Forum biblijne Strona Główna Forum biblijne
FORUM ZOSTAŁO PRZENIESIONE. ZAPRASZAMY www.biblia.webd.pl

FAQFAQ  SzukajSzukaj  UżytkownicyUżytkownicy  GrupyGrupy
RejestracjaRejestracja  ZalogujZaloguj  DownloadDownload

Poprzedni temat «» Następny temat
PIERWSZY KOŚCIÓŁ PROTESTANCKI
Autor Wiadomość
.Cyprian. 


Pomógł: 87 razy
Dołączył: 26 Lut 2012
Posty: 1317
Wysłany: 2018-10-17, 17:36   

Paszko napisał/a:
.Cyprian. napisał/a:
nagonka na Pawła to nie znak naszych czasów, bo działa się już dawno, dawno temu. Czyli nic się nie zmieniło. Do tej pory myślałem, bo nie znałem tych pism, że ten biblizm antybliblijny to wynalazek naszych czasów. Jak widać - myliłem się.


Dla judeochrześcijan Paweł był heretykiem, więc to pewnie od nich pochodzi tradycja dla niego nieprzychylna:

Ludzie owi, co więcej, uznawali, iż konieczne jest odrzucenie wszystkich listów Apostoła, którego nazywają "odstępcą od Prawa", używali zaś jedynie tak zwanej "Ewangelii według Hebrajczyków", pozostałym niewielkie przypisując znaczenie. Szabat i całą resztę nakazów zachowywali tak jak Żydzi, jednocześnie świętując - jak i my - Dzień Pański jako pamiątkę zmartwychwstania Zbawcy. (Euzebiusz, "Historia kościelna" rozdz. 27) - to samo u Ireneusza, "Przeciw herezjom", ks. I rozdz. 26, z tym, że podaje on, iż owa jedyna ewangelia nosi nazwę "według Mateusza".


Tylko, co oznacza samo sformułowanie "judeochrześcijanie" i jak je w szerokim aspekcie rozumieć? Nie sądzę, by wszyscy Hebrajczycy, którzy uwierzyli w Chrystusa Jezusa, Pana Naszego, nazywali Pawła Apostoła odstępcą od Prawa. Tak, jak i dzisiaj, tak wtedy, powstawały jakieś sekty i miały takie pomysły.

Tak, jak spojrzałem, to widać, że Euzebiusz o takich sektach mówił właśnie. Tekst, który przytoczyłeś traktuje o Ebionitach i im podobnych. Byli jednak przecież i tacy:

wiki o Ebionitach napisał/a:

...
Justyn rozróżnia tam judeochrześcijan, którzy przestrzegają Prawa Mojżeszowego, ale nie nakazują czynić tego innym, od tych, którzy wymagali jego przestrzegania od wszystkich, uważanych przez Justyna za heretyków.
...
_________________
Jestem na forum. Nie nauczam, bo jeszcze mało wiem.
Nie nauczam, tylko dyskutuję.
 
 
Paszko


Wyznanie: KRK
Pomógł: 37 razy
Dołączył: 31 Maj 2016
Posty: 453
Wysłany: 2018-10-17, 23:36   

.Cyprian. napisał/a:

Tylko, co oznacza samo sformułowanie "judeochrześcijanie" i jak je w szerokim aspekcie rozumieć? Nie sądzę, by wszyscy Hebrajczycy, którzy uwierzyli w Chrystusa Jezusa, Pana Naszego, nazywali Pawła Apostoła odstępcą od Prawa. Tak, jak i dzisiaj, tak wtedy, powstawały jakieś sekty i miały takie pomysły.

Pytanie jakie pomysły na temat Pawła miał Jakub, skoro w Dz 21 mówi się o tym, że wysłał on list do Żydów w diasporze, w którym krytykował nauczanie Pawła o nie zachowywaniu żydowskich zwyczajów.

W przeciwieństwie do mnie zakładasz, że przekaz o pobiciu Jakuba przez Szawła jest kłamliwy - ale właściwie dlaczego? Przekaz ten jest zgodny ze wszystkim, co na temat Szawła podaje kanon - Szaweł przyzwalał na mordowanie chrześcijan (Dz 8,1), wyrządzał "dużo złego" (Dz 9:13) "gwałtownie występował przeciw imieniu Jezusa" (Dz 26,9) i chciał "zniszczyć Kościół Boży" (Ga 1,13). Wszystko to jest zgodne z tym, co o Szawle wyczytujemy z Recognitiones, przy czym nie mówi się tam o Pawle po nawróceniu - lecz przed. W związku z tym judeochrześcijańskie fragmenty Recognitiones uderzają w Pawła nie bardziej niż kanon wali w Jakuba: "Bo nawet Jego bracia nie wierzyli w Niego" (Jn 7,5).

Dla mnie osobiście Jakubowe fragmenty Recognitiones, "Ewangelii Hebrajczyków" (za Hieronimem) oraz "Ewangelii Tomasza" (logion 12) ładnie pokazują, jak wyglądałby kanon, gdyby nie wybuchła wojna żydowska i centrum chrześcijańskiego świata pozostałoby w mieście tak silnie związanym z życiem i duchowością Jezusa Mesjasza.

.Cyprian. napisał/a:

Tak, jak spojrzałem, to widać, że Euzebiusz o takich sektach mówił właśnie. Tekst, który przytoczyłeś traktuje o Ebionitach i im podobnych. Byli jednak przecież i tacy:

wiki o Ebionitach napisał/a:


...
Justyn rozróżnia tam judeochrześcijan, którzy przestrzegają Prawa Mojżeszowego, ale nie nakazują czynić tego innym, od tych, którzy wymagali jego przestrzegania od wszystkich, uważanych przez Justyna za heretyków.
...


Możliwe, że byli i tacy, tylko że Justyn w swym "Dialogu" agitował Żydów i trudno powiedzieć, czy w tym przypadku nie miał na myśli grupy czysto hipotetycznej:


Jeśli jednak ktoś z powodu słabości umysłu pragnie przestrzegać tych zwyczajów przekazanych przez Mojżesza, w których upatruje źródła swej prawości, a o których my sądzimy, że zostały nadane ze względu na zatwardziałość ludzkich serc, jednak swą nadzieję pokłada wciąż w Chrystusie i w wypełnianiu odwiecznych i naturalnych dzieł prawości i pobożności, a w dodatku chce żyć wraz z Chrześcijanami i wierzącymi, jak to wcześniej powiedziałem, nie nakłaniając ich do obrzezania się podobnie jak on, ani do przestrzegania szabatów, czy obchodzenia jakichś innych uroczystości, w takim wypadku sądzę, że powinniśmy takiego przyłączyć do siebie i zjednoczyć się z nim we wszystkim, tak jak z krewnym i bratem.
_________________
ΛΕΓΕΙ ΙΗΣΟΥΣ ΟΥΚ ΕΣΤΙΝ ΤΕΘΑΜΜΕ
ΝΟΝ Ο ΟΥΚ ΕΓΕΡΘΗΣΕΤΑΙ
 
 
Jachu 
cichy,pokorny

Pomógł: 445 razy
Wiek: 91
Dołączył: 09 Lis 2008
Posty: 10727
Skąd: Śląsk
Wysłany: 2019-01-09, 20:18   

http://www.nastrazy.pl/dr.../sprzedanie.htm
_________________
(36) Ale powiadam wam, iż z każdego słowa próżnego, które by mówili ludzie, dadzą z niego liczbę w dzień sądny; (37) Albowiem z mów twoich będziesz usprawiedliwiony, i z mów twoich będziesz osądzony. Ew. Mat.12 rozdz.
 
 
George 


Wyznanie: NAZAREJCZYK
Pomógł: 23 razy
Dołączył: 02 Paź 2014
Posty: 1465
Wysłany: 2019-02-14, 17:41   

Paszko napisał/a:
.Cyprian. napisał/a:

Tylko, co oznacza samo sformułowanie "judeochrześcijanie" i jak je w szerokim aspekcie rozumieć? Nie sądzę, by wszyscy Hebrajczycy, którzy uwierzyli w Chrystusa Jezusa, Pana Naszego, nazywali Pawła Apostoła odstępcą od Prawa. Tak, jak i dzisiaj, tak wtedy, powstawały jakieś sekty i miały takie pomysły.

Pytanie jakie pomysły na temat Pawła miał Jakub, skoro w Dz 21 mówi się o tym, że wysłał on list do Żydów w diasporze, w którym krytykował nauczanie Pawła o nie zachowywaniu żydowskich zwyczajów.

W przeciwieństwie do mnie zakładasz, że przekaz o pobiciu Jakuba przez Szawła jest kłamliwy - ale właściwie dlaczego? Przekaz ten jest zgodny ze wszystkim, co na temat Szawła podaje kanon - Szaweł przyzwalał na mordowanie chrześcijan (Dz 8,1), wyrządzał "dużo złego" (Dz 9:13) "gwałtownie występował przeciw imieniu Jezusa" (Dz 26,9) i chciał "zniszczyć Kościół Boży" (Ga 1,13). Wszystko to jest zgodne z tym, co o Szawle wyczytujemy z Recognitiones, przy czym nie mówi się tam o Pawle po nawróceniu - lecz przed. W związku z tym judeochrześcijańskie fragmenty Recognitiones uderzają w Pawła nie bardziej niż kanon wali w Jakuba: "Bo nawet Jego bracia nie wierzyli w Niego" (Jn 7,5).

Dla mnie osobiście Jakubowe fragmenty Recognitiones, "Ewangelii Hebrajczyków" (za Hieronimem) oraz "Ewangelii Tomasza" (logion 12) ładnie pokazują, jak wyglądałby kanon, gdyby nie wybuchła wojna żydowska i centrum chrześcijańskiego świata pozostałoby w mieście tak silnie związanym z życiem i duchowością Jezusa Mesjasza.

.Cyprian. napisał/a:

Tak, jak spojrzałem, to widać, że Euzebiusz o takich sektach mówił właśnie. Tekst, który przytoczyłeś traktuje o Ebionitach i im podobnych. Byli jednak przecież i tacy:

wiki o Ebionitach napisał/a:


...
Justyn rozróżnia tam judeochrześcijan, którzy przestrzegają Prawa Mojżeszowego, ale nie nakazują czynić tego innym, od tych, którzy wymagali jego przestrzegania od wszystkich, uważanych przez Justyna za heretyków.
...


Możliwe, że byli i tacy, tylko że Justyn w swym "Dialogu" agitował Żydów i trudno powiedzieć, czy w tym przypadku nie miał na myśli grupy czysto hipotetycznej:


Jeśli jednak ktoś z powodu słabości umysłu pragnie przestrzegać tych zwyczajów przekazanych przez Mojżesza, w których upatruje źródła swej prawości, a o których my sądzimy, że zostały nadane ze względu na zatwardziałość ludzkich serc, jednak swą nadzieję pokłada wciąż w Chrystusie i w wypełnianiu odwiecznych i naturalnych dzieł prawości i pobożności, a w dodatku chce żyć wraz z Chrześcijanami i wierzącymi, jak to wcześniej powiedziałem, nie nakłaniając ich do obrzezania się podobnie jak on, ani do przestrzegania szabatów, czy obchodzenia jakichś innych uroczystości, w takim wypadku sądzę, że powinniśmy takiego przyłączyć do siebie i zjednoczyć się z nim we wszystkim, tak jak z krewnym i bratem.


Pisząc:

„Dla mnie osobiście Jakubowe fragmenty Recognitiones, "Ewangelii Hebrajczyków" (za Hieronimem) ”

czy masz na myśli że 'Recognitiones' były częścią 'Ewangelii Hebrajczyków' (według Hieronima) ?
_________________
Błąd w Historii prowadzi do błędu w Doktrynie.

Kłamstwo może zmienić historię, ale tylko Prawda może zmienić Świat.

”Łatwiej jest oszukać człowieka, niż przekonać go, ze został oszukany"
Mark Twain
 
 
wuka 

Pomogła: 255 razy
Wiek: 66
Dołączyła: 25 Cze 2016
Posty: 4178
Wysłany: 2019-02-15, 10:50   

Mam sporo wątpliwości, co do osoby Pawła.
Jedna z nich to nazywanie go Apostołem. W Dz.Ap. mamy wyrażnie napisane kto zastąpił Judasza i do tej jedenastki został włączony Maciej. Paweł nie jest żadnym apostołem, co najwyżej nauczycielem, głosicielem.
Druga sprawa to samo jego nawrócenie na drodze do Damaszku. Wątpliwości budzi to, że nawet on sam, relacjonując to wydarzenie, przekazuje za każdym razem inaczej.
Pytanie się pojawia też takie: dlaczego Pan Jezus mówi do Pawła słowami greckich poetów.
Następna wątpliwość: po tym nawróceniu, Paweł znika na trzy lata. Kto go pouczał? Podobno Jezus, ale wiemy, że spotkał Go tylko raz, w tym widzeniu na drodze. Od kogo uczył się Paweł tego, co potem przekazywał podczas swoich podróży.
Naczelna teza, o którą protestanci opierają swoje wyznanie jest pawłowe: "łaską zbawieni jesteście..."itd.
Wiadomo, łaska istnieje od początku, wszystko jest z ąłski, ale nie tak nauczał Pan Jezus.
Czytając Ewangelie widzimy Jezusa w nieustannym działaniu. Zachęca też Apostołów do "czynienia".
Nakazuje też uważać na wypowiadane słowa: "Mt.12:36A powiadam wam, że z każdego nieużytecznego słowa, które ludzie wyrzekną, zdadzą sprawę w dzień sądu.
12:37Albowiem na podstawie słów twoich będziesz usprawiedliwiony i na podstawie słów twoich będziesz potępiony."
 
 
tola 


Pomogła: 36 razy
Dołączyła: 31 Maj 2017
Posty: 664
Wysłany: 2019-02-15, 21:29   

wuka napisał/a:
Cytat:
Mam sporo wątpliwości, co do osoby Pawła.
Jedna z nich to nazywanie go Apostołem.
W Dz.Ap. mamy wyrażnie napisane kto zastąpił Judasza i do tej jedenastki został włączony Maciej. Paweł nie jest żadnym apostołem, co najwyżej nauczycielem, głosicielem.


Masz watpliwości bo ktos ci zasiał czy ty zasiewasz ?
Nienazywa go apostołem a a nie mam podstaw by nie uznac ze Jeszua posłał Pawła
Mciej to Maciej Paweł nie zabrał mu miejsca .
Co to znaczy nie jest żadnym apostołem Co NAJWYZEJ ...nauczycielem ,głosicielem
a czego uczył czy uwazasz ze nauczyciel to cos ponizającego uwłaczasz mu bo masz watpliwości ?
Glosiciel i Nauczyciel to mój Pan Zbawiciel Jeszua Mesjasz- a dla ciebie CO NAWYZEJ.
SMUTNE.

Cytat:

Druga sprawa to samo jego nawrócenie na drodze do Damaszku. Wątpliwości budzi to, że nawet on sam, relacjonując to wydarzenie, przekazuje za każdym razem inaczej.

NO I CO ?
Cytat:

Pytanie się pojawia też takie: dlaczego Pan Jezus mówi do Pawła słowami greckich poetów.

przypomnij
Cytat:

Następna wątpliwość: po tym nawróceniu, Paweł znika na trzy lata. Kto go pouczał? Podobno Jezus, ale wiemy, że spotkał Go tylko raz, w tym widzeniu na drodze. Od kogo uczył się Paweł tego, co potem przekazywał podczas swoich podróży.


a to musisz ich wszystkich jednakowo potraktowac tych ze ST tez nie wiadomo kto ich uczył
;-)
Cytat:
Naczelna teza, o którą protestanci opierają swoje wyznanie jest pawłowe: "łaską zbawieni jesteście..."itd.
Wiadomo, łaska istnieje od początku, wszystko jest z ąłski, ale nie tak nauczał Pan Jezus.

A jak nauczał ze masz przyprowadzic duzo cielat na ofiare ?

Cytat:
Czytając Ewangelie widzimy Jezusa w nieustannym działaniu. Zachęca też Apostołów do "czynienia".
Nakazuje też uważać na wypowiadane słowa:

ZATEM UWAZAJ !

"Mt.12:36A powiadam wam, że z każdego nieużytecznego słowa, które ludzie wyrzekną, zdadzą sprawę w dzień sądu.
12:37Albowiem na podstawie słów twoich będziesz usprawiedliwiony i na podstawie słów twoich będziesz potępiony."
_________________
Jeszua=YHVH
 
 
George 


Wyznanie: NAZAREJCZYK
Pomógł: 23 razy
Dołączył: 02 Paź 2014
Posty: 1465
Wysłany: 2019-02-15, 22:45   Brednie o 'wybranym' Jakubie

Jachu napisał/a:
http://www.nastrazy.pl/drukuj.php?t=Na%20Stra%BFy%205%20-%202001&s=nastrazy/2001/5/sprzedanie.htm


I ty w te brednie wierzysz J.... ???
Przecież to jest kłamstwo na kłamstwie, co kłamstwem pogania ;)

W Rozdiale 27, czytamy co Ezaw powiedział o oszustwie Jakuba:

„36. Na to rzekł Ezaw:
Czyż na darmo dano mu imię Jakub, to znaczy: oszust?

Podszedł mnie już dwa razy:

pozbawił mnie prawa pierworodztwa,

a teraz zabrał także błogosławieństwo,

które było przeznaczone dla mnie.

Potem zapytał: Czy nie zachowałeś i dla mnie błogosławieństwa?"

Z tego fragmentu wyraźnie wynika że PIERWIRODZTWO (majątek po ojcu), nie miało w tamtych czasach nic wspólnego z BŁOGOSŁAWIEŃSTWEM.

O ile Ezaw oddał pazernemu na majątek ojca Jakubowi PIERWORODZTWO, to nawet do głowy by mu nie przyszło aby zrzec się BŁOGOSŁAWIEŃSTWA BOŻEGO / Duchowego, które tak sobie Ezaw cenił.

Cytowane za J....
__________________

„Na Straży 5 - 2001

Sprzedawanie pierworodztwa Lekcja z 1 Księgi Mojżeszowej 27:15-45 "Obrzydliwością są Panu wargi kłamliwe; ale czyniący prawdę podobają mu się" - Przyp. Sal. 12:22

Rebeka urodziła dwóch synów - bliźnięta, z których Ezaw był nieco starszy. Bracia ci stali się ojcami dwóch narodów, różniących się od siebie na tyle, na ile różnili się oni sami. Rodzina Jakuba stała się znana jako Izraelici, szczególny lud Boży, który przez swego ojca odziedziczył wielką obietnicę daną Abrahamowi. Natomiast potomkowie Ezawa byli później znani jako Edomici, a obecnie można ich poszukiwać wśród Beduinów. Już przy narodzeniu się tych bliźniąt pojawiła się prorocza zapowiedź, że starszy będzie służył młodszemu. Apostoł Paweł komentuje to w ten sposób, że Bóg przewidział różnicę charakterów obu braci i tylko jednego wybrał na spadkobiercę obietnicy Abrahama (Rzym. 9:12). Z biblijnego przekazu wynika, że Jakub i Ezaw byli mężczyznami bardzo odmiennego typu - jeden był wesołym myśliwym, prowadził - jak na owe czasy - bardzo swobodne życie, przyjaźniąc się z okolicznymi ludami pogańskimi, a jako domniemany spadkobierca większej części majątku swego ojca, był zapewne wszędzie mile przyjmowany. O Jakubie zaś powiedziane jest, że był pospolitym mężczyzną, mieszkającym w namiotach, co by znaczyło, że był zwykłym rolnikiem zajmującym się gospodarstwem. Gdy obaj bracia byli w trzydziestym drugim roku życia, zdarzyło się coś, co miało bardzo duży wpływ na ich przyszłość. Ezaw bawił przez pewien czas na łowach i powrócił do domu bardzo głodny. Było to akurat wtedy, gdy Jakub przygotowywał sobie na obiad potrawę z czerwonej soczewicy, którą obaj bracia bardzo lubili. Aleksander White opisał tę sytuację językiem literackim, a ponieważ zdaje się, że uczynił to dość trafnie, pozwolimy sobie zacytować małe fragmenty. Postać Ezawa opisał on następująco: "Ezaw był sportowcem, śmiałym, dzikim, silnym, pełnym karkołomnych pomysłów i celów. Był on przykładem odwagi i wytrzymałości oraz bardzo zręcznym myśliwym. Jego oko było okiem orła; ucho jego nigdy nie zasnęło, a strzała jego nigdy celu nie chybiła. Był księciem pomiędzy ludźmi, największym ulubieńcem mężczyzn, kobiet i dzieci - zawsze był bardziej zwierzęciem niż człowiekiem". Z pewnością jego smak, pragnienia, upodobania i przyjemności były ziemskie. Niewiele interesował go Bóg jego przodków, podobnie jak i wielka obietnica, którą tenże Bóg dał Abrahamowi i w której ufał również jego ojciec. Z tego punktu widzenia - zajmując taką, a nie inną postawę - Ezaw już sprzedał swoje pierworodztwo, czyli utraciło ono już dla niego swoją wielką wartość i według jego oceny nie mogło się równać ze zmysłowymi przyjemnościami, w jakich się lubował. Jakub natomiast odziedziczył po ojcu usposobienie bardziej stateczne i poważne, miał również więcej poszanowania dla przymierza Abrahamowego, bolejąc nad tym, że rodząc się nieco później stracił prawa pierworodztwa, które jego brat tak mało cenił. Jest też prawdopodobne, że od swej matki Jakub słyszał o proroctwie, że starszy z synów miał kiedyś służyć młodszemu, co mogłoby wskazywać, że w pewnym sensie było Boską wolą, że on ma stać się ewentualnie dziedzicem tej obietnicy. BOSKA OBIETNICA OCENIONA Serce Jakuba rozkoszowało się myślą o możliwości otrzymania tego wielkiego dziedzictwa - błogosławieństwa Bożego i że jego potomstwo ma być w końcu użyte prz ez Wszechmocnego w dziele błogosławienia wszystkich narodów, rodzajów i języków. Z pewnością przez kilka lat Jakub szukał sposobności, aby odkupić od Ezawa pierworodztwo, które ten ostatni tak mało cenił. Dlatego teraz, gdy jego brat był głodny i zażądał soczewicy, Jakub od razu pomyślał, że jest to dobra okazja, by udzielić bratu tego, czego pragnie oraz otrzymać od niego to, o co Ezaw nie dbał, zaś Jakub cenił ponad wszystkie ziemskie rzeczy. O tym wydarzeniu cytowany już A. White napisał: "Każdy wiedział o tym, że pierworodztwo Ezawowe było do sprzedania. Wiedział o tym Izaak, wiedziała Rebeka i wiedział Jakub, który od długiego czasu upatrywał takiej sposobności". Sposobność ta nadeszła wreszcie, gdy jego brat przyszedł głodny akurat w chwili, gdy miał on spożyć obiad. Gdy więc Ezaw rzekł: "Jakubie, jestem bardzo głodny, daj mi część tej soczewicy, którą sobie przygotowałeś", Jakub dał taką mniej więcej odpowiedź: "Tak, ty możesz ją mieć, a ja zostanę głodny, ale pod jednym warunkiem: Ty jesteś starszy, masz więc, jako pierworodny, prawo do odziedziczenia rodowego błogosławieństwa. Lecz cóż to znaczy dla ciebie" Czy ty dbasz o błogosławieństwa naszego dziadka Abrahama" Jeżeli teraz pragniesz tej soczewicy bardziej niż tego błogosławieństwa, to powiedz, a będzie twoja. Obiecane błogosławieństwo jest sprawą wiary, soczewica zaś jest rzeczywista. Wiem, że masz mało wiary w tę obietnicę, wiem też, że jesteś bardzo głodny i że lubisz tę soczewicę. Ja także ją lubię, ale obejdę się bez niej, jeśli ty odstąpisz mi swoje pierworodztwo". Odpowiedź Ezawa mogła być następująca: "Weź je sobie, Jakubie, ono może być kiedyś dobre, lecz jeśli chodzi o mnie, to przyznam ci się, że nie bardzo w to wierzę. Wydaje mi się, że okoliczni ludzie, o których nasz ojciec mówi, że to poganie, są dobrzy, a niektórzy z nich są bardzo miłymi sąsiadami i bez żadnego do ciebie uprzedzenia mogę powiedzieć ci, Jakubie, że moim zdaniem, to twoje rozmyślanie o tej obietnicy czyni cię zbyt poważnym, prawie mrukiem. Dlaczego nie przyjdziesz i nie ucieszysz się wspólnie z nami" Jeżeli jednak chcesz mojego udziału w obietnicy Abrahamowej w zamian za miskę tej zupy, to owszem, godzę się na to!" "Zaczekaj chwilę" - powiedział Jakub - "załatwmy tę sprawę właściwie. Przysięgnij mi, że jest to rzeczywista wymiana i na zawsze." "Owszem" - odpowiedział Ezaw - "przysięgam ci, a teraz daj mi tę misę". W taki to sposób owo wielkie, zapewnione przysięgą przymierze Boże i zawarte w nim cudowne błogosławieństwa - obecne i przyszłe, przypadło w udziale komuś innemu niż pierwotnie. Żaden z tych mężów nie rozumiał dobrze tego, co czyni, bo nie była jeszcze objawiona Boża tajemnica związana z tym przymierzem. Została ona objawiona dopiero w Wieku Ewangelii, a i teraz, jak określa to apostoł, wiadoma jest tylko świętym, czyli tym, którzy otrzymali świętego ducha przysposobienia za synów. OTRZYMANIE BŁOGOSŁAWIEŃSTWA Od powyżej opisanej zamiany pierworodztwa upłynęło dwadzieścia pięć lat. Ezaw był wciąż jeszcze myśliwym i wciąż utrzymywał bliskie kontakty z okolicznymi poganami, pojąwszy sobie za żony dwie chananejskie niewiasty. Mimo swej lekkomyślności, był on jednak ulubieńcem ojca. Jakub pozostał mężem bogobojnym, oczekując ostatecznego zrealizowania kupna, które tak wysoko cenił. Izaak zestarzał się i oślepł, uważał więc, że nadszedł czas, aby zarządzanie majątkiem powierzyć starszemu synowi - Ezawowi. Podał więc do wiadomości, że jest gotów wypowiedzieć swoje patriarchalne błogosławieństwo i polecił Ezawowi, aby na tę okazję przygotował ucztę i pewne smaczne potrawy dla ojca. Rebeka pamiętała proroctwo, że starszy z synów miał służyć młodszemu, a Jakub również zwierzył się jej z tego, że odkupił prawo pierworodztwa od swego brata i że Ezaw złożył przysięgę. Zapewne matka i jej umiłowany syn pilnie obserwowali, czy Ezaw będzie pamiętał o zamianie i przysiędze, a widząc, że był on gotów znieważyć i pogwałcić wszystkie swe zobowiązania, Rebeka i Jakub postanowili użyć wszelkich możliwych sposobów, aby wyegzekwować to, na co w swoim czasie Ezaw wyraził zgodę. Obawiając się jednak, że nie zgodziłby się na to Izaak, zaplanowali podejść go pewnego rodzaju podstępem. Tak jak wskazywało jego imię, Ezaw był mężczyzną kosmatym, więc Rebeka z młodszym synem zaplanowali, by Jakub ubrał się w najpiękniejsze szaty Ezawowe, aby starał się naśladować głos brata i podał ojcu smaczną potrawę, przyrządzoną z mięsa zabitego na prędce koźlęcia; w ten sposób Jakub miał otrzymać błogosławieństwo należne pierworodnemu, podczas gdy sam Ezaw był ciągle jeszcze na łowach. Aby Izaak nie odkrył podstępu, szyja i ramiona Jakuba zostały pokryte kosmatą skórką koźlęcia. Podstęp udał się i Izaak, pomimo że powiedział: "Głos jest wprawdzie Jakuba, ale ręce są Ezawa" - dał młodszemu synowi swe błogosławieństwo. Naturalnie pozbawiony zasad Ezaw, pomimo że sprzedał swe pierworodztwo pod przysięgą, chciał jednak wziąć błogosławieństwo i rozgniewał się na swego brata, że uprzedził go w tak zręczny sposób. Nie tak ważna była dla niego obietnica Arahamowa i błogosławieństwa z nią związane, jak obawa, że jego przodujące w rodzinie stanowisko zostanie w jakiś sposób przyćmione i może przez to stracić ową większą część dziedzictwa, otrzymując mniejszą, przynależną swemu młodszemu bratu. Gniew, złość, zazdrość i pragnienie zemsty owładnęły jego sercem i powiedział sobie: "Niedługo ojciec umrze, a wtedy zabiję mego brata Jakuba i całe dziedzictwo będzie moje". JAKUB WYGNAŃCEM ZA WIARĘ Mordercze zamiary Ezawa doszły do uszu Rebeki, która powiedziała o tym Jakubowi i doradziła mu, aby odszedł na pewien czas i zamieszkał u jej ojca - Batuela. Jakub, mając wówczas około pięćdziesiąt siedem lat, usłuchał tej dorady i wyruszył w drogę; pozostawił całe ziemskie dziedzictwo Ezawowi, trzymając się tylko Boskiej obietnicy zapewnionej jego dziadkowi Abrahamowi. Objawiła się przy tym znowu jego silna wiara w Boga. Mógłby on przecież cofnąć tę zmianę, zrzec się błogosławieństwa na korzyść Ezawa, lecz postanowił trzymać się go, choćby za cenę utraty posiadłości, domu i społeczności z rodziną. Postanowił chodzić w bojaźni Bożej i był gotów dowieść swej wierności Bogu i wiary w Jego obietnicę. Czy powinniśmy się wobec tego dziwić, że w czasie jego podróży w Betel ukazał mu się Pan zapewniając, że będzie jego wielką nagrodą" Wiara i gorliwość Jakuba podobały się Bogu; cnoty te Bóg uznaje i błogosławi od dni Abrahama aż do naszych czasów. OSZUKANIE IZAAKA PRZEZ JAKUBA Czy usprawiedliwiamy Jakuba i jego matkę i pochwalamy ich kłamstwa w słowie i czynie przed obliczem Izaaka" Nie, nie możemy pochwalić takiego sposobu postępowania, a jednak wydaje się słuszne, że nie możemy sądzić Jakuba według takiej miary, jaką zastosowalibyśmy do siebie. My, jako spłodzone z ducha świętego nowe stworzenia w Chrystusie Jezusie, powinniśmy mieć jaśniejsze pojęcie Boskiej woli w takich sprawach, a także powinniśmy mieć większą wiarę niż miał Jakub. Lecz czegóż więcej moglibyśmy spodziewać się od cielesnego człowieka, ponad to, jak postąpił Jakub" Nasze pojęcie na temat dobra i zła musimy regulować Boskim probierzem i choć nie możemy przypuszczać, iż Bóg pochw alił metodę użytą przez Jakuba i Rebekę, to jednak musimy wstrzymać siebie i innych od zbyt surowego ganienia Jakuba, ponieważ na ile możemy to zauważyć z zapisów biblijnych, Bóg nigdy nie zganił Jakuba z tego powodu, ani też go za to nie karał. Przeciwnie, dowiadujemy się, że Pan ukazał mu się w widzeniu i zapewnił go o swej opiece, a o jego podstępie wcale nie wspomniał. Czy byłoby więc mądre z naszej strony ganienie tam, gdzie Bóg milczy" Jaki lepszy sposób postępowania mógł wybrać Jakub" Odpowiadamy, że gdyby miał jeszcze większą wiarę, mógłby oczekiwać na Pana, aż Jego opatrzność sprowadzi na niego błogosławieństwa, których tak pragnął i co do których Bóg przepowiedział, że miały się stać jego udziałem i które kupił za cenę znacznie przewyższającą ich wartość w ocenie Ezawa; według Jakuba wartość tych błogosławieństw przekraczała wielokrotnie wartość tej misy soczewicy, za którą Ezaw je sprzedał. Niektórzy wskazując na trudności, doświadczenia i uciski, jakie przyszły na Jakuba, gdy uciekł z domu swego ojca, oświadczają, że była to kara Boża dla niego. Sądzimy, że Jakub nie traktował tak tych trudności. Pismo Święte mówi, że kogo Bóg miłuje, tego karze, a On wyraźnie zapewnił Jakuba o swej miłości. Tak samo ma się rzecz z najlepszymi i najwierniejszymi spośród Pańskiego ludu obecnie. Fakt, że przechodzą oni doświadczenia, trudności, zawody i prześladowania, do tego stopnia, że nieraz muszą uciekać z jednego miejsca na drugie, wcale nie dowodzi, że nie ma nad nimi Bożej łaski; ale raczej, jak zapewnia o tym apostoł, uciski te nader zacnej chwały wieczną wagę im sprawują (2 Kor. 4:17). Podobnie próby, trudności i przykre doświadczenia Jakuba przyniosły mu błogosławieństwo w sercu i charakterze. Dobre zastosowanie ma tu nasz złoty tekst: "Obrzydliwością są Panu wargi kłamliwe; ale czyniący prawdę podobają mu się". Jakub nie należał do tych, którzy oczyszczają kubek z wierzchu, gdy wewnątrz jest pełno nieczystości. W swoim sercu i charakterze, Jakub był taki, jak wspomina powyższy tekst - "czyniący prawdę". Nie można również powiedzieć, że samolubnie współzawodniczył ze swym bratem, bowiem w jego charakterze dostrzegamy rzadko spotykaną ustępliwość. Jakub nie prosił nawet o tę mniejszą część dziedzictwa, która należała mu się jako młodszemu synowi. Gdy po latach powraca, nie dopomina się o swoje dziedzictwo, lecz ofiarowuje Ezawowi podarek w postaci licznego stada owiec, wołów itd. Jeśli już obwinialibyśmy Jakuba za kłamliwe wargi, to przynajmniej musimy wyrazić uznanie dla niego za szczerość serca. Jakub kłamał, aby zyskać sprawiedliwość, gdyż wiara jego nie była dość silna, by mógł niezachwianie ufać Bogu w sprawie, którą tak wysoko cenił i dla zdobycia której gotów był oddać wszystko oprócz życia. Lekcja, która wynika z tej historii dla duchowego Izraela, jest następująca: powinniśmy nie tylko, jak Jakub, doceniać wartość Boskiej obietnicy, łaski i błogosławieństwa, lecz do takiej gorliwości powinniśmy dodać jeszcze więcej wiary, byśmy mogli ufać Bogu, że On da nam obiecane błogosławieństwa. Taki właśnie był przykład Abrahama, któremu Jakub nie dorównał. Abraham został wezwany, aby ofiarował Izaaka, dziedzica obietnicy, przez którego Boska obietnica miała się wypełnić. Wiara Abrahama była dostateczna, więc w swoim czasie Bóg rozwiązał tę sprawę tak, że Izaak został przywrócony do życia - jakby z figuralnej śmierci (Żyd. 11:19). Nie możemy wątpić w to, że gdyby Jakub posiadał podobny stopień wiary, Bóg w jakiś sposób dałby mu to błogosławieństwo mimo, że zamiary jego ojca były przeciwne, a Ezaw okazał się nieuczciwy i gotowy do złamania swej przysięgi. STANOWISKO APOSTOŁA PAWŁA Apostoł odwołuje się do głównych wydarzeń z tej historii i w bardzo wyraźnych słowach gani ducha Ezawa - ducha, który nie docenia Boskiej litości i błogosławieństw, jakie On ma przygotowane dla tych, którzy Go miłują. O Ezawie apostoł mówi jako o "sprośnym, który za potrawę jednę sprzedał pierworodztwo swoje" (Hebr. 12:16). Ezaw był "sprośny" w tym sensie, jak wszyscy poganie, którzy byli uznawani jako sprośni - niezbożni, niepokutujący, niewierzący, przedkładający rzeczy doczesne, tak dobre jak i złe nad lepsze rzeczy przyszłe, do zrozumienia i docenienia których nie mieli wiary. Fakt, że Ezawa już z natury wyróżniało to, że był człowiekiem płochym i miłującym bardziej zwierzęce, ziemskie rzeczy, przemawia bardziej na jego korzyść niż ku potępieniu. Jeśli ta niemożność właściwej oceny rzeczy duchowych była wynikiem jego odziedziczonej skażonej natury, to możemy powiedzieć, że odkupienie przygotowane w ofierze Chrystusa przykrywa całą tę zmazę i gwarantuje Ezawowi ostateczne otwarcie oczu i rozjaśnienie jego umysłu, by mógł docenić lepsze rzeczy, kiedy to w przyszłości, w Tysiącleciu, Odkupiciel stanie się Odnowicielem (Dzieje Ap. 3:19-21). Gdyby Jakub udał się tą samą drogą co Ezaw, byłoby to dla niego bardziej zgubne, ponieważ z natury miał zacniejszy umysł, był roztropniejszy w duszy i mniej upośledzony przez grzech. Gdy zastosujemy tę zasadę obecnie, widzimy, że jest wielu cielesnych ludzi typu Ezawa, którzy nie interesują się, ani nie doceniają rzeczy duchowych. Zamiast ich potępiać, raczej darzymy ich sympatią, oczekując z radością czasu, gdy Boskie miłosierdzie będzie im udzielone proporcjonalnie do stopnia ich upadku, aby mogli być podniesieni w czasie sądu Tysiąclecia (jego nagrodami i karami), by mogli rozpoznać właściwą drogę, nauczyć się sprawiedliwości i w końcu (gdy zechcą), by mogli dojść do doskonałości i wiecznego żywota. Z drugiej strony, jeśli z łaski Bożej zostaliśmy uprzywilejowani lepszym stanem, jeżeli zostaliśmy zrodzeni z wierzących rodziców, a szczególnie jeśli przy łasce Bożej, nasze oczy zostały otwarte, by rozpoznać i docenić duchowe, niebieskie obietnice - jak wielkim jest to błogosławieństwem! Jak wielką mamy przewagę pod każdym względem nad tymi, którzy są podobni do Ezawa! Jakimiż tedy powinniśmy być w świętych obcowaniach i pobożności! Z pewnością Bóg spodziewa się od nas więcej i również my sami powinniśmy spodziewać się więcej po sobie niż po naszych bliźnich mających usposobienie Ezawa. SPRZEDAWANIE DUCHOWEGO PIERWORODZTWA Badając dokładniej myśli apostoła, zauważamy, że mówi on szczególnie do Kościoła i napomina, byśmy doceniali Boską łaskę i nie sprzedali naszego pierworodztwa. Ludzie światowi nie mają w obecnym czasie do sprzedania żadnego pierworodztwa; jako dzieci Adama są oni "zaprzedani pod grzech". Bóg przemawia do tych, którzy przez Jego łaskę uszli z tej niewoli i zostali usprawiedliwieni przez wiarę w drogocenną krew Chrystusa. Byliśmy w niewoli, lecz teraz jesteśmy wolnymi - "kogo Syn oswobodzi, ten jest prawdziwie wolnym" (Jan 8:36). Gdy zostaliśmy uwolnieni, otrzymaliśmy - jako następną łaskę Bożą - zaproszenie, by stać się dziedzicami przymierza Abrahamowego - tego samego, dla którego Jakub był gotów poświęcić wszystko. Apostoł wykazuje, że do tej społeczności z Bogiem dochodzimy przez przyjęcie Pana naszego, Jezusa i przez zupełne poświęcenie się z Nim aż do śmierci. Główny argument apostoła jest taki, że wszyscy poświęceni znajdują się w sytuacji podobnej do synów Izaaka; dziedzictwo przymierza Abrahamowego spoczywa gdzieś pomiędzy nimi - niektórzy go dostąpią, inni zaś nie. Apostoł starał się pokazać charakter klasy, która odziedziczy tę obietnicę - jej członkowie nie mogą być jak Ezaw: niedbali, światowi, bezmyślni względem Boga i niewierzący w przyszłe zamiary. Gdy będą tacy, na pewno znajdą sposobność zaprzedania swego dziedzictwa - wymknie się im ono i dostanie komuś innemu, kto bardz iej doceni jego wartość, tak jak wymknęło się ono Ezawowi, a dostało Jakubowi. "ZA POTRAWĘ JEDNĘ" W rzeczywistości Ezaw otrzymał całą misę soczewicy, lecz mówiąc o tym, apostoł nieco bagatelizuje ten fakt i używa sformułowania - "za potrawę jednę" (Hebr. 12:16). Apostoł zdawał sobie sprawę, że zapłata, jaką otrzymał Ezaw, miała tak znikomą wartość, że trudno mu było ją określić; wydawała się być niczym, jakby jednym kęsem potrawy, chociaż dla samego Ezawa owa misa soczewicy była bez wątpienia dobrym jak na tamte czasy obiadem. Tak samo jest i z nami: z jednej strony może nam się wydawać, że nasze pierworodztwo sprzedajemy za znaczną cenę, lecz gdybyśmy popatrzyli z drugiej strony, to widzielibyśmy, że to, co otrzymujemy, jest właściwie niczym. Zauważmy więc różne sposoby sprzedawania pierworodztwa, pamiętając, że tylko ci, co zawarli przymierze z Bogiem przez Chrystusa, posiadają pierworodztwo, które mogą niebacznie utracić. Ezawami pomiędzy ludem Bożym są ci, którzy miłują świat i rzeczy tego świata, którzy ubiegają się o przyjemności doczesne. Rozkoszowanie się tym jest przez świat uznawane, a są to przede wszystkim piękne domy, piękne ubrania, dostatek smacznego jedzenia itd. Gdy pod Boską opatrznością otrzymujemy takie błogosławieństwa, to z konieczności będą one próbą, doświadczeniem naszej wiary, ponieważ świat jest w obecnym czasie w niedoskonałym stanie z powodu upadku i machinacji "onego przeciwnika". Próba przychodzi wtedy, gdy z jednej strony widzimy obowiązek wierności Bogu, zaś z drugiej - problem odrzucenia tych doczesnych błogosławieństw lub też zapewniania ich sobie. Musimy wtedy dokonać wyboru, gdyż nie można służyć jednocześnie Bogu i mamonie. Szczęśliwy jest ten, który tak jak Jakub, wybierze raczej utratę wszelkich ziemskich korzyści, aby móc zdobyć niebieską obietnicę. Nieszczęściem byłoby dla niego, gdyby miłował ten świat, jego radości, rozkosze i bogactwa do takiego stopnia, że byłby gotów starać się o te rzeczy nawet kosztem utraty swego pierworodztwa. Prawdą jest, że sprzedawca nie zawsze zdaje sobie sprawę z tego, co traci lub wcale nie ma zamiaru tego utracić, tak jak było w wypadku Ezawa. Jednak próba przychodzi i każdy musi być na nią przygotowany. Wydaje się, że żadna inna część ludu Bożego nie przechodzi większych pokus pod względem sprzedania pierworodztwa od tych, które przechodzą kaznodzieje. Gdy przyjmują Prawdę, biorą na siebie pewną odpowiedzialność i oni to rozumieją; gdy więc pozwolą, aby wygody, sława, bogactwo lub stanowisko powstrzymały ich od wierności, utracą dziedzictwo. Nie mówimy, że pójdą na wieczne męki. Mówimy za Pismem Świętym, że dziedzictwo przymierza Abrahamowego może się stać udziałem jedynie tych, którzy doceniają je i są gotowi poświęcić wszystko, aby je zdobyć. Boska wola jest taka, że Bóg doświadcza i ćwiczy każdego syna, którego przyjmuje pod Przymierzem Abrahamowym, czyli każdego członka Ciała Chrystusowego. Niedługo chmury te przeminą i zobaczymy wyraźnie bogactwo Boskiego dziedzictwa w świętych i ich wielką nagrodę; niedługo będzie objawione, jak marnego wyboru dokonali ci, którzy jak Ezaw sprzedali swe pierworodztwo za handlowe zyski, wyróżnienia, ludzką sławę itp. W blasku chwalebnego przyszłego dnia, wszystkie te, tak obecnie wysoko cenione wśród ludzi rzeczy zostaną poczytane jako mniejsze od jednej potrawy - jako moment znikomej ziemskiej przyjemności lub zadowolenia. Teraz jest czas dla wszystkich, aby wybrali, w jakiej klasie pragną się znaleźć; teraz jest czas, by odłożyć wszelki ciężar i obstępujący nas grzech; czas, aby obliczyć się dobrze i złożyć wszystko na Pańskim ołtarzu, poświęcając wszelkie ziemskie korzyści, by stać się dziedzicami z Panem naszym, Jezusem Chrystusem, choćbyśmy mieli nawet cierpieć z Nim, ale abyśmy w przyszłości mogli być wraz z Nim uwielbieni (Rzym. 8:17).

W. T. 1907?3954
_________________
Błąd w Historii prowadzi do błędu w Doktrynie.

Kłamstwo może zmienić historię, ale tylko Prawda może zmienić Świat.

”Łatwiej jest oszukać człowieka, niż przekonać go, ze został oszukany"
Mark Twain
 
 
wuka 

Pomogła: 255 razy
Wiek: 66
Dołączyła: 25 Cze 2016
Posty: 4178
Wysłany: 2019-02-16, 11:37   

tola napisał/a:
wuka napisał/a:
Cytat:
Mam sporo wątpliwości, co do osoby Pawła.
Jedna z nich to nazywanie go Apostołem.
W Dz.Ap. mamy wyrażnie napisane kto zastąpił Judasza i do tej jedenastki został włączony Maciej. Paweł nie jest żadnym apostołem, co najwyżej nauczycielem, głosicielem.


Masz watpliwości bo ktos ci zasiał czy ty zasiewasz ?
Nienazywa go apostołem a a nie mam podstaw by nie uznac ze Jeszua posłał Pawła
Mciej to Maciej Paweł nie zabrał mu miejsca .
Co to znaczy nie jest żadnym apostołem Co NAJWYZEJ ...nauczycielem ,głosicielem
a czego uczył czy uwazasz ze nauczyciel to cos ponizającego uwłaczasz mu bo masz watpliwości ?
Glosiciel i Nauczyciel to mój Pan Zbawiciel Jeszua Mesjasz- a dla ciebie CO NAWYZEJ.
SMUTNE.

Cytat:

Druga sprawa to samo jego nawrócenie na drodze do Damaszku. Wątpliwości budzi to, że nawet on sam, relacjonując to wydarzenie, przekazuje za każdym razem inaczej.

NO I CO ?
Cytat:

Pytanie się pojawia też takie: dlaczego Pan Jezus mówi do Pawła słowami greckich poetów.

przypomnij
Cytat:

Następna wątpliwość: po tym nawróceniu, Paweł znika na trzy lata. Kto go pouczał? Podobno Jezus, ale wiemy, że spotkał Go tylko raz, w tym widzeniu na drodze. Od kogo uczył się Paweł tego, co potem przekazywał podczas swoich podróży.


a to musisz ich wszystkich jednakowo potraktowac tych ze ST tez nie wiadomo kto ich uczył
;-)
Cytat:
Naczelna teza, o którą protestanci opierają swoje wyznanie jest pawłowe: "łaską zbawieni jesteście..."itd.
Wiadomo, łaska istnieje od początku, wszystko jest z ąłski, ale nie tak nauczał Pan Jezus.

A jak nauczał ze masz przyprowadzic duzo cielat na ofiare ?

Cytat:
Czytając Ewangelie widzimy Jezusa w nieustannym działaniu. Zachęca też Apostołów do "czynienia".
Nakazuje też uważać na wypowiadane słowa:

ZATEM UWAZAJ !

"Mt.12:36A powiadam wam, że z każdego nieużytecznego słowa, które ludzie wyrzekną, zdadzą sprawę w dzień sądu.
12:37Albowiem na podstawie słów twoich będziesz usprawiedliwiony i na podstawie słów twoich będziesz potępiony."


Albo nie chcesz rozumieć tego, co pisałam albo faktycznie nie rozumiesz. Nie atakuj mnie, bo szukam prawdy i mam prawo do tego. Nie musisz odpowiadać na moje wpisy, nie ma obowiązku, ale nie przekręcaj ich i nie przypisuj mi złych intencji.
Twój wywód, że poniżam Jezusa jako Nauczycie la itd. to twoja twórczość własna; rzeczywiście weź sobie do serca Mt 12,36.

Proszę bardzo, do usług: Dz.26,14 "Trudno ci wierzgać przeciw ościeniowi?”.
Jest to bezpośrednie nawiązanie do tragedii "Bachantki"Eurypidesa (IV w.p.n.e.), a mówi je bóg Dionizos:"Nie lepiej przyjść z ofiarą do boga potęgi,
Niż wierzgać, ty — człowieku! przeciw ościeniowi?"
Dalej nie będę się produkować. Szukaj, a znajdziesz.
 
 
tola 


Pomogła: 36 razy
Dołączyła: 31 Maj 2017
Posty: 664
Wysłany: 2019-02-21, 18:47   

wuka dlaczego widzisz z kazdej strony ataki na siebie ,gdzie cie atakuje czym ?
pierw piszesz w taki sposób -tu mi wisi- a potem .
Masz jakies do awła o jakis cytat ? a my mało kogos cytujemy nawet nie wiedzac kogo jakiego 'medrca'
czego ty chcesz zeby wypiąc sie na Sługe Bożego Słowa ,zeby dolaczyc do Luba i Geore
a niby z jakiej racji .
Nie mozna czegos oznac jesli sie przeciw temu wierzga ,wiem to po sobie bo Bóg sie
pysznym srzeciwia Pokornym Łaske daje- piekny cytat .
_________________
Jeszua=YHVH
 
 
Quinque 


Wyznanie: Katolickie - obrządek łaciński
Pomógł: 8 razy
Dołączył: 29 Gru 2017
Posty: 605
Wysłany: 2019-02-26, 01:04   

W 1520-21 roku
_________________
"Bękart diabła czy dziecko Boże. Stara gwardia czy cyber młodzież
Kto kręci globem? Iluminacja, masońskie loże
Czarna magia, zdefiniuj chorobę. Jaka jest prawda za c$#j się nie dowiesz"
 
 
Jachu 
cichy,pokorny

Pomógł: 445 razy
Wiek: 91
Dołączył: 09 Lis 2008
Posty: 10727
Skąd: Śląsk
Wysłany: 2019-02-26, 11:01   Re: Brednie o 'wybranym' Jakubie

George napisał/a:
Jachu napisał/a:
http://www.nastrazy.pl/drukuj.php?t=Na%20Stra%BFy%205%20-%202001&s=nastrazy/2001/5/sprzedanie.htm


I ty w te brednie wierzysz J.... ???
Przecież to jest kłamstwo na kłamstwie, co kłamstwem pogania ;)

W Rozdiale 27, czytamy co Ezaw powiedział o oszustwie Jakuba:

„36. Na to rzekł Ezaw:
Czyż na darmo dano mu imię Jakub, to znaczy: oszust?

Podszedł mnie już dwa razy:

pozbawił mnie prawa pierworodztwa,

a teraz zabrał także błogosławieństwo,

które było przeznaczone dla mnie.

Potem zapytał: Czy nie zachowałeś i dla mnie błogosławieństwa?"

Z tego fragmentu wyraźnie wynika że PIERWIRODZTWO (majątek po ojcu), nie miało w tamtych czasach nic wspólnego z BŁOGOSŁAWIEŃSTWEM.

O ile Ezaw oddał pazernemu na majątek ojca Jakubowi PIERWORODZTWO, to nawet do głowy by mu nie przyszło aby zrzec się BŁOGOSŁAWIEŃSTWA BOŻEGO / Duchowego, które tak sobie Ezaw cenił.

Cytowane za J....
__________________

„Na Straży 5 - 2001

Sprzedawanie pierworodztwa Lekcja z 1 Księgi Mojżeszowej 27:15-45 "Obrzydliwością są Panu wargi kłamliwe; ale czyniący prawdę podobają mu się" - Przyp. Sal. 12:22

Rebeka urodziła dwóch synów - bliźnięta, z których Ezaw był nieco starszy. Bracia ci stali się ojcami dwóch narodów, różniących się od siebie na tyle, na ile różnili się oni sami. Rodzina Jakuba stała się znana jako Izraelici, szczególny lud Boży, który przez swego ojca odziedziczył wielką obietnicę daną Abrahamowi. Natomiast potomkowie Ezawa byli później znani jako Edomici, a obecnie można ich poszukiwać wśród Beduinów. Już przy narodzeniu się tych bliźniąt pojawiła się prorocza zapowiedź, że starszy będzie służył młodszemu. Apostoł Paweł komentuje to w ten sposób, że Bóg przewidział różnicę charakterów obu braci i tylko jednego wybrał na spadkobiercę obietnicy Abrahama (Rzym. 9:12). Z biblijnego przekazu wynika, że Jakub i Ezaw byli mężczyznami bardzo odmiennego typu - jeden był wesołym myśliwym, prowadził - jak na owe czasy - bardzo swobodne życie, przyjaźniąc się z okolicznymi ludami pogańskimi, a jako domniemany spadkobierca większej części majątku swego ojca, był zapewne wszędzie mile przyjmowany. O Jakubie zaś powiedziane jest, że był pospolitym mężczyzną, mieszkającym w namiotach, co by znaczyło, że był zwykłym rolnikiem zajmującym się gospodarstwem. Gdy obaj bracia byli w trzydziestym drugim roku życia, zdarzyło się coś, co miało bardzo duży wpływ na ich przyszłość. Ezaw bawił przez pewien czas na łowach i powrócił do domu bardzo głodny. Było to akurat wtedy, gdy Jakub przygotowywał sobie na obiad potrawę z czerwonej soczewicy, którą obaj bracia bardzo lubili. Aleksander White opisał tę sytuację językiem literackim, a ponieważ zdaje się, że uczynił to dość trafnie, pozwolimy sobie zacytować małe fragmenty. Postać Ezawa opisał on następująco: "Ezaw był sportowcem, śmiałym, dzikim, silnym, pełnym karkołomnych pomysłów i celów. Był on przykładem odwagi i wytrzymałości oraz bardzo zręcznym myśliwym. Jego oko było okiem orła; ucho jego nigdy nie zasnęło, a strzała jego nigdy celu nie chybiła. Był księciem pomiędzy ludźmi, największym ulubieńcem mężczyzn, kobiet i dzieci - zawsze był bardziej zwierzęciem niż człowiekiem". Z pewnością jego smak, pragnienia, upodobania i przyjemności były ziemskie. Niewiele interesował go Bóg jego przodków, podobnie jak i wielka obietnica, którą tenże Bóg dał Abrahamowi i w której ufał również jego ojciec. Z tego punktu widzenia - zajmując taką, a nie inną postawę - Ezaw już sprzedał swoje pierworodztwo, czyli utraciło ono już dla niego swoją wielką wartość i według jego oceny nie mogło się równać ze zmysłowymi przyjemnościami, w jakich się lubował. Jakub natomiast odziedziczył po ojcu usposobienie bardziej stateczne i poważne, miał również więcej poszanowania dla przymierza Abrahamowego, bolejąc nad tym, że rodząc się nieco później stracił prawa pierworodztwa, które jego brat tak mało cenił. Jest też prawdopodobne, że od swej matki Jakub słyszał o proroctwie, że starszy z synów miał kiedyś służyć młodszemu, co mogłoby wskazywać, że w pewnym sensie było Boską wolą, że on ma stać się ewentualnie dziedzicem tej obietnicy. BOSKA OBIETNICA OCENIONA Serce Jakuba rozkoszowało się myślą o możliwości otrzymania tego wielkiego dziedzictwa - błogosławieństwa Bożego i że jego potomstwo ma być w końcu użyte prz ez Wszechmocnego w dziele błogosławienia wszystkich narodów, rodzajów i języków. Z pewnością przez kilka lat Jakub szukał sposobności, aby odkupić od Ezawa pierworodztwo, które ten ostatni tak mało cenił. Dlatego teraz, gdy jego brat był głodny i zażądał soczewicy, Jakub od razu pomyślał, że jest to dobra okazja, by udzielić bratu tego, czego pragnie oraz otrzymać od niego to, o co Ezaw nie dbał, zaś Jakub cenił ponad wszystkie ziemskie rzeczy. O tym wydarzeniu cytowany już A. White napisał: "Każdy wiedział o tym, że pierworodztwo Ezawowe było do sprzedania. Wiedział o tym Izaak, wiedziała Rebeka i wiedział Jakub, który od długiego czasu upatrywał takiej sposobności". Sposobność ta nadeszła wreszcie, gdy jego brat przyszedł głodny akurat w chwili, gdy miał on spożyć obiad. Gdy więc Ezaw rzekł: "Jakubie, jestem bardzo głodny, daj mi część tej soczewicy, którą sobie przygotowałeś", Jakub dał taką mniej więcej odpowiedź: "Tak, ty możesz ją mieć, a ja zostanę głodny, ale pod jednym warunkiem: Ty jesteś starszy, masz więc, jako pierworodny, prawo do odziedziczenia rodowego błogosławieństwa. Lecz cóż to znaczy dla ciebie" Czy ty dbasz o błogosławieństwa naszego dziadka Abrahama" Jeżeli teraz pragniesz tej soczewicy bardziej niż tego błogosławieństwa, to powiedz, a będzie twoja. Obiecane błogosławieństwo jest sprawą wiary, soczewica zaś jest rzeczywista. Wiem, że masz mało wiary w tę obietnicę, wiem też, że jesteś bardzo głodny i że lubisz tę soczewicę. Ja także ją lubię, ale obejdę się bez niej, jeśli ty odstąpisz mi swoje pierworodztwo". Odpowiedź Ezawa mogła być następująca: "Weź je sobie, Jakubie, ono może być kiedyś dobre, lecz jeśli chodzi o mnie, to przyznam ci się, że nie bardzo w to wierzę. Wydaje mi się, że okoliczni ludzie, o których nasz ojciec mówi, że to poganie, są dobrzy, a niektórzy z nich są bardzo miłymi sąsiadami i bez żadnego do ciebie uprzedzenia mogę powiedzieć ci, Jakubie, że moim zdaniem, to twoje rozmyślanie o tej obietnicy czyni cię zbyt poważnym, prawie mrukiem. Dlaczego nie przyjdziesz i nie ucieszysz się wspólnie z nami" Jeżeli jednak chcesz mojego udziału w obietnicy Abrahamowej w zamian za miskę tej zupy, to owszem, godzę się na to!" "Zaczekaj chwilę" - powiedział Jakub - "załatwmy tę sprawę właściwie. Przysięgnij mi, że jest to rzeczywista wymiana i na zawsze." "Owszem" - odpowiedział Ezaw - "przysięgam ci, a teraz daj mi tę misę". W taki to sposób owo wielkie, zapewnione przysięgą przymierze Boże i zawarte w nim cudowne błogosławieństwa - obecne i przyszłe, przypadło w udziale komuś innemu niż pierwotnie. Żaden z tych mężów nie rozumiał dobrze tego, co czyni, bo nie była jeszcze objawiona Boża tajemnica związana z tym przymierzem. Została ona objawiona dopiero w Wieku Ewangelii, a i teraz, jak określa to apostoł, wiadoma jest tylko świętym, czyli tym, którzy otrzymali świętego ducha przysposobienia za synów. OTRZYMANIE BŁOGOSŁAWIEŃSTWA Od powyżej opisanej zamiany pierworodztwa upłynęło dwadzieścia pięć lat. Ezaw był wciąż jeszcze myśliwym i wciąż utrzymywał bliskie kontakty z okolicznymi poganami, pojąwszy sobie za żony dwie chananejskie niewiasty. Mimo swej lekkomyślności, był on jednak ulubieńcem ojca. Jakub pozostał mężem bogobojnym, oczekując ostatecznego zrealizowania kupna, które tak wysoko cenił. Izaak zestarzał się i oślepł, uważał więc, że nadszedł czas, aby zarządzanie majątkiem powierzyć starszemu synowi - Ezawowi. Podał więc do wiadomości, że jest gotów wypowiedzieć swoje patriarchalne błogosławieństwo i polecił Ezawowi, aby na tę okazję przygotował ucztę i pewne smaczne potrawy dla ojca. Rebeka pamiętała proroctwo, że starszy z synów miał służyć młodszemu, a Jakub również zwierzył się jej z tego, że odkupił prawo pierworodztwa od swego brata i że Ezaw złożył przysięgę. Zapewne matka i jej umiłowany syn pilnie obserwowali, czy Ezaw będzie pamiętał o zamianie i przysiędze, a widząc, że był on gotów znieważyć i pogwałcić wszystkie swe zobowiązania, Rebeka i Jakub postanowili użyć wszelkich możliwych sposobów, aby wyegzekwować to, na co w swoim czasie Ezaw wyraził zgodę. Obawiając się jednak, że nie zgodziłby się na to Izaak, zaplanowali podejść go pewnego rodzaju podstępem. Tak jak wskazywało jego imię, Ezaw był mężczyzną kosmatym, więc Rebeka z młodszym synem zaplanowali, by Jakub ubrał się w najpiękniejsze szaty Ezawowe, aby starał się naśladować głos brata i podał ojcu smaczną potrawę, przyrządzoną z mięsa zabitego na prędce koźlęcia; w ten sposób Jakub miał otrzymać błogosławieństwo należne pierworodnemu, podczas gdy sam Ezaw był ciągle jeszcze na łowach. Aby Izaak nie odkrył podstępu, szyja i ramiona Jakuba zostały pokryte kosmatą skórką koźlęcia. Podstęp udał się i Izaak, pomimo że powiedział: "Głos jest wprawdzie Jakuba, ale ręce są Ezawa" - dał młodszemu synowi swe błogosławieństwo. Naturalnie pozbawiony zasad Ezaw, pomimo że sprzedał swe pierworodztwo pod przysięgą, chciał jednak wziąć błogosławieństwo i rozgniewał się na swego brata, że uprzedził go w tak zręczny sposób. Nie tak ważna była dla niego obietnica Arahamowa i błogosławieństwa z nią związane, jak obawa, że jego przodujące w rodzinie stanowisko zostanie w jakiś sposób przyćmione i może przez to stracić ową większą część dziedzictwa, otrzymując mniejszą, przynależną swemu młodszemu bratu. Gniew, złość, zazdrość i pragnienie zemsty owładnęły jego sercem i powiedział sobie: "Niedługo ojciec umrze, a wtedy zabiję mego brata Jakuba i całe dziedzictwo będzie moje". JAKUB WYGNAŃCEM ZA WIARĘ Mordercze zamiary Ezawa doszły do uszu Rebeki, która powiedziała o tym Jakubowi i doradziła mu, aby odszedł na pewien czas i zamieszkał u jej ojca - Batuela. Jakub, mając wówczas około pięćdziesiąt siedem lat, usłuchał tej dorady i wyruszył w drogę; pozostawił całe ziemskie dziedzictwo Ezawowi, trzymając się tylko Boskiej obietnicy zapewnionej jego dziadkowi Abrahamowi. Objawiła się przy tym znowu jego silna wiara w Boga. Mógłby on przecież cofnąć tę zmianę, zrzec się błogosławieństwa na korzyść Ezawa, lecz postanowił trzymać się go, choćby za cenę utraty posiadłości, domu i społeczności z rodziną. Postanowił chodzić w bojaźni Bożej i był gotów dowieść swej wierności Bogu i wiary w Jego obietnicę. Czy powinniśmy się wobec tego dziwić, że w czasie jego podróży w Betel ukazał mu się Pan zapewniając, że będzie jego wielką nagrodą" Wiara i gorliwość Jakuba podobały się Bogu; cnoty te Bóg uznaje i błogosławi od dni Abrahama aż do naszych czasów. OSZUKANIE IZAAKA PRZEZ JAKUBA Czy usprawiedliwiamy Jakuba i jego matkę i pochwalamy ich kłamstwa w słowie i czynie przed obliczem Izaaka" Nie, nie możemy pochwalić takiego sposobu postępowania, a jednak wydaje się słuszne, że nie możemy sądzić Jakuba według takiej miary, jaką zastosowalibyśmy do siebie. My, jako spłodzone z ducha świętego nowe stworzenia w Chrystusie Jezusie, powinniśmy mieć jaśniejsze pojęcie Boskiej woli w takich sprawach, a także powinniśmy mieć większą wiarę niż miał Jakub. Lecz czegóż więcej moglibyśmy spodziewać się od cielesnego człowieka, ponad to, jak postąpił Jakub" Nasze pojęcie na temat dobra i zła musimy regulować Boskim probierzem i choć nie możemy przypuszczać, iż Bóg pochw alił metodę użytą przez Jakuba i Rebekę, to jednak musimy wstrzymać siebie i innych od zbyt surowego ganienia Jakuba, ponieważ na ile możemy to zauważyć z zapisów biblijnych, Bóg nigdy nie zganił Jakuba z tego powodu, ani też go za to nie karał. Przeciwnie, dowiadujemy się, że Pan ukazał mu się w widzeniu i zapewnił go o swej opiece, a o jego podstępie wcale nie wspomniał. Czy byłoby więc mądre z naszej strony ganienie tam, gdzie Bóg milczy" Jaki lepszy sposób postępowania mógł wybrać Jakub" Odpowiadamy, że gdyby miał jeszcze większą wiarę, mógłby oczekiwać na Pana, aż Jego opatrzność sprowadzi na niego błogosławieństwa, których tak pragnął i co do których Bóg przepowiedział, że miały się stać jego udziałem i które kupił za cenę znacznie przewyższającą ich wartość w ocenie Ezawa; według Jakuba wartość tych błogosławieństw przekraczała wielokrotnie wartość tej misy soczewicy, za którą Ezaw je sprzedał. Niektórzy wskazując na trudności, doświadczenia i uciski, jakie przyszły na Jakuba, gdy uciekł z domu swego ojca, oświadczają, że była to kara Boża dla niego. Sądzimy, że Jakub nie traktował tak tych trudności. Pismo Święte mówi, że kogo Bóg miłuje, tego karze, a On wyraźnie zapewnił Jakuba o swej miłości. Tak samo ma się rzecz z najlepszymi i najwierniejszymi spośród Pańskiego ludu obecnie. Fakt, że przechodzą oni doświadczenia, trudności, zawody i prześladowania, do tego stopnia, że nieraz muszą uciekać z jednego miejsca na drugie, wcale nie dowodzi, że nie ma nad nimi Bożej łaski; ale raczej, jak zapewnia o tym apostoł, uciski te nader zacnej chwały wieczną wagę im sprawują (2 Kor. 4:17). Podobnie próby, trudności i przykre doświadczenia Jakuba przyniosły mu błogosławieństwo w sercu i charakterze. Dobre zastosowanie ma tu nasz złoty tekst: "Obrzydliwością są Panu wargi kłamliwe; ale czyniący prawdę podobają mu się". Jakub nie należał do tych, którzy oczyszczają kubek z wierzchu, gdy wewnątrz jest pełno nieczystości. W swoim sercu i charakterze, Jakub był taki, jak wspomina powyższy tekst - "czyniący prawdę". Nie można również powiedzieć, że samolubnie współzawodniczył ze swym bratem, bowiem w jego charakterze dostrzegamy rzadko spotykaną ustępliwość. Jakub nie prosił nawet o tę mniejszą część dziedzictwa, która należała mu się jako młodszemu synowi. Gdy po latach powraca, nie dopomina się o swoje dziedzictwo, lecz ofiarowuje Ezawowi podarek w postaci licznego stada owiec, wołów itd. Jeśli już obwinialibyśmy Jakuba za kłamliwe wargi, to przynajmniej musimy wyrazić uznanie dla niego za szczerość serca. Jakub kłamał, aby zyskać sprawiedliwość, gdyż wiara jego nie była dość silna, by mógł niezachwianie ufać Bogu w sprawie, którą tak wysoko cenił i dla zdobycia której gotów był oddać wszystko oprócz życia. Lekcja, która wynika z tej historii dla duchowego Izraela, jest następująca: powinniśmy nie tylko, jak Jakub, doceniać wartość Boskiej obietnicy, łaski i błogosławieństwa, lecz do takiej gorliwości powinniśmy dodać jeszcze więcej wiary, byśmy mogli ufać Bogu, że On da nam obiecane błogosławieństwa. Taki właśnie był przykład Abrahama, któremu Jakub nie dorównał. Abraham został wezwany, aby ofiarował Izaaka, dziedzica obietnicy, przez którego Boska obietnica miała się wypełnić. Wiara Abrahama była dostateczna, więc w swoim czasie Bóg rozwiązał tę sprawę tak, że Izaak został przywrócony do życia - jakby z figuralnej śmierci (Żyd. 11:19). Nie możemy wątpić w to, że gdyby Jakub posiadał podobny stopień wiary, Bóg w jakiś sposób dałby mu to błogosławieństwo mimo, że zamiary jego ojca były przeciwne, a Ezaw okazał się nieuczciwy i gotowy do złamania swej przysięgi. STANOWISKO APOSTOŁA PAWŁA Apostoł odwołuje się do głównych wydarzeń z tej historii i w bardzo wyraźnych słowach gani ducha Ezawa - ducha, który nie docenia Boskiej litości i błogosławieństw, jakie On ma przygotowane dla tych, którzy Go miłują. O Ezawie apostoł mówi jako o "sprośnym, który za potrawę jednę sprzedał pierworodztwo swoje" (Hebr. 12:16). Ezaw był "sprośny" w tym sensie, jak wszyscy poganie, którzy byli uznawani jako sprośni - niezbożni, niepokutujący, niewierzący, przedkładający rzeczy doczesne, tak dobre jak i złe nad lepsze rzeczy przyszłe, do zrozumienia i docenienia których nie mieli wiary. Fakt, że Ezawa już z natury wyróżniało to, że był człowiekiem płochym i miłującym bardziej zwierzęce, ziemskie rzeczy, przemawia bardziej na jego korzyść niż ku potępieniu. Jeśli ta niemożność właściwej oceny rzeczy duchowych była wynikiem jego odziedziczonej skażonej natury, to możemy powiedzieć, że odkupienie przygotowane w ofierze Chrystusa przykrywa całą tę zmazę i gwarantuje Ezawowi ostateczne otwarcie oczu i rozjaśnienie jego umysłu, by mógł docenić lepsze rzeczy, kiedy to w przyszłości, w Tysiącleciu, Odkupiciel stanie się Odnowicielem (Dzieje Ap. 3:19-21). Gdyby Jakub udał się tą samą drogą co Ezaw, byłoby to dla niego bardziej zgubne, ponieważ z natury miał zacniejszy umysł, był roztropniejszy w duszy i mniej upośledzony przez grzech. Gdy zastosujemy tę zasadę obecnie, widzimy, że jest wielu cielesnych ludzi typu Ezawa, którzy nie interesują się, ani nie doceniają rzeczy duchowych. Zamiast ich potępiać, raczej darzymy ich sympatią, oczekując z radością czasu, gdy Boskie miłosierdzie będzie im udzielone proporcjonalnie do stopnia ich upadku, aby mogli być podniesieni w czasie sądu Tysiąclecia (jego nagrodami i karami), by mogli rozpoznać właściwą drogę, nauczyć się sprawiedliwości i w końcu (gdy zechcą), by mogli dojść do doskonałości i wiecznego żywota. Z drugiej strony, jeśli z łaski Bożej zostaliśmy uprzywilejowani lepszym stanem, jeżeli zostaliśmy zrodzeni z wierzących rodziców, a szczególnie jeśli przy łasce Bożej, nasze oczy zostały otwarte, by rozpoznać i docenić duchowe, niebieskie obietnice - jak wielkim jest to błogosławieństwem! Jak wielką mamy przewagę pod każdym względem nad tymi, którzy są podobni do Ezawa! Jakimiż tedy powinniśmy być w świętych obcowaniach i pobożności! Z pewnością Bóg spodziewa się od nas więcej i również my sami powinniśmy spodziewać się więcej po sobie niż po naszych bliźnich mających usposobienie Ezawa. SPRZEDAWANIE DUCHOWEGO PIERWORODZTWA Badając dokładniej myśli apostoła, zauważamy, że mówi on szczególnie do Kościoła i napomina, byśmy doceniali Boską łaskę i nie sprzedali naszego pierworodztwa. Ludzie światowi nie mają w obecnym czasie do sprzedania żadnego pierworodztwa; jako dzieci Adama są oni "zaprzedani pod grzech". Bóg przemawia do tych, którzy przez Jego łaskę uszli z tej niewoli i zostali usprawiedliwieni przez wiarę w drogocenną krew Chrystusa. Byliśmy w niewoli, lecz teraz jesteśmy wolnymi - "kogo Syn oswobodzi, ten jest prawdziwie wolnym" (Jan 8:36). Gdy zostaliśmy uwolnieni, otrzymaliśmy - jako następną łaskę Bożą - zaproszenie, by stać się dziedzicami przymierza Abrahamowego - tego samego, dla którego Jakub był gotów poświęcić wszystko. Apostoł wykazuje, że do tej społeczności z Bogiem dochodzimy przez przyjęcie Pana naszego, Jezusa i przez zupełne poświęcenie się z Nim aż do śmierci. Główny argument apostoła jest taki, że wszyscy poświęceni znajdują się w sytuacji podobnej do synów Izaaka; dziedzictwo przymierza Abrahamowego spoczywa gdzieś pomiędzy nimi - niektórzy go dostąpią, inni zaś nie. Apostoł starał się pokazać charakter klasy, która odziedziczy tę obietnicę - jej członkowie nie mogą być jak Ezaw: niedbali, światowi, bezmyślni względem Boga i niewierzący w przyszłe zamiary. Gdy będą tacy, na pewno znajdą sposobność zaprzedania swego dziedzictwa - wymknie się im ono i dostanie komuś innemu, kto bardz iej doceni jego wartość, tak jak wymknęło się ono Ezawowi, a dostało Jakubowi. "ZA POTRAWĘ JEDNĘ" W rzeczywistości Ezaw otrzymał całą misę soczewicy, lecz mówiąc o tym, apostoł nieco bagatelizuje ten fakt i używa sformułowania - "za potrawę jednę" (Hebr. 12:16). Apostoł zdawał sobie sprawę, że zapłata, jaką otrzymał Ezaw, miała tak znikomą wartość, że trudno mu było ją określić; wydawała się być niczym, jakby jednym kęsem potrawy, chociaż dla samego Ezawa owa misa soczewicy była bez wątpienia dobrym jak na tamte czasy obiadem. Tak samo jest i z nami: z jednej strony może nam się wydawać, że nasze pierworodztwo sprzedajemy za znaczną cenę, lecz gdybyśmy popatrzyli z drugiej strony, to widzielibyśmy, że to, co otrzymujemy, jest właściwie niczym. Zauważmy więc różne sposoby sprzedawania pierworodztwa, pamiętając, że tylko ci, co zawarli przymierze z Bogiem przez Chrystusa, posiadają pierworodztwo, które mogą niebacznie utracić. Ezawami pomiędzy ludem Bożym są ci, którzy miłują świat i rzeczy tego świata, którzy ubiegają się o przyjemności doczesne. Rozkoszowanie się tym jest przez świat uznawane, a są to przede wszystkim piękne domy, piękne ubrania, dostatek smacznego jedzenia itd. Gdy pod Boską opatrznością otrzymujemy takie błogosławieństwa, to z konieczności będą one próbą, doświadczeniem naszej wiary, ponieważ świat jest w obecnym czasie w niedoskonałym stanie z powodu upadku i machinacji "onego przeciwnika". Próba przychodzi wtedy, gdy z jednej strony widzimy obowiązek wierności Bogu, zaś z drugiej - problem odrzucenia tych doczesnych błogosławieństw lub też zapewniania ich sobie. Musimy wtedy dokonać wyboru, gdyż nie można służyć jednocześnie Bogu i mamonie. Szczęśliwy jest ten, który tak jak Jakub, wybierze raczej utratę wszelkich ziemskich korzyści, aby móc zdobyć niebieską obietnicę. Nieszczęściem byłoby dla niego, gdyby miłował ten świat, jego radości, rozkosze i bogactwa do takiego stopnia, że byłby gotów starać się o te rzeczy nawet kosztem utraty swego pierworodztwa. Prawdą jest, że sprzedawca nie zawsze zdaje sobie sprawę z tego, co traci lub wcale nie ma zamiaru tego utracić, tak jak było w wypadku Ezawa. Jednak próba przychodzi i każdy musi być na nią przygotowany. Wydaje się, że żadna inna część ludu Bożego nie przechodzi większych pokus pod względem sprzedania pierworodztwa od tych, które przechodzą kaznodzieje. Gdy przyjmują Prawdę, biorą na siebie pewną odpowiedzialność i oni to rozumieją; gdy więc pozwolą, aby wygody, sława, bogactwo lub stanowisko powstrzymały ich od wierności, utracą dziedzictwo. Nie mówimy, że pójdą na wieczne męki. Mówimy za Pismem Świętym, że dziedzictwo przymierza Abrahamowego może się stać udziałem jedynie tych, którzy doceniają je i są gotowi poświęcić wszystko, aby je zdobyć. Boska wola jest taka, że Bóg doświadcza i ćwiczy każdego syna, którego przyjmuje pod Przymierzem Abrahamowym, czyli każdego członka Ciała Chrystusowego. Niedługo chmury te przeminą i zobaczymy wyraźnie bogactwo Boskiego dziedzictwa w świętych i ich wielką nagrodę; niedługo będzie objawione, jak marnego wyboru dokonali ci, którzy jak Ezaw sprzedali swe pierworodztwo za handlowe zyski, wyróżnienia, ludzką sławę itp. W blasku chwalebnego przyszłego dnia, wszystkie te, tak obecnie wysoko cenione wśród ludzi rzeczy zostaną poczytane jako mniejsze od jednej potrawy - jako moment znikomej ziemskiej przyjemności lub zadowolenia. Teraz jest czas dla wszystkich, aby wybrali, w jakiej klasie pragną się znaleźć; teraz jest czas, by odłożyć wszelki ciężar i obstępujący nas grzech; czas, aby obliczyć się dobrze i złożyć wszystko na Pańskim ołtarzu, poświęcając wszelkie ziemskie korzyści, by stać się dziedzicami z Panem naszym, Jezusem Chrystusem, choćbyśmy mieli nawet cierpieć z Nim, ale abyśmy w przyszłości mogli być wraz z Nim uwielbieni (Rzym. 8:17).

W. T. 1907?3954



Rdz 27:36-43
36. A wtedy Ezaw: Nie darmo dano mu imię Jakub! Dwukrotnie mnie już podszedł: pozbawił mnie mego przywileju pierworodztwa, a teraz odebrał za mnie błogosławieństwo!
37. Izaak na te słowa odrzekł Ezawowi: Skoro uczyniłem go twoim panem, wszystkich zaś jego krewnych - jego sługami, i zapewniłem mu obfitość zboża oraz moszczu, to cóż mogę dla ciebie uczynić, mój synu?
38. Lecz Ezaw rzekł do ojca: Czyż miałbyś tylko jedno błogosławieństwo, mój ojcze? Pobłogosław także i mnie, ojcze mój! I Ezaw rozpłakał się w głos.
39. Na to Izaak taką dał mu odpowiedź: Nie będzie żyzny kraj, w którym zamieszkasz, bo nie będzie tam rosy z nieba.
40. Z miecza żyć będziesz i będziesz sługą twego brata! A gdy pragnienie wolności owładnie tobą, zrzucisz jego jarzmo z twej szyi.
41. Ezaw znienawidził Jakuba z powodu błogosławieństwa, które otrzymał od ojca, i taki powziął zamiar: Gdy nadejdą dni żałoby po moim ojcu, zabiję mojego brata Jakuba.
42. Kiedy Rebeka dowiedziała się o tym, co mówił Ezaw, jej starszy syn, kazała zawołać Jakuba i rzekła mu: Ezaw, twój brat zamierza cię zabić.
43. Posłuchaj więc mnie, synu mój: przygotuj się i uchodź do brata mego, Labana, do Charanu.
(BT)


Jakub znaczy "Trzymający za piętę"
_________________
(36) Ale powiadam wam, iż z każdego słowa próżnego, które by mówili ludzie, dadzą z niego liczbę w dzień sądny; (37) Albowiem z mów twoich będziesz usprawiedliwiony, i z mów twoich będziesz osądzony. Ew. Mat.12 rozdz.
 
 
George 


Wyznanie: NAZAREJCZYK
Pomógł: 23 razy
Dołączył: 02 Paź 2014
Posty: 1465
Wysłany: 2019-04-14, 02:54   Re: Brednie o 'wybranym' Jakubie

Jachu napisał/a:


Rdz 27:36-43
36. A wtedy Ezaw: Nie darmo dano mu imię Jakub! Dwukrotnie mnie już podszedł: pozbawił mnie mego przywileju pierworodztwa, a teraz odebrał za mnie błogosławieństwo!
37. Izaak na te słowa odrzekł Ezawowi: Skoro uczyniłem go twoim panem, wszystkich zaś jego krewnych - jego sługami, i zapewniłem mu obfitość zboża oraz moszczu, to cóż mogę dla ciebie uczynić, mój synu?
38. Lecz Ezaw rzekł do ojca: Czyż miałbyś tylko jedno błogosławieństwo, mój ojcze? Pobłogosław także i mnie, ojcze mój! I Ezaw rozpłakał się w głos.
39. Na to Izaak taką dał mu odpowiedź: Nie będzie żyzny kraj, w którym zamieszkasz, bo nie będzie tam rosy z nieba.
40. Z miecza żyć będziesz i będziesz sługą twego brata! A gdy pragnienie wolności owładnie tobą, zrzucisz jego jarzmo z twej szyi.
41. Ezaw znienawidził Jakuba z powodu błogosławieństwa, które otrzymał od ojca, i taki powziął zamiar: Gdy nadejdą dni żałoby po moim ojcu, zabiję mojego brata Jakuba.
42. Kiedy Rebeka dowiedziała się o tym, co mówił Ezaw, jej starszy syn, kazała zawołać Jakuba i rzekła mu: Ezaw, twój brat zamierza cię zabić.
43. Posłuchaj więc mnie, synu mój: przygotuj się i uchodź do brata mego, Labana, do Charanu.
(BT)


Jakub znaczy "Trzymający za piętę"


“Trzymający, czy łapiący za piętę” to znaczy 'uzurpator’.

I nie ważne jest to co myślał Ezaw, ale to co myślał Bóg, który był obecny przy tej próbie oszustwa.

Bóg nie błogosławi OSZUSTOM, i dlatego pazerny na majątek Jakub, nigdy BŁOGOSŁAWIEŃSTWA NIE OTRZYMAŁ.
Wyraźnie możemy to zobaczyć w następnych rozdziałach.

Dlatego określanie Izraela narodem wybranym jest największym oszustwem w historii ludzkości
_________________
Błąd w Historii prowadzi do błędu w Doktrynie.

Kłamstwo może zmienić historię, ale tylko Prawda może zmienić Świat.

”Łatwiej jest oszukać człowieka, niż przekonać go, ze został oszukany"
Mark Twain
 
 
Jachu 
cichy,pokorny

Pomógł: 445 razy
Wiek: 91
Dołączył: 09 Lis 2008
Posty: 10727
Skąd: Śląsk
Wysłany: 2019-04-14, 17:16   

:-D Odwaga staniała???. Forum "się sypie",bo moderacja z administracją,dała "dyla", no to ożywają stare "upiory".

Zebyś nie wiem co kombinował,to treści i przekazu Biblii nie zmienisz. A innej nie ma i nie będzie.
_________________
(36) Ale powiadam wam, iż z każdego słowa próżnego, które by mówili ludzie, dadzą z niego liczbę w dzień sądny; (37) Albowiem z mów twoich będziesz usprawiedliwiony, i z mów twoich będziesz osądzony. Ew. Mat.12 rozdz.
 
 
George 


Wyznanie: NAZAREJCZYK
Pomógł: 23 razy
Dołączył: 02 Paź 2014
Posty: 1465
Wysłany: 2019-04-14, 18:23   

Jachu napisał/a:
:-D Odwaga staniała???. Forum "się sypie",bo moderacja z administracją,dała "dyla", no to ożywają stare "upiory".

Zebyś nie wiem co kombinował,to treści i przekazu Biblii nie zmienisz. A innej nie ma i nie będzie.


Jedyne co muszę zmienić, to nauczyć cię czytać ze zrozumieniem :)
_________________
Błąd w Historii prowadzi do błędu w Doktrynie.

Kłamstwo może zmienić historię, ale tylko Prawda może zmienić Świat.

”Łatwiej jest oszukać człowieka, niż przekonać go, ze został oszukany"
Mark Twain
 
 
Jachu 
cichy,pokorny

Pomógł: 445 razy
Wiek: 91
Dołączył: 09 Lis 2008
Posty: 10727
Skąd: Śląsk
Wysłany: 2019-04-17, 12:23   

George napisał/a:
Jedyne co muszę zmienić, to nauczyć cię czytać ze zrozumieniem :)


Wcale nie musisz,wystarczy się "nie wychylać",-no i nie przyznawać się łatwo .Bywaj zdrów. :-D
_________________
(36) Ale powiadam wam, iż z każdego słowa próżnego, które by mówili ludzie, dadzą z niego liczbę w dzień sądny; (37) Albowiem z mów twoich będziesz usprawiedliwiony, i z mów twoich będziesz osądzony. Ew. Mat.12 rozdz.
 
 
Wyświetl posty z ostatnich:   
Odpowiedz do tematu
Nie możesz pisać nowych tematów
Nie możesz odpowiadać w tematach
Nie możesz zmieniać swoich postów
Nie możesz usuwać swoich postów
Nie możesz głosować w ankietach
Nie możesz załączać plików na tym forum
Możesz ściągać załączniki na tym forum
Dodaj temat do Ulubionych
Wersja do druku

Skocz do:  

Powered by phpBB modified by Przemo © 2003 phpBB Group

Strona wygenerowana w 0,72 sekundy. Zapytań do SQL: 10