Co to znaczy, że Słowo było u Boga?

Olaf · Post autor: **Olaf** » 30 gru 2013, 17:51

W Jn 1:1 czytamy, że Słowo było u Boga. Jednak wsród chrześcijan istnieją różne interpretacje tego zwrotu. Na przykład że było w Bogu tak jak twierdzą ci którzy nie wierzą w jego byt osobowy obok Ojca zanim przyszedł na ziemię; tzn że było dosłownie bezosobowym słowem/planem/zamysłem w umyśle u Bog. Albo że było obok Ojca jako pierwsze stworzenie tak jak wierzą świadkowie Jehowy. Inni że było w Bogu jako druga osoba obok osoby Ojca. A inni, że było obok Ojca, jako druga osoby bóstwa. Przynajmniej tak to wygląda gdy sie czyta różne przekonania na forach internetowych jak i w oficjalnych naukach różnych wyznań.

Generalnie co do greckiego przyimka "pros", uważa sie że jest ono odpowiednikiem wieloznaczeniowego polskiego "u". Do tego znaczenie całego zwrotu komplikuje przypuszczenie co do przenośni terminu "Słowo". Jedni dowodzą, że chodzi tam o literalne slowo, a inni że o osobę ukrytą pod formą przenośni. Wypowiedzi wczesnych chrześcijan też sugerują przebywanie Słowa w Ojcu, jak i przebywanie Slowa obok Ojca.

W związku z tym mam pytanie, co o tym sądzicie? Celowo nie podałem żadnych konkretów ze słoników czy pism wczesnochrześcijańskich.

Waszym zdaniem co chciał wyrazić Jan gdy napisał, że Slowo było u Boga.

BoaDusiciel · Post autor: **BoaDusiciel** » 30 gru 2013, 19:41

No, ja to myślę, że Słowo było u Boga, to znaczy, że Bóg miał to słowo, znaczy się Słowo, znaczy się miał wypowiedzieć słowo ( Słowo ), ale nie wypowiedział.
Dajmy na to, że u Mnie jest słowo na "k", czyli że znam słowo na "k", ale jeszcze go nie wypowiedziałem, bo jestem grzeczny i nie mówię takich brzydkich słów

Ja to się za bardzo nie znam, ale Bóg nie mógł wypowiedzieć Słowa, bo Bóg nie ma buzi, a żeby mówić trzeba mieć buzię

Buzia po starogrecku to στόμα
Np. w takim zdaniu:
Θα σου βουλώσω το στόμα, Τζίμι
A może to po staropersku ?
No nie wiem, nie znam perskiego

nike · Post autor: **nike** » 30 gru 2013, 19:59

BoaDusiciel pisze:Dajmy na to, że u Mnie jest słowo na "k", czyli że znam słowo na "k", ale jeszcze go nie wypowiedziałem, bo jestem grzeczny i nie mówię takich brzydkich słów
Ja to się za bardzo nie znam, ale Bóg nie mógł wypowiedzieć Słowa, bo Bóg nie ma buzi, a żeby mówić trzeba mieć buzię

A ja to myślę tak, że jeżeli nie wiesz co w temacie masz powiedzieć, to lepiej nie mów nic.

BoaDusiciel · Post autor: **BoaDusiciel** » 31 gru 2013, 7:40

nike pisze:
BoaDusiciel pisze:Dajmy na to, że u Mnie jest słowo na "k", czyli że znam słowo na "k", ale jeszcze go nie wypowiedziałem, bo jestem grzeczny i nie mówię takich brzydkich słów
Ja to się za bardzo nie znam, ale Bóg nie mógł wypowiedzieć Słowa, bo Bóg nie ma buzi, a żeby mówić trzeba mieć buzię
A ja to myślę tak, że jeżeli nie wiesz co w temacie masz powiedzieć, to lepiej nie mów nic.

A ja myślę, że raczej nie wiesz co mam powiedzieć, więc proszę mi nie imputować, że nie wiem co mam powiedzieć, bo ja nikomu nie imputuję, że nie wie co powiedzieć.
Nadal twierdzę, że Bóg nie ma buzi, więc nie mógł wypowiedzieć słowa, o ile przez określenie Słowo należy rozumieć słowo.
Jeśli należy rozumieć coś innego, to trzeba było nie nazywać tego terminem Słowo, bo Słowo oznacza słowo i nazywanie nie-słowa terminem Słowo jest mylące

efroni · Post autor: **efroni** » 31 gru 2013, 12:38

Co to znaczy, że Słowo było u Boga?

Jak mówimy ?
Słowa się rodzą w momencie mówienia ,
czy słowa które wychodzą z naszych ust są w nas ?

Wnikliwy · Post autor: **Wnikliwy** » 31 gru 2013, 13:44

Słowo - to Jezus Chrystus.
Koniec tematu

David77 · Post autor: **David77** » 02 sty 2014, 12:10

Olaf,

Generalnie co do greckiego przyimka "pros", uważa sie że jest ono odpowiednikiem wieloznaczeniowego polskiego "u".

Posiadam 6 książek poświęconych grece biblijnej , 3 Słowniki i szczerze mówiąc pierwszy raz spotykam się z takim stwierdzaniem że przyimek ,,Pros '' w tym konkretnym przypadku tj .Acc posiada wieloznaczne znaczenie , może podasz namiary na książkę lub słownik gdzie mogę o tym przeczytać ?

W jakim znaczeniu apostoł Jan używał przyimka ,, pros '' wystarczy po prostu sprawdzić i samemu wyciągnąć wnioski

Święty Jan Chryzostom (gr. ojciec) powiedział: "On nie powiedział, był w Bogu, ale był z Bogiem.

ασπαζομαι

Kefaz · Post autor: **Kefaz** » 05 sty 2014, 20:39

Jezusa nazwano „Słowem” (po grecku Logos) Tytuł ten wskazuje na funkcję, którą pełnił od czasu, gdy zostały stworzone inne istoty rozumne. Jehowa posługiwał się swym Synem, by przekazywać różne informacje i wskazówki pozostałym duchowym synom, a potem także ludziom na ziemi. Jako Słowo, czyli Rzecznik Boży.
Jezus był pierwszym stworzeniem Boga, dlatego można powiedzieć że Słowo (Jezus)"było u Boga"

Matii04 · Post autor: **Matii04** » 05 sty 2014, 21:45

Słowo=Jezus wszystko przez niego zostało stworzone.

pprawda · Post autor: **pprawda** » 11 sty 2014, 18:40

Słowo Boże reprezentuje - Mądrość i Moc Boga - tak jak np widzimy na początku księgi rodzaju - ,, I przemówił Bóg: Niech między wodami powstanie przestworze i niech się oddzielą wody od wód,, .... Boża Mądrość - Zamanifestowała się w Jezusie - z tąd Jezus został nazwany Słowem Bożym .

a więc słowo było u Boga - oznacza , że mądrość i moc była u Boga - nie chodzi tu o Jezusa,,,,,,,,,, w dalszych wersetach - a słowo ciałem się stało - tutaj dopiero widzimy , że Jezus stał się nosicielem, avatarem Bożej Mądrośći i Mocy - dopiero tu ...

BLyy · Post autor: **BLyy** » 11 sty 2014, 23:57

LINK - odnośnik do mojego tematu. I tutaj może coś pomoże w tym temacie tekst pod numerem 8

tabasz · Post autor: **tabasz** » 13 sty 2014, 19:53

Wersja A

by podważyć Bóstwo Jezusa Chrystusa zauważyli, że w tym wersecie jest użyte dwa razy słowo Bóg, co więcej, przy tym słowie, które odnosi się do Ojca jest rodzajnik ‘ho’, którego brak przy słowie Bóg odnoszącym się do Syna:

en archE En ho logos kai ho logos En pros ton theon kai __ theos En ho logos

na początek było - słowo i - słowo było u - Boga i Bóg było - słowo

Na podstawie powyższego ŚJ uznali, że skoro nie ma tam rodzajnika przy słowie ‘theos’ odnoszącym się do Syna, to należy uznać, że Jezus nie jest prawdziwym Bogiem równym Ojcu, tylko jest bogiem pisanym z małej litery. Jak natomiast ma się prawdziwe Bóstwo do rodzajników. Prześledźmy to wiec!

ajpierw nasze rozumowanie zaczniemy od podziału bóstw na kategorie.

1. Bóg Ojciec – jako prawdziwe Bóstwo, którego nikt nie kwestionuje.
2. Syn Boży – jako Bóg o który rozgrywa się wieloletni konflikt. Dla jednych jest to niezaprzeczalne Bóstwo równe Ojcu, dla innych jest to tylko bóstwo pisane z małej litery.
3. Bóstwa, które były uważane przez pogan za prawdziwe bóstwa.
4. Przez nikogo nie kwestionowane bóstwa pisane z małej litery.

Śledząc dokładnie Pismo Święte Nowego Testamentu w języku oryginalnym można zauważyć że:

1. Bóg Ojciec jest nazwany Bogiem (gr. ‘theos’) zarówno z rodzajnikiem:

J 1:1 Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga, i Bogiem było Słowo.(BT)
en archE En ho logos kai ho logos En pros ton theon kai theos En ho logos

jak i bez rodzajnika:

Mr 12:27 Nie jest On Bogiem umarłych, lecz żywych. Jesteście w wielkim błędzie.
ouk estin __ theos nekrOn alla zOntOn polu planasthe (w miejscu podkreślenia brak jest rodzajnika ‘ho’)

2. Syn Boży jest nazwany Bogiem z rodzajnikiem:

J 20:28 Tomasz Mu odpowiedział: Pan mój i Bóg mój! (Słowo „Bóg” odnoszą do Jezusa - „Prowadzenie rozmów na podstawie pism”, Brooklyn 1991/2001, str. 126)
apekrithE thOmas kai eipen autO ho kurios mou kai ho theos mou

(warty podkreślenia jest fakt, że to nie Tomasz wypowiedział te rodzajniki, bo mówił przecież po aramejsku. To Święty Jan je tam wstawił zgodnie ze swoim zrozumieniem – ten który nie wstawił ich do J 1:1)

Hbr 1:8 Do Syna zaś: Tron Twój, Boże na wieki wieków (...).
pros de ton huion ho thronos sou ho theos eis ton aiOna tou aiOnos (...). (podobnie w Hbr 1:9)

jak i bez rodzajnika:

J 1:1 Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga, i Bogiem było Słowo.
en archE En ho logos kai ho logos En pros ton theon kai __ theos En ho logos (podobnie w J 1:18)
w miejscu podkreślenia brak jest rodzajnika ‘ho’.

3. Bóstwa, które były uważane przez pogan za prawdziwe Bóstwa, są nazwane Bogiem z rodzajnikiem:

Dz 19:37 Przywiedliście bowiem tych ludzi, którzy nie są ani świętokradcami, ani też nie bluźnią naszej bogini.
Egagete gar tous andras toutous oute hierosulous oute blasphEmountas tEn theon hEmOn

jak i bez rodzajnika:

Dz 19:26 (...) że ci, którzy są ręką uczynieni, nie są bogami.
hoti ouk eisin __theoi hoi dia cheirOn ginomenoi (w miejscu podkreślenia brak jest rodzajnika ‘oi’)

4. Przez nikogo nie kwestionowane bóstwa pisane z małej litery są nazwane bogami z rodzajnikiem:

2 Kor 4:4 dla niewiernych, których umysły zaślepił bóg tego świata (...) – mowa o szatanie.
en hois ho theos tou aiOnos toutou etuphlOsen ta noEmata tOn apistOn (...) - podobnie mamy w Flp 3:19.

jak i bez rodzajnika:

Jn 10:34 Odpowiedział im Jezus: Czyż nie napisano w waszym Prawie: Ja rzekłem: Bogami jesteście?
apekrithE autois ho iEsous ouk estin gegrammenon en tO nomO humOn hoti egO eipa __ theoi este
w miejscu podkreślenia brak jest rodzajnika ‘oi’.

o więcej, w Nowym Testamencie można znaleźć kilka wersetów, w których jest wymieniony Bóg prawdziwy i bóg pisany małą literą. Spójrzmy na dwa z nich, które wydają się być bardzo ciekawe:

2 Kor 4:4 dla niewiernych, których umysły zaślepił bóg tego świata, aby nie olśnił ich blask Ewnagelii chwały Chrystusa, który jest obrazem Boga.

W tekście greckim rodzajnik stoi zarówno przy fałszywym bogu jak i prawdziwym Bogu. Idąc torem rozumowania ŚJ, można by powiedzieć, że szatan jest większy od Jezusa, bo Jezus został poróżniony od Boga, a szatan nie!

Ga 4:8 Wprawdzie ongiś, nie znając Boga, służyliście bogom, którzy w rzeczywistości nie istnieją.

W tekście greckim brak jest rodzajnika zarówno przy pierwszym słowie Bóg, jak i przy tym drugim. Czy wobec tego mamy zrównać ich ze sobą? Przecież brak jest tutaj wyraźnego poróżnienia, które występuje w J1:1. Mało tego. Jeśli odróżnienie polegające na występowaniu rodzajników przy słowie ‘theos’ miałoby świadczyć o wielkości Bóstwa, to przecież w Mk 12:26 i Mk 12:27 Bóg Ojciec jest poróżniony sam z sobą!

W zdaniu „rzekł Pan do Pana mego” (Mt 22:44) przy pierwszym Pan (dot. Ojca) nie zastosowano rodzajnika, a przy drugim (dot. Syna) użyto go. Konsekwentnie należałoby uznać, że Ojciec jest mniejszym „panem” niż Jezus i przetłumaczyć Go na „pan” z małej litery. Natomiast, jeśli się weźmie pod uwagę dalszy kontekst:

Ap 19:16 A na szacie i na biodrze swym ma wypisane imię: KRÓL KRÓLÓW PAN PANÓW. (BT)

To można by powiedzieć, że Jezus jest Panem Jehowy. Widzimy, do jakiego absurdu doprowadza nas takie rozumowanie!

tych rozważań nasuwa się wniosek, że występowanie rodzajnika (bądź jego brak) przy słowie ‘theos’ ma się nijak do prawdziwego Bóstwa. Chcę zacytować mądre powiedzenie góralskie, które bardzo podobnie i trafnie oddaje ten problem: „Jak na Hieronima jest pogoda, albo nima, to w połowie listopada albo pada, albo ni pada”.

Teraz przyjrzyjmy się trochę dokładniej nauce ŚJ, którzy w swojej publikacji „Prowadzenie rozmów na podstawie pism” (Brooklyn, 1991/2001, str. 126) piszą na ten temat:

„Czy z Jana 1:1 nie wynika, że Jezus jest Bogiem?
Jana 1:1 (BT): „Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga, i Bogiem było Słowo [także Bw, Bp, Wujek, Bg, Kowalski]”. Mo tłumaczy: „Logos był boski”. W AT czytamy: „Słowo było boskie”. W miedzywierszowym przekładzie ED oddano ten fragment podobnie jak w NW: „bogiem był Słowo”.

Co takiego jest w tekście greckim, że niektórzy tłumacze nie decydują się na zwrot: „Słowo było Bogiem”? Rodzajnik określony (ho) jest przed pierwszym the•os' (Bóg), a nie ma go przed drugim. Konstrukcja rzeczownika z rodzajnikiem określonym wskazuje na tożsamość, osobowość, podczas gdy orzecznik bez rodzajnika poprzedzający czasowniki (zgodnie z budową zdania w języku greckim) wskazuje na charakter, czyli cechę. Tak wiec tekst ten nie mówi, że Słowo (Jezus) był tożsamy z Bogiem, u którego przebywał, tylko że Słowo był podobny bogu, boski, że był bogiem (zob. NW z przypisami, s. 1579).

W ten oto sposób ŚJ na podstawie braku rodzajnika sprowadzili osobę Jezusa Chrystusa do postaci „boga” pisanego z małej litery. Przetłumaczyli więc ten werset w sposób następujący: Na początku był Słowo, a Słowo był u Boga i Słowo był bogiem.

W tejże publikacji („Prowadzenie rozmów...”) piszą dalej:

„Co apostoł Jan miał na myśli w Jana 1:1? Czy uważał, że Jezus jest Bogiem albo że Jezus i jego Ojciec są jednym Bogiem? W wersecie 18 tego samego rozdziału Jan napisał: „Boga nikt [„żaden człowiek”, NW] nigdy nie widział; jedno-rodzony Syn [„jednorodzony bóg”, NW], który jest w łonie Ojca, ten opowiedział” (NT). Czy ktoś z ludzi widział Jezusa Chrystusa, Syna? Oczywiście! Czy wobec tego Jan powiedział, że Jezus jest Bogiem? Skądże!”

Tutaj mamy jedną ciekawostkę. Zobaczmy jak głęboko ŚJ wnikają w kontekst, analizując dokładnie werset 18 tego rozdziału. Niestety najwyraźniej nie zauważyli oni, że w tym wersecie przy słowie „Boga” odnoszącym się do Ojca ni ma rodzajnika greckiego „ton”. Co więcej, piszą oni, że Boga nikt nie widział, a Jezusa przecież widzieli. Ale przecież natchniony autor pisze o „Bogu bez rodzajnika”, że go nikt nie widział. Sami wcześniej uczyli, że Jezus jest „bogiem bez rodzajnika” – to jak to w końcu jest? Widział ktoś „boga bez rodzajnika”, czy nie widział? Takie jest ich właśnie zrozumienie kwestii rodzajników i słowa „widzieć”, które odbierają w jego potocznym znaczeniu (Znacznie szersze tego słowa <gr. ‘horaO’> pokazują nam takie fragmenty jak Jn 14:7-11, 3Jn 1:11 itp.).

astępnie SJ piszą dalej w tejże publikacji:

„Pod koniec swej Ewangelii Jan podsumował tę sprawę następująco: „Te zaś są spisane, abyście wierzyli, że Jezus jest Chrystusem, [nie Bogiem, lecz] Synem Boga” (Jana 20:31).

Czy okrzyk Tomasza według Jana 20:28 nie świadczy o tym, że Jezus naprawdę jest Bogiem?
W Jana 20:28 czytamy: „Odpowiedział Tomasz i rzekł mu: Pan mój i Bóg mój”.

Nie można mieć zastrzeżeń do nazwania Jezusa „Bogiem”, jeżeli Tomasz akurat to miał na myśli. Byłoby to zgodne z tym, co sam Jezus przytoczył z Psalmów, w których nazwano „bogami” ludzi możnych, sędziów (Jana 10:34, 35; Ps. 82:1-6). Rzecz jasna Chrystus zajmuje znacznie wyższą pozycję niż tacy ludzie. (...)”

Zauważmy jedną ciekawą rzecz: Najpierw ŚJ zwracają uwagę na werset, w którym natchniony autor nazywa Jezusa „bogiem bez rodzajnika”, później zwracają uwagę na werset w którym Ojciec jest nazwanym „Bogiem bez rodzajnika” a teraz zwracają uwagę na werset w którym Jezus jest nazwany „Bogiem” z rodzajnikiem. Co więcej, wyraźnie słowo „Bóg” w J 20:28 odnoszą do Jezusa, nie mogąc się zdecydować, czy go napisać z wielkiej litery, czy z małej.

a koniec dwa cytaty. Pierwszy pochodzi z książki Pana Bednarskiego „W obronie wiary”:

„2.2. Uczą, że ponieważ w J 1:1 („Bogiem było Słowo”) przed słowem gr. theos (Bogiem) nie występuje rodzajnik osobowy (gr. ho), to w związku z tym nie można uznać tego określenia (Bóg) jako dot. prawdziwego Bóstwa Chrystusa. Mówią też, że trzeba odczytać to zdanie następująco: „Słowo był bogiem” („Chrześcijańskie Pisma Greckie...”).
Odpowiedź. Jezus nie może być „bogiem”, bo w Pwt 5:7 Bóg mówi: „Nie będziesz miał bogów innych oprócz Mnie”, a w Pwt 32:39 dodaje: „Popatrzcie teraz, że Ja jestem, Ja jeden i nie ma ze Mną żadnego boga”. A przecież z J 1:1 wynika, że gdy były wypowiadane te słowa Syn Boży był z Ojcem. Brak w J 1:1 rodzajnika nie oznacza braku Bóstwa Chrystusa. W języku greckim - koine nie było obowiązującą zasadą stosowanie rodzajników. Przykładem są wersety bez tych rodzajników, mówiące o Bogu Ojcu, któremu ŚJ z tego powodu Bóstwa nie odbierają (patrz tekst grecki) np. Łk 20:38, Mk 12:27, J 8:54, 1P 5:5, Hbr 3:4, Rz 8:33, 1Kor 8:4 i 6, 2Kor 1:21, 5:19, Gal 2:6, 6:7, Flp 2:13, 1Tes 2:5, 2Tes 2:16, Ef 4:6, 1Tm 2:5, 4:4, Tt 1:1, Ap 21:7 Oz 11:9 (LXX). Nawet w J 1:6 i 18 brak jest rodzajnika osobowego przy słowie Bóg (theos), odnoszonym do Ojca i ŚJ to nie przeszkadza. W zdaniu „rzekł Pan do Pana mego” (Mt 22:44) przy pierwszym Pan (dot. Ojca) nie zastosowano rodzajnika, a przy drugim (dot. Syna) użyto go. Umieszczone one są zaś w wyznaniu Tomasza: „Pan mój i Bóg mój” J 20:28 (gr. ho kyrios mou kai ho theos mou) por. Mt 1:23, Hbr 1:9 (gr. ho theos ho theos dot. Syna i Ojca). Jeśli miernikiem prawdziwości Bóstwa byłoby stosowanie rodzajnika to by okazało się, że szatan, który nazwany jest „bogiem” (z rodzajnikiem - 2Kor 4:4), jest wyższy od Jezusa z J 1:1. Dziwi niekonsekwencja ŚJ, bo określenie „Bóg” (bez rodzajnika bezpośrednio przed tym słowem) z Rz 9:5 odnoszą do Ojca i nie przeszkadza im brak rodzajnika w uznaniu Jego prawdziwego Bóstwa (por. Strażnica Rok CVI [1985] Nr 6 s.26). W NT słowo gr. theos pada 1305 razy. Z tego 282 to miejsca w których nie ma rodzajnika. Zaś ŚJ w swym NT tylko w 19 miejscach oddali je przez słowo „bóg”. Dziwna jest więc zasada stosowana przez ŚJ (spis w/w miejsc patrz „Błędy doktryny Świadków Jehowy. Analiza krytyczna Chrześcijańskich Pism Greckich w Przekładzie Nowego Świata” R.H.Countess s.143-174). Inna niekonsekwencja ŚJ to Mk 15:39, gdzie występuje jak w J 1:1 identyczne słówko greckie w miejscu słowa „był” (gr. en) i brak jest rodzajnika przed określeniem „Syn Boży”. Piszą oni o Jezusie: „był Synem Bożym” por. „był bogiem” J 1:1. W gramatyce greckiej, gdy orzecznik rzeczownikowy występuje przed czasownikiem nie ma potrzeby stosowania rodzajnika (kai theos en ho logos tzn. „i Bogiem było Słowo” J 1:1). Mówi o tym znawca greki E.C.Colwell, którego broszura ŚJ cytuje („Czy wierzyć w Trójcę?” s.28). Jednak przytaczając jego słowa ŚJ zmienili temat i nazwali w/w zasadę „wątpliwą regułą gramatyczną”, a wystarczy prześledzić teksty biblijne przytoczone przez ich broszurę, aby zauważyć, że nie jest ona wcale wątpliwa (Mk 11:32, J 4:19, 6:70, 8:44, 9:17, 10:1, 12:6). Przez samo podanie tych wersetów ŚJ potwierdzili istnienie w/w reguły w grece (patrz tekst grecki). O co więc im chodzi? Omówienie filologiczne J 1:1 i reguły Colwella patrz R.H.Countess s.64-84 j/w. Biblie, które ŚJ przytaczają w „Czy wierzyć w Trójcę?” (s.27) i „Chrześcijańskich Pismach Greckich...” (s.414), na poparcie swej wersji J 1:1, pochodzą najdalej z XIXw. Widać więc, jak nowa jest to interpretacja tego wersetu. O spirytystycznym rodowodzie wersji J 1:1 wg ŚJ patrz rozdz. „Imię Jehowa w Biblii Nowego Świata” pkt 13.1.- Aneks. W nauce ŚJ jest sprzeczność. W J 1:1 nazywają Jezusa „bogiem”, a w J 20:28 „Bogiem”. Czy można te dwie wypowiedzi „Chrześcijańskich Pismach Greckich...” uzgodnić? Kiedyś „Wyzwolenie” (s.12) wyd. w latach 1926-32 po słowach: „Na początku był Logos, a Logos był u Boga, a Bogiem był on Logos” podało, że jest to tłumaczenie poprawne (por. „Harfa Boża” s.98; „Stworzenie” s.12). ŚJ próbują też udowodnić, że Jezus w J 1:1 jest tylko „boski”, a nie Bogiem („Chrześcijańskie Pisma Greckie...” s.414). Zwróćmy uwagę na to, że dla tego określenia NT używa dwukrotnie innego greckiego słowa tzn. teias (2P 1:3n.). Tertulian (ur.155) aby pokazać prawdziwe Bóstwo Chrystusa w J 1:1 połączył ten werset z Mt 28:18: „Ojciec bowiem, który ukochał Syna i wszystko przekazał w jego ręce [J 5:20, Mt 11:27], z pewnością od początku ukochał i od początku przekazał, od początku bowiem Słowo było u Boga i Bogiem było Słowo. Jemu dana jest wszelka władza od Ojca na niebie i na ziemi” („Przeciw Prakseaszowi” 16:1). A co odpowiedzieć na zarzut „Prowadzenia rozmów...” (s.380-1): „zaś w wersecie 1 i 2 [J 1:1n.] podano, iż było ono [Słowo] na początku ‘u Boga’. Czy ktoś, kto jest u innej osoby może jednocześnie być tą osobą?”. Nie wiem od kiedy to rzekomo Kościół uczy, że Syn i Ojciec są jedną i tą samą osobą. Wielu biblistów uważa, że należy odczytać i przetłumaczyć te słowa następująco: „Słowo było w Bogu” (kom. KUL do Ew. Jana s.106), co jest zgodne np. z J 1:18 („Jednorodzony Bóg, który jest w łonie Ojca”) por. J 14:11 („Ja jestem w Ojcu, a Ojciec we Mnie”). Patrz też pkt 2.6. i 2.31. (słowa Klemensa Aleks. [ur.150]). Trzeba by też zapytać ŚJ: „czy Chrystus będzie sądził ludzi za znajomość greki?”. Jeśli nie, to czemu tak często ŚJ zajmują się udowadnianiem na podstawie filologii i gramatyki, że ich tłumaczenie J 1:1 jest właściwe.”

A drugi cytat pochodzi z Biblii Poznańskiej (Poznań 1999 r. str. 220-221). Znajdujemy tam przypis na temat wersetu J 1:1

„(...)Słowo było u Boga. Przyimek pros (= u) wyraża bliskość i wewnętrzną łączność, podkreśla również różnicę między Słowem a Bogiem. Różnica ta nie dotyczy natury, bo rzeczownik Bóg (z rodzajnikiem ) oznacza w NT zazwyczaj Osobę Ojca (por. najbardziej charakterystyczny przykład 2 Kor 13,13), ale Osób w Bogu. Podkreślając różnicę między Słowem i Bogiem Autor nie twierdzi bynajmniej, że Słowo jest kimś innym aniżeli jedyny Bóg, ani że jest ono innym Bogiem, ani też, że nie jest ono Bogiem. Już w następnym zdaniu stwierdza najwyraźniej, że Słowo było Bogiem: Theos (bez rodzajnika) oznacza naturę Bożą, wspólną wszystkim trzem Osobom Boskim. Słowo, różne od Ojca jako Osoba, jest z Nim identyczne pod względem natury, jest Bogiem.(...)”

Podsumowując należy stwierdzić, że brak rodzajnika przy słowie „Theos” w żaden sposób nie ujmuje prawdziwemu Bóstwu. O tym, czy możemy słowo ‘theos’ przetłumaczyć na „Bóg” lub „bóg” musimy się kierować tylko i wyłącznie kontekstem. Nawet, jeśli theos nie jest określone przez rodzajnik i odnosi się do cechy, w żaden sposób nie uprawnia nas to do przetłumaczenia go jako „bóg”. Takie prawo może nam nadać tylko sam kontekst.

http://brooklyn.org.pl/jana11gz.htm
http://zebrowski.apologetyka.info/trojc ... 11c,33.htm
http://bosko.pl/wiara/Na-poczatku-bylo-Slowo.html

Wersja B

Jana 1:1 W początku było Słowo a Słowo było przy Bogu i Bogiem było Słowo.

Biblia nie rezerwuje słowa bóg tylko dla Stwórcy. W kilku miejscach znajdujemy to słowo w kontekście innych ludzi, sędziów czy samego Mojżesza. Nawet Aniołowie sa postrzegani, jako sam Bóg. Rodzice Samsona nawet zbudowali ołtarz i złożyli ofiarę na cześć Boga, który przyniósł im dobrą wiadomość chodziło o zapowiedź narodzin Samsona.

2 Mojżeszowa 7: (1) I rzekł Pan do Mojżesza: Oto ustanawiam cię bogiem dla faraona, a brat twój Aaron będzie twoim prorokiem.

W ten sposób sam Bóg objawił nam prawdę, że słowo Bóg jest tylko słowem a nie nim samym. Jednak takich przykładów jest więcej.

Psalm 82: (1) Psalm Asafowy. Bóg wstaje w zgromadzeniu Bożym, Pośród bogów sprawuje sąd. (…) (6) Rzekłem: Wyście bogami I wy wszyscy jesteście synami Najwyższego, (7) Lecz jak ludzie pomrzecie I upadniecie jak każdy książę.

Nasz Pan Jeszu właśnie tak pojmował słowo bóg, że to tylko słowo, że nie jest zarezerwowane tylko dla jednej jedynej postaci we wszechświecie. To znaczy, że gdyby użył te słowo do samego siebie to i tak nie byłby równy Oju, nie byłby tym samym Bogiem, co jego Ojciec. Słowo „bóg” określa pozycję a nie samą istotę osobowości.

Jana 10: (34) Odpowiedział im Jezus: Czyż w zakonie waszym nie jest napisane: Ja rzekłem: Bogami jesteście? (35) Jeśli nazwał bogami tych, których doszło słowo Boże (a Pismo nie może być naruszone), (36) do mnie, którego Ojciec poświęcił i posłał na świat, wy mówicie: Bluźnisz, dlatego, że powiedziałem: Jestem Synem Bożym?

Proszę zwrócić uwagę, że w Nowym Testamencie pada określenie, które mówi o naturze boskiej. Jest to negacja pewnych osób, że nie były natury boskiej, czyli nie były nawet podobne do Boga a mimo to wielu im służyło.

Galatów 4: ( 8 ) Lecz dawniej, gdy nie znaliście Boga, służyliście tym, którzy z natury bogami nie są; (BW)

Powstaje, więc pytanie czy coś lub ktoś może mieć naturę boską, czyli w pewnym sensie być bogiem albo być jak Bóg? Okazuje się, że właśnie taką obietnicę dostali pierwsi Chrześcijanie.

2 Piotra 1: (4) przez które darowane nam zostały drogie i największe obietnice, abyście przez nie stali się uczestnikami boskiej natury, uniknąwszy skażenia, jakie na tym świecie pociąga za sobą pożądliwość. (BW)

Jak to możliwe że ludzie będą natury boskiej? Wyjawia to Apostoł Paweł w liście 1 do Koryntian 15: (44) sieje się ciało cielesne, bywa wzbudzone ciało duchowe. Jeżeli jest ciało cielesne, to jest także ciało duchowe.

Polecam cały 15 rozdział tego listu gdyż Paweł tam bardzo dokładnie opisuje nasza nadzieje. Twierdzi że będziemy mieli ciało takie jak Jeszu (Jezus).

Jak więc rozumieć słowa o Jeszu z Jana 1: (1) W początku było Słowo a Słowo było przy Bogu i Bogiem było Słowo.

Wyjaśnienie jest oczywiste. Jeszu był podobny do Boga ponieważ miał tą samą naturę czyli posiadał ciało duchowe.

Filipian 2: (5) Takiego bądźcie względem siebie usposobienia, jakie było w Pomazańcu Jeszu, (6) który chociaż był w postaci Bożej, nie upierał się zachłannie przy tym, aby być równym Bogu,

Czy Słowo Boże mówi nam o kimś, kto w przeciwieństwie do Jeszu upierał się by być równym Bogu? Owszem znamy go, jako przeciwnika, oszczercę, kłamcę. Był natury podobnej do Boga i to sprawiło, że zapragnął chwały dla siebie, wypowiedział wojnę prawdziwemu Bogu. Jeszu był jego przeciwieństwem nie tylko, że nie pragnął być równym Bogu, ale nawet zgodził się stać człowiekiem a więc stal się mniejszym od Aniołów i w okrutny sposób zginąłby ostatecznie przynieść chwałę swojemu Ojcu.

W Biblii jest bardzo dużo miejsc, w których słowo „Bóg” jest użyte nie do Jedynego Prawdziwego, lecz do ludzi albo aniołów. Jeśli więc ktoś po zapoznaniu się z tymi faktami nadal chce twierdzić, że Jana 1: (1) Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga, a Bogiem było Słowo. – Jest dowodem potwierdzającym dogmat trójcy to znaczy, że nie szuka on prawdy, lecz chce zamieszać by innym utrudnić poznanie JEDYNEGO Boga.

http://www.superfakty.info/index.php?op ... &Itemid=12

http://blog.antytrynitarianie.pl/slowo-bylo-bogiem/
http://dabar.de/artykuly/NS1992_1_08_ABogiemBylo.htm
http://wol.jw.org/pl/wol/d/r12/lp-p/2008812

tabasz · Post autor: **tabasz** » 13 sty 2014, 21:04

Czyli Słowo (pismo) pochodzi od Boga a ci co to słowo (pismo) otrzymali to Słowianie.

http://my.opera.com/bbc-poland/blog/show.dml/59057622

A
” Na początku było Słowo,

Słowo było u Boga,

i Słowo było Bogiem”.

„Słowo” to jedno z największych imion, jeden z najwyższych tytułówJezusa Chrystusa. W języku greckim użyto tutaj słowa „logos”, ale niejest ono tożsame z „logosem” greckich filozofów. Lepiej Jego sensoddaje hebrajskie słowo ” memra „. Memra w Starym Testamencie jestsłowem o niesłychanej doniosłości. Jest słowem, które ma twórczą moc. Zjego potęgi wszystko powstało.

Biblia rozpoczyna się od słów: „Na początku Bóg stworzył niebo iziemię…” Tutaj czytamy: „Na początku było Słowo…”. Chodzi o ten sampoczątek. Jezus bierze udział w akcie stworzenia. To nieprawda, żewszechświat stworzył Bóg Ojciec. W akcie stworzenia wziął udział takżeBóg Syn i Duch Święty. „Duch Boży unosił się nad powierzchnią wód” —czytamy w drugim wierszu Biblii. Bóg zawsze był , jest i będzie Bogiemtrójjedynym. Bóg to Ojciec, Syn i Duch Święty.

Początek, o którym tu mowa, miał miejsce prawdopodobnie miliardy lattemu. Bóg jest Bogiem wiecznym. Zanim powstał świat była już wiecznośći będzie ona trwać nieskończenie. Trudno jest nam sobie to wyobrazić,bo żyjemy w rzeczywistości ograniczonej czasem i przestrzenią. Ale czasjest elementem stworzenia. Kiedyś czas przestanie biec, skończy sięhistoria świata i nastanie wieczność. Bóg stworzył czasoprzestrzeń, wktórej żyjemy, a sam jest poza nią i ponad nią. Jest jednak również wniej, bo Bóg jest wszędzie. To także trudno nam sobie wyobrazić. Ale,gdybyśmy potrafili objąć naszym umysłem Boga, nie byłby On Bogiem.

Czytamy, że gdy powstawał świat, słowo już b y ł o u Boga. Niezostało wtedy stworzone, lecz już było. Od kiedy było? Od miliardów,bilionów, trylionów lat, od zawsze, od wieczności.

Jezus przyszedł do nas z wieczności, byśmy mogli, patrząc na Niego,dostrzec Boga. Jezus zawsze b y ł , jak daleko w przeszłość byśmy niespojrzeli, jest i zawsze będzie. Jest On wiecznym Bogiem.

„Na początku było Słowo” – to zwrot składający się z czterechprostych słów, ale nikt z ludzi nie jest w stanie zrozumieć, aniwytłumaczyć, pełnego ich znaczenia. Przenoszą nas one bowiem poza czasi poza przestrzeń w której żyjemy.

” Słowo było u Boga”.

Stwierdzenie to czyni zupełnie oczywistym to, że Słowo, o którym tumowa jest czymś, a raczej kimś innym, niż Bóg — Bóg Ojciec. Jest BógOjciec i jest Słowo.

Ktoś mógłby powiedzieć: „skoro Słowo jest u B o g a , to znaczy, żenie jest Bogiem. Jednak czytamy dalej: ” … i Słowo było Bogiem”. Jestto zdanie stwierdzające, że Jezus Chrystus, wieczne Słowo, jest Bogiem.Już na początku swej Ewangelii apostoł Jan stwierdza więc bóstwoJezusa. Nie ulega to żadnej wątpliwości.

W 14 wierszu pierwszego rozdziału Ewangelii Jana znajdujemy trzy stwierdzenia:

” A słowo stało się ciałem i zamieszkało wśród nas. I oglądaliśmyJego chwałę, chwałę, jaką Jednorodzony otrzymuje od Ojca, pełen łaski iprawdy „.

A więc:

” Słowo stało się ciałem”

” zamieszkało wśród nas”

” i było pełne łaski i prawdy”.

Grecki filozof nigdy nie zgodziłby się z tezą, że słowo może staćsię ciałem. W języku greckim to wyrażenie oznacza raczej, że ” słowonarodziło się jako ciało”, co jest jeszcze bardziej niezwykłymstwierdzeniem.

Pomyślmy o tym przez chwilę. Odwieczny Bóg rodzi się jako małe niemowlę!

Wyrażenie: słowo stało się „ciałem” oznacza to samo co „stało sięczłowiekiem”. Jest to hebraizm. Tak mówili Żydzi, a Jan był przecieżIzraelitą.

Drugie stwierdzenie, o tym, że „słowo zamieszkało wśród nas” ,dosłownie znaczy: ” rozbiło namiot pośród nas”. Pamiętamy, że w czasiewędrówki przez pustynię Bóg w chwale zamieszkiwał wśród swego ludu wNamiocie Spotkania, w Miejscu Najświętszym Przybytku, pośrodku obozu.Bóg zamieszkał w ludzkim ciele, jak w maleńkim namiocie, by przebywaćposród nas. Tu może pojawić się pytanie: ” skoro Bóg zamieszkał wciele, musiał dokonać samoograniczenia”?

Trzecie stwierdzenie: ” był pełen łaski i prawdy” odpowiada na topytanie. Patrząc na Jezusa, widzimy chwałę , chwałę, jaką Jednorodzonyotrzymał od swego Ojca. W Jezusie dostrzegamy chwałę Boga, i pełnięBożej łaski i prawdy.

Izraelici mogli oglądać chwałę Boga w obłoku unoszącym się nad Przybytkiem, my możemy oglądać Bożą chwałę w Chrystusie.

Bóg stał się człowiekiem. To największy fenomen wszechczasów.

W Chrystusie doczesność spotyka się z wiecznością!

1. Na początku było Słowo... [SŁOWO jest na pierwszym miejscu - jest moim największym Skarbem]
2. Wszystko przez Nie się stało, a bez Niego nic się nie stało... [To, co dzieje się w moim życiu, dzieje się dzięki SŁOWU]
3. W Nim było życie... [W SŁOWIE jest Życie Boga]
4. ...życie było światłością (...), a światłość w ciemności świeci i ciemność jej nie ogarnęła... [W SŁOWIE jest Światło, które rozświetla moją ciemność]
5. ...tym (...), którzy Je przyjęli, dało moc, aby się stali dziećmi Bożymi, tym, którzy wierzą w imię Jego... [Przyjmując i wierząc w SŁOWO, staję się Dzieckiem Boga]
6. Słowo stało się ciałem i zamieszkało wśród nas... [SŁOWO staje się widzialne w moim życiu (ciele) i żyje dzięki mnie!!!]
7. ...oglądaliśmy Jego chwałę... [W SŁOWIE jest Chwała Boga - Pan jest uwielbiony]
8. Z Jego pełności wszyscyśmy otrzymali - łaskę po łasce... [W SŁOWIE jest pełnia Bożych darów]
9. łaska i prawda przyszły przez Jezusa Chrystusa... [SŁOWO kryje w sobie obecność Boga Miłości i Prawdy]
10. Boga nikt nigdy nie widział, Ten Jednorodzony Bóg, który jest w łonie Ojca, /o Nim/ pouczył. [SŁOWO jest najdoskonalszym Obrazem (Wyrazem) Boga]

Jezus jest Bogiem PONIEWAŻ jest Synem Boga. Dzieci po swych rodzicach dziedziczą swą naturę. Synowie i córki ludzi są również osobami ludzkimi, i cieszą się pełnią godności i praw swych rodziców. Podobnie Chrystus, jako "monogenes" - jednorodzony, jedyny zrodzony w odróżnieniu od reszty istnienia, która przez Boga została stworzona (stąd w nicejsko-konstantynopolitańskim wyznaniu wiary mówimy o Jezusie: zrodzony a nie stworzony) - otrzymuje od swego Ojca boską naturę. Tak właśnie mówi o Chrystusie Ewangelia Jana: "Jednorodzony Bóg będący w łonie Ojca" (J 1,18). Zauważmy że wzmianka o "łonie" do relacji między Bogiem a Jezusem wprowadza również rys macierzyństwa.

Chrystus zawsze pozostaje w łonie Boga: "Ja i Ojciec jedno jesteśmy" (J 10,30). On czyni widzialnym swego rodzica, którego nikt nigdy nie widział (J 1, 18). "Kto mnie widział, widział Ojca" - mówi Jezus. Patrząc na mistrza z Nazaretu, pochylającego się nad chorymi i przygarniającego grzeszników, widzimy oblicze kochającego Ojca, który wybiega na spotkanie swego marnotrawnego syna (Łk 15, 11-32). Jak pisał Marcin Luter "nie moglibyśmy nigdy przyjść do poznania przychylności i łaski Ojca, gdyby nie Chrystus Pan, który jest zwierciadłem ojcowskiego serca". Jezus czyni tylko to, czego nauczył się od swego rodzica:

«Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Syn nie mógłby niczego czynić sam od siebie, gdyby nie widział Ojca czyniącego. Albowiem to samo, co On czyni, podobnie i Syn czyni. Ojciec bowiem miłuje Syna i ukazuje Mu to wszystko, co On sam czyni, i jeszcze większe dzieła ukaże Mu, abyście się dziwili. Albowiem jak Ojciec wskrzesza umarłych i ożywia, tak również i Syn ożywia tych, których chce. (...) Ja sam z siebie nic czynić nie mogę" (J 5,19-21.30).

W swym istnieniu i działaniu Syn Boży i Jego Ojciec zachowują jedność, są tym samym jedynym Bogiem. Choć różni to w miłości Ducha Świętego są jedną i tą samą boskością. Dlatego też bez obaw możemy wyznawać, że Jezus Chrystus jest jedynym Bogiem - bo w Nim "zamieszkała cała pełnia boskości" (Kol 1, 19).

http://www.ekumenizm.pl/content/article ... 820279.htm

Wersety A

Izaj. 9:5 /Proroctwo dotyczące narodzin Jezusa/

5. Albowiem dziecię narodziło się nam, syn jest nam dany i spocznie władza na jego ramieniu, i nazwą go: Cudowny Doradca, Bóg Mocny, Ojciec Odwieczny, Książę Pokoju.

Ew. Mateusza 1:23
23. Oto panna pocznie i porodzi syna, i nadadzą mu imię Immanuel, co się wykłada: Bóg z nami.

Filip. 2:5-8
5. Takiego bądźcie względem siebie usposobienia, jakie było w Chrystusie Jezusie,
6. Który chociaż był w postaci Bożej, nie upierał się zachłannie przy tym, aby być równym Bogu,
7. Lecz wyparł się samego siebie, przyjął postać sługi i stał się podobny ludziom; a okazawszy się z postawy człowiekiem,
8. Uniżył samego siebie i był posłuszny aż do śmierci, i to do śmierci krzyżowej.

Hebr. 1:2-9 (Zobacz szczególnie werset 8 i 9 gdzie Jezus nazwany jest wprost Bogiem)

2. Ostatnio, u kresu tych dni, przemówił do nas przez Syna, którego ustanowił dziedzicem wszechrzeczy, przez którego także wszechświat stworzył.
3. On, który jest odblaskiem chwały i odbiciem jego istoty i podtrzymuje wszystko słowem swojej mocy, dokonawszy oczyszczenia z grzechów, zasiadł po prawicy majestatu na wysokościach
4. I stał się o tyle możniejszym od aniołów, o ile znamienitsze od nich odziedziczył imię.
5. Do którego bowiem z aniołów powiedział kiedykolwiek: Tyś jest Synem moim, Jam cię dziś zrodził? I znowu: Ja mu będę ojcem, a on będzie mi synem?
6. I znowu, kiedy wprowadza Pierworodnego na świat, mówi: Niechże mu oddają pokłon wszyscy aniołowie Boży.
7. O aniołach wprawdzie mówi: Aniołów swych czyni On wichrami, A sługi swoje płomieniami ognia;

8. Lecz do Syna: Tron twój, o Boże, na wieki wieków, Berłem sprawiedliwym berło Królestwa twego.
9. Umiłowałeś sprawiedliwość, a znienawidziłeś nieprawość: Dlatego namaścił cię, o Boże, Bóg twój olejkiem wesela jak żadnego z towarzyszy twoich.

Rzymian. 8:9 /"duch Boży" równoznaczne z "Duch Chrystusowy" – użyte zamiennie/
9. Ale wy nie jesteście w ciele, lecz w Duchu, jeśli tylko Duch Boży mieszka w was. Jeśli zaś kto nie ma Ducha Chrystusowego, ten nie jest jego.

Mar. 2:4-7
4. A gdy z powodu tłumu nie mogli do niego się zbliżyć, zdjęli dach nad miejscem, gdzie był, i przez otwór spuścili łoże, na którym leżał paralityk.
5. A Jezus, ujrzawszy wiarę ich, rzekł paralitykowi: Synu, odpuszczone są grzechy twoje.
6. A byli tam niektórzy z uczonych w Piśmie; ci siedzieli i rozważali w sercach swoich:
7. Czemuż ten tak mówi? On bluźni. Któż może grzechy odpuszczać oprócz jednego, Boga?

(Jak wiemy Jezus nigdy nie zbluźnił bo był bez grzechu, a więc druga alternatywa jest taka, że miał prawo to powiedzieć, bo był Bogiem w ciele)

Ew. Jana 10:33
32. Odrzekł im Jezus: Ukazałem wam wiele dobrych uczynków z mocy Ojca mego; za który z tych uczynków kamienujecie mnie?
33. Odpowiedzieli mu Żydzi, mówiąc: Nie kamienujemy cię za dobry uczynek, ale za bluźnierstwo i za to, że Ty, będąc człowiekiem, czynisz siebie Bogiem.

Mar. 5:1-20 (zobacz szczególnie wersety 19 i 20)
1. I przybyli na drugi brzeg morza, do krainy Gerazeńczyków.
2. A gdy wychodził z łodzi, oto wybiegł z grobów naprzeciw niego opętany przez ducha nieczystego człowiek,
3. Który mieszkał w grobowcach, i nikt nie mógł go nawet łańcuchami związać,
(...)
6. I ujrzawszy Jezusa z daleka, przybiegł i złożył mu pokłon.
7. I wołając wielkim głosem, rzekł: Co ja mam z tobą, Jezusie, Synu Boga Najwyższego? Zaklinam cię na Boga, żebyś mię nie dręczył.
8. Albowiem powiedział mu: Wyjdź, duchu nieczysty, z tego człowieka!
(...)
18. A gdy wstępował do łodzi, prosił go ten, który był opętany, aby mógł pozostać przy nim.
19. Lecz On nie zezwolił mu, ale mu rzekł: Idź do domu swego, do swoich, i oznajmij im, jak wielkie rzeczy PAN /w innych księgach użyto słowa Bóg zamiast Pan/ ci uczynił i jak się nad tobą zmiłował.
20. Odszedł więc i począł opowiadać w Dziesięciogrodziu, jak wielkie rzeczy uczynił mu JEZUS; a wszyscy się zdumiewali.

Jan 8,58
Odpowiedział im Jezus: Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam, pierwej niż Abraham był, Jam jest. [A więc czy Jezus był człowiekiem? Nie. Aniołem też nie o czym mówi fragment z Hebrajczyków 1.7]

Jan 10,30
Ja i Ojciec jedno jesteśmy.

Jan 10,37-38
Jeśli nie wykonuję dzieła Ojca mojego, nie wierzcie mi; Jeśli zaś wykonuję, to choćbyście mi nie wierzyli, wierzcie uczynkom, abyście poznali i wiedzieli, że we mnie jest Ojciec, a Ja w Ojcu.

Jan 18,5-6
Odpowiedzieli mu: Jezusa Nazareńskiego. Rzekł do nich Jezus: Ja jestem. A stał z nimi i Judasz, który go wydał. Gdy więc im rzekł: Ja jestem, cofnęli się i padli na ziemię. ["Ja jestem" - imię Boga które objawił w Starym Testamencie; patrz Izajasza 52.6]

Kol. 2,8-10
Baczcie, aby was kto nie sprowadził na manowce filozofią i czczym urojeniem, opartym na podaniach ludzkich i na żywiołach świata, a nie na Chrystusie; Gdyż w nim mieszka cieleśnie cała pełnia boskości I macie pełnię w nim; On jest głową wszelkiej nadziemskiej władzy i zwierzchności,

Hebr. 1,7-8
O aniołach wprawdzie mówi: Aniołów swych czyni On wichrami, A sługi swoje płomieniami ognia; Lecz do Syna: Tron twój, o Boże, na wieki wieków, Berłem sprawiedliwym berło Królestwa twego.

Obj. 1,7-8
[o powtórnym przyjściu Jezusa]

Oto przychodzi wśród obłoków, i ujrzy go wszelkie oko, a także ci, którzy go przebili, i będą biadać nad nim wszystkie plemiona ziemi. Tak jest! Amen. Jam jest alfa i omega [początek i koniec], mówi Pan, Bóg, Ten, który jest i który był, i który ma przyjść, Wszechmogący.

[„Bóg, który ma przyjść” Jak wiemy to Jezus w czasach ostatecznym ma przyjść na Ziemie, nazywa się to powtórne przyjście Jezusa i jest zapowiedziane przez Biblię.]

Obj. 22:12-16 [Wypowiedź Jezusa w widzeniu Jana. Zobacz szczególnie werset: 13 i 16]
12. Oto przyjdę wkrótce, a zapłata moja jest ze mną, by oddać każdemu według jego uczynku.
13. Ja jestem alfa i omega, pierwszy i ostatni, początek i koniec.
14. Błogosławieni, którzy piorą swoje szaty, aby mieli prawo do drzewa żywota i mogli wejść przez bramy do miasta.
15. Na zewnątrz są psy i czarownicy, i wszetecznicy, i zabójcy, i bałwochwalcy, i wszyscy, którzy miłują kłamstwo i czynią je,
16. Ja, Jezus, wysłałem anioła mego, by poświadczył wam to w zborach, Jam jest korzeń i ród Dawidowy, gwiazda jasna poranna. /”Ja Jezus.... Ja jestem alfa i omega. Czyż może być to ujęte w bardziej oczywisty sposób. Ja Jezus jestem początkiem i końcem.”/

Obj. 1,17-18
[Widzenie Jezusa przez Jana]

Toteż gdy go ujrzałem, padłem do nóg jego jakby umarły. On zaś położył na mnie swoją prawicę i rzekł: Nie lękaj się, Jam jest pierwszy i ostatni, I żyjący. Byłem umarły, lecz oto żyję na wieki wieków i mam klucze śmierci i piekła. [Pierwszy i ostatni, alfa i omega to określenie BOGA. Człowiek lub anioł nie byłby pierwszy i ostatni.]

Obj. 21:6-7 [Ciąg dalszy widzenia]
6. I rzekł do mnie: Stało się. Jam jest alfa i omega, początek i koniec. Ja pragnącemu dam darmo ze źródła

Obj. 21:6-7 [Ciąg dalszy widzenia]
6. I rzekł do mnie: Stało się. Jam jest alfa i omega, początek i koniec. Ja pragnącemu dam darmo ze źródła wody żywota.
7. Zwycięzca odziedziczy to wszystko, i będę mu Bogiem, a on będzie mi synem.
/O wodzie żywej mówił Jezus, dokładnie w ten sam sposób patrz: Ew. Jana 4.10; Ew. Jana 7.38/

Jan. 20:28-29 [Jezus ukazuje się uczniom po zmartwychwstaniu, udowadnia niedowierzającemu Tomaszowi kim jest]
28. Odpowiedział Tomasz i rzekł mu: Pan mój i Bóg mój.
29. Rzekł mu Jezus: Że mnie ujrzałeś, uwierzyłeś; błogosławieni, którzy nie widzieli, a uwierzyli.

Wszystkie te fragmenty potwierdzają rzecz logiczną i oczywistą, że Jezus jest Bogiem który uniżył się i stał się człowiekiem (Filip. 2:5-8). Syn człowieka jest człowiekiem, potomek ptaka jest ptakiem a psa – psem. Syn Boga Najwyższego jest Bogiem. Nie jest jedynie człowiekiem (wtedy miałby ojca człowieka a jak wiemy Jezus go nie miał) i nie jest aniołem (mówi o tym fragment w Hebr. 1,7-8)

Wersety B

KTO JEST BOGIEM WSZECHMOCNYM ? - JEZUS NIE JEST BOGIEM WSZECHMOCNYM (Psalm 90:2) Zanim się narodziły góry, nim zacząłeś jakby w bólach porodowych wydawać ziemię i żyzną krainę, już od czasu niezmierzonego po czas niezmierzony ty jesteś Bogiem.
(Psalm 83:18) aby wiedziano, że ty, który masz na imię Jehowa, ty sam jesteś Najwyższym nad całą ziemią.
(Izajasza 42:8) Jam jest Jehowa. To jest moje imię; i chwały mojej nie oddam nikomu innemu ani mej sławy rytym wizerunkom.
(Izajasza 44:6) Oto, co rzekł Jehowa, Król Izraela i jego Wykupiciel, Jehowa Zastępów: ‚Ja jestem pierwszy i ja jestem ostatni, a oprócz mnie nie ma Boga.
(Micheasza 5:4) „I powstanie, i będzie pasł w sile Jehowy, w dostojeństwie imienia Jehowy, swego Boga. I na pewno będą mieszkać, gdyż on będzie wielki aż po krańce ziemi.
(Mateusza 16:15-16) Powiedział im: A wy jak mówicie, kim jestem? 16 Odpowiadając, Szymon Piotr rzekł: Tyś jest Chrystus, Syn Boga żywego.
(Mateusza 20:23) On im powiedział: Kielich mój istotnie będziecie pić, ale to zasiadanie po mej prawicy i po mej lewicy nie moją jest rzeczą, abym mógł je dać, lecz należy ono do tych, dla których zostało przygotowane przez mojego Ojca.
(Mateusza 27:46) Około godziny dziewiątej Jezus zawołał donośnym głosem, mówiąc: Eli, Eli, lama sabachtani, to jest: Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił.
(Marka 13:32) O dniu owym lub godzinie nie wie nikt — ani aniołowie w niebie, ani Syn, tylko Ojciec.
(Marka 15:34) A o godzinie dziewiątej Jezus zawołał donośnym głosem: Eli, Eli, lama sabachtani, co w tłumaczeniu znaczy: Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił.
(Łukasza 4:7-8) Jeśli więc ty oddasz mi cześć przed moim obliczem, wszystko to będzie twoje. 8 Jezus, odpowiadając, rzekł do niego: Jest napisane: Jehowę, twego Boga, masz czcić i tylko dla niego masz pełnić świętą służbę.
(Łukasza 6:12) W owych dniach odszedł na górę, by się modlić, i spędził całą noc na modlitwie do Boga.
(Łukasza 9:18) Później, gdy sam się modlił, zeszli się do niego uczniowie, a on ich zapytał, mówiąc: Jak mówią tłumy, kim jestem?
(Łukasza 9:20) Wtedy powiedział im:A wy jak mówicie, kim jestem? Piotr, odpowiadając, rzekł: Chrystusem Bożym.
(Łukasza 22:42) mówiąc: Ojcze, jeśli chcesz, zabierz ten kielich ode mnie. Jednakże nie moja wola, lecz twoja niech się dzieje.
(Jana 14:28) Słyszeliście, że wam powiedziałem: Odchodzę i znowu przyjdę do was. Gdybyście mnie miłowali, radowalibyście się, że idę do Ojca, gdyż Ojciec jest większy niż ja.
(Jana 17:3) To znaczy życie wieczne: ich poznawanie ciebie, jedynego prawdziwego Boga, oraz tego, któregoś posłał, Jezusa Chrystusa.
(Jana 20:17) Jezus powiedział jej: Przestań się mnie kurczowo trzymać. Jeszcze bowiem nie wstąpiłem do Ojca. Ale idź do moich braci i powiedz im: Wstępuję do Ojca mego i Ojca waszego oraz do Boga mego i Boga waszego.
(Jana 20:31) Ale te zostały zapisane, abyście uwierzyli, że Jezus jest Chrystusem, Synem Bożym, i abyście dzięki wierze mieli życie za sprawą jego imienia.
(1 Koryntian 8:6) dla nas wszakże jest jeden Bóg, Ojciec, z którego jest wszystko, a my dla niego; i jeden jest Pan, Jezus Chrystus, przez którego jest wszystko i my przez niego.
(1 Koryntian 11:3) Ale chcę, byście wiedzieli, że głową każdego mężczyzny jest Chrystus, a głową kobiety jest mężczyzna, a głową Chrystusa jest Bóg.
(1 Koryntian 15:24) Następnie — koniec, gdy przekaże królestwo swemu Bogu i Ojcu, obróciwszy wniwecz wszelki rząd oraz wszelką władzę i moc.
(1 Koryntian 15:27-28) Albowiem Bóg „podporządkował wszystko pod jego stopy”. Ale gdy mówi, iż ?wszystko zostało podporządkowane’, jest oczywiste, że z wyjątkiem tego, który mu wszystko podporządkował. 28 A gdy już wszystko będzie mu podporządkowane, wtedy również sam Syn podporządkuje się temu, który mu wszystko podporządkował, tak by Bóg był wszystkim dla każdego.
(2 Koryntian 1:3,4) Błogosławiony niech będzie Bóg i Ojciec naszego Pana, Jezusa Chrystusa, Ojciec tkliwych zmiłowań i Bóg wszelkiego pocieszenia, 4 który nas pociesza we wszelkim naszym ucisku, abyśmy tych, co są w jakimkolwiek ucisku, mogli pocieszać tym pocieszeniem, którym sami jesteśmy pocieszani przez Boga.
(2 Koryntian 11:30-31) Jeżeli trzeba się chlubić, to będę się chlubił tym, co ma związek z moją słabością. 31 Bóg i Ojciec Pana Jezusa — Ten, który ma być wysławiany na wieki — wie, iż nie kłamię.
(Galatów 1:1-4) Paweł, apostoł nie od ludzi ani nie przez człowieka, lecz przez Jezusa Chrystusa oraz Boga, Ojca, który go wskrzesił z martwych, 2 i wszyscy bracia ze mną — do zborów w Galacji: 3 Życzliwość niezasłużona i pokój wam od Boga, naszego Ojca, i od Pana Jezusa Chrystusa. 4 On dał samego siebie za nasze grzechy, żeby nas wyzwolić z obecnego niegodziwego systemu rzeczy, zgodnie z wolą naszego Boga i Ojca,
(Efezjan 1:17) aby Bóg naszego Pana, Jezusa Chrystusa, Ojciec chwały, dał wam ducha mądrości i objawienia w dokładnym poznaniu go;
(Efezjan 4:6) jeden Bóg i Ojciec wszystkich, który jest ponad wszystkimi i przez wszystkich, i we wszystkich.
(Filipian 1:2) Życzliwość niezasłużona i pokój wam od Boga, naszego Ojca, i od Pana Jezusa Chrystusa.
(Kolosan 1:15) On jest obrazem niewidzialnego Boga, pierworodnym wszelkiego stworzenia;
(Hebrajczyków 13:15) Przez niego zawsze składajmy Bogu ofiarę wysławiania, to jest owoc warg publicznie wyznających jego imię.
(1 Piotra 1:3) Błogosławiony niech będzie Bóg i Ojciec naszego Pana, Jezusa Chrystusa, gdyż stosownie do swego wielkiego miłosierdzia dał nam — przez zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa spośród umarłych — nowe zrodzenie do żywej nadziei,
(Judy 24-25) A temu, który jest w stanie was ustrzec od upadku i stawić jako nieskalanych wobec swej chwały z wielką radością, 25 jedynemu Bogu, naszemu Wybawcy, przez Jezusa Chrystusa, naszego Pana, niech będzie chwała, majestat, potęga i władza od całej minionej wieczności i teraz, i na całą wieczność. Amen.
(1 Jana 5:20) My zaś wiemy, że Syn Boży przyszedł i obdarzył nas zdolnością umysłu, żebyśmy mogli poznać prawdziwego. I jesteśmy w jedności z tym prawdziwym poprzez jego Syna, Jezusa Chrystusa. To jest prawdziwy Bóg i życie wieczne.
(Objawienie 3:2) Stań się czujny i umocnij to, co pozostało, a było bliskie śmierci, bo nie stwierdziłem, by twe uczynki były w pełni dokonane przed moim Bogiem.
(Objawienie 3:12) Zwyciężającego uczynię filarem w świątyni Boga mojego i na pewno już z niej nie wyjdzie, i napiszę na nim imię Boga mojego i imię miasta Boga mojego, nowej Jerozolimy, która zstępuje z nieba od Boga mojego, i nowe imię moje.
(Objawienie 4:11) Godzien jesteś, Jehowo, Boże nasz, przyjąć chwałę i szacunek, i moc, ponieważ tyś stworzył wszystko i z twojej woli wszystko zaistniało i zostało stworzone.

David77 · Post autor: **David77** » 15 sty 2014, 20:19

tabasz,

1. Bóg Ojciec jest nazwany Bogiem (gr. ‘theos’) zarówno z rodzajnikiem:

J 1:1 Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga, i Bogiem było Słowo.(BT)
en archE En ho logos kai ho logos En pros ton theon kai theos En ho logos

jak i bez rodzajnika:

Mr 12:27 Nie jest On Bogiem umarłych, lecz żywych. Jesteście w wielkim błędzie.
ouk estin __ theos nekrOn alla zOntOn polu planasthe (w miejscu podkreślenia brak jest rodzajnika ‘ho’)

Przedstawiona przez ciebie cała argumentacja jet bardzo mizerna , otóż skopiowałeś jedynie to co pisze J . Lewandowski . W podręcznikach poświęconych gramatyce greki Koine są przedstawione reguły w jakich przypadkach jest uzasadnione życie rodzajnika a w jakich użycie rodzajnika nie jest wymagane .

Co ciekawe Lewandowski właśnie podaje te przypadki gdzie opuszczenie rodzajnika jest uzasadniane regułą , wykazując w ten sposób brak elementarnej wiedzy

.

Polecam takie publikacje jak :

Elementy Składniowe Biblijnego Języka Greckiego M. Zerwik .Str 60 ,61
Rodzajnik

Hellenika Glotta Podręcznik do nauki języka greckiego Str. 27 .

Ks .Krzysztof Bardzki Język grecki Nowego Testamentu .Str 8

Grzegorz Szamocki .Greka Nowego Testamentu str 107,108

Krótko odnoście Ew Jan 1:1 Rozstrzygającym autorytetem w kwestii zrozumienie jest

Orygenes gdzie stwierdza :

"Następnie zwróćmy uwagę na użycie przez Jana rodzajnika w tych zdaniach. Nie pisze on w nich nieuważnie, ani nie jest też nieobeznany z subtelnościami języka greckiego. W niektórych przypadkach używa rodzajnika a w niektórych pomija go. Umieszcza rodzajnik przed 'Logos' lecz do imienia Boga dodaje go tylko czasami. Używa rodzajnika w przypadku gdy tytuł Boga odnosi się do niestworzonej przyczyny wszystkich rzeczy, jednakże pomija go gdy Bogiem nazwany jest Logos"
Jan, jako człowiek doskonale znający ścisłość wysłowienia języka greckiego, z wielką starannością w jednym miejscu używał rodzajników, w innym je opuszczał: przy wyrazie «Słowo» (Logos) stawiał rodzajnik ho, natomiast przy nazwie «Bóg» (theos) albo używał rodzajnika, albo go pomijał. Otóż stawia rodzajnik wtedy, gdy nazwanie «Bóg» odnosi się do niezrodzonej przyczyny wszechrzeczy, opuszcza rodzajnik natomiast wówczas, kiedy Słowo nazywa Bogiem. A jak w tych ustępach «Bóg» (z rodzajnikiem: ho theos) różni się od «Bóstwa» (bez rodzajnika: theos), tak samo chyba «Słowo» (z rodzajnikiem: ho logos) może różnić się od «Słowa» (bez rodzajnika: logos). Jak bowiem Bóg najwyższy jest Bogiem (ho theos), a nie po prostu Bóstwem (theos), tak też źródło rozumu w każdej istocie rozumniej jest «Słowem» (ho logos), podczas gdy rozum znajdujący się w każdym bycie nie może zgodnie ze słusznością nosić nazwy podobnej do pierwszego rozumu i zwać się Słowem” (Komentarz do Ewangelii św. Jana, II, 2,13-15).

kodak27 · Post autor: **kodak27** » 15 sty 2014, 20:42

Kefaz to nie jest logiczne co podajesz: "Jako Słowo, czyli Rzecznik Boży.
Jezus był pierwszym stworzeniem Boga, dlatego można powiedzieć że Słowo (Jezus)"było u Boga"
Ponieważ Słowo - Rzecznik był w swym bycie przedludzkim potężną osobą duchową, a nie jakąś rzeczą..., faktycznie ktoś kto tłumaczył z oryginałów celowo zastosował taki manewr aby pasowało to do doktryny dogmatu 'Trójcy'. Jezus nie - "było" lecz był u Boga, jak ktoś kto jest u kogoś np. u prezydenta rzecznik prasowy na audiencji! Reszta to sama filozofia prowadząca w ślepy zaułek. Po swym zmartwychwstaniu Jezus otrzymał ciało duchowe do nieśmiertelnego życia u boku swego Ojca w niebie. Jeśli się mylę, błądzić rzeczą ludzką, proszę o logiczne skorygowanie