych, ale nie Listu do Efezjan)...
Emet pisze:Także: wszak idealizacja osoby ap. Piotra jest nieuzasadniona, gdyż jakże dwuznacznie się zachował ów [rzekomo?] „pierwszy z biskupów” zachował, choćby opis krótki z do Galacjan [ew. Galatów] 2:11 - 14. A jak z przywoływaną [przeze mnie] wypowiedzią z 1 Piotra 5:1 - 4 oraz z jawnymi wypowiedziami tej rzekomej „opoki-Piotra” wobec Jezusa Chrystusa? Byłby tzw. swoisty 'dualizm', tak pisząc.
A kto "idealizuje" Piotra?!
Jego urząd nie ma nic wspólnego z jego cechami charakteru.
(Złośliwostek nie komentuję)
. 
